Μετακόμιση...

η νέα μου διεύθυνση είναι http://vasiliki.wordpress.com
σας περιμένω...

Σημασία...

‘ακόμα κι η ζωή μου απόχτα σημασία όταν τη διηγούμαι σε κάποιον...’
Τάσος Λειβαδίτης, Βιολί για ένα μονόχειρα, 1976

Η ζωή μου. Άνευ ή με σημασία; Για μένα με. Για άλλους ίσως και άνευ. Τελικά τι είναι η ‘σημασία’; Όχι η ζωή. Αυτή γνωρίζω –νομίζω δηλαδή- τι είναι.
Η ‘σημασία’ όμως; Τι είναι;
Υπάρχει μόνο μέσα μας ή υπάρχει μόνο έξω μας; Αποκτά πραγματικά κάτι σημασία όταν το ‘μιλάμε’; Διαβάζοντας τον στίχο του κου Λειβαδίτη, ερωτηματικά γέμισαν το ήδη προβληματισμένο μυαλό μου.
Δηλαδή μόνο αν διηγηθώ την ζωή μου αποκτά σημασία; Από μόνη της, βουβή, δεν έχει καμία αξία; Καμία; Άνθρωποι που δεν μιλάνε, δεν έχουν ζωή με σημασία; Δεν βιώνουν; Επειδή δεν μιλάνε; Δεν αισθάνονται; Επειδή δε μιλάνε;
Και γιατί δεν μιλάνε; Δεν μπορούν; Δεν το νομίζω. Όλοι μας μπορούμε να ‘μιλάμε’, ανθρώπινο χάρισμα είναι, απλόχερα δοσμένο.
Άρα; Γιατί δεν μιλάνε. Γιατί; Δεν βρίσκουν το κατάλληλο ‘αυτί’ να τους ακούσει; Δεν νιώθουν καλά να ακούνε ίσως τον εαυτό τους να μιλάει; Δεν ξέρω. Πιστεύω ότι όλοι μας μπορούμε...
Μάλλον, ξέφυγα από το θέμα μου. Το συνηθίζω άλλωστε.
Λοιπόν, αναρωτιόμουν για την ‘σημασία’. Ναι, σημασία, λόγια ίσον ζωή, ζωή ίσον λόγια. Εξάρτηση πλήρης; Μάλλον, μπορεί, ίσως. Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα πάλι μέσα στις ίδιες μου τις σκέψεις.
Λάθη. Σωστά. Λόγια. Σιωπή...
Ζωή για τον καθένα, όπως αυτός την ορίζει. Σημασία δίνουμε σε ότι θέλουμε να υπάρχει και μιλώντας το ίσως το κάνουμε να υπάρχει πιο ζωντανό, πιο αληθινό μες το μικρό μας το μυαλό.
Σημασία ίσον μεγαλοσύνη.
Μεγαλώνουμε κάτι, φτάνοντας το στο μέγιστο, για να καλύψει ολοκληρωτικά όλες τις πτυχές της ύπαρξης μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να το αισθανθούμε.
Μεγαλουργώντας κάτι, το περνάμε στο αθάνατο και το αθάνατο μας σβήνει αυτήν την ποταπή αίσθηση του θνητού που μας φυσάει στο μυαλό, η πρώτη μας ανάσα.
Η πρώτη μας στιγμή.
Η γέννηση μας, μας φέρνει με κάθε ανάσα πιο κοντά στον θάνατο, στο κάτω κάτω. Στο κάτω κάτω αν και είμαστε απλά μικροί άνθρωποι μεγαλουργούμε σαν αθάνατοι με την ζωή μας, αυτό έχει τελικά σημασία γαμώτο μου, αυτό έχει σημασία γαμώτο μου.
Αυτή είναι η σημασία...

Ρόδι σπασμένο...

...το μυαλό μου. Όλα μαζί και τίποτα. Εγώ και κανένας. Ήχοι και απόηχοι. Κοιτώ και δεν ‘βλέπω’. Τι υπάρχει τελικά; Γιατί υπάρχει; Υπάρχει γιατί εμείς του δίνουμε ‘ανάσα’; Υπάρχει γιατί εμείς το ‘μιλάμε’; Το καθορίζουμε; Το ορίζουμε; Ακόμη ένα πρωινό. Ακόμη μια μέρα. Ακόμη μια φορά που το μυαλό μου ψάχνει. Τι ψάχνει επιτέλους; Τι; Που θέλει να δώσει νόημα; Που; Τι θέλει να καταλάβει που δεν του έχω εξηγήσει; Τι; Εγώ το αγνοώ αλλά αυτό επιμένει. Γυρίζει πίσω. Πάει μπροστά. Στέκεται στο σήμερα. Και παντού σπάει. Σαν ρόδι. Πέφτει. Σκορπίζεται. Ανοίγει. Χρώματα τινάζονται στα μάτια μου. Μυρωδιές. Αναμνήσεις το κάθε του κομμάτι. Παρελθόν. Μέλλον. Παρόν. Νομίζω ότι είμαι ένα ρόδι σπασμένο...

Να νομίζουμε. Να νομίζουμε πάση θυσία. Αλλιώς δεν μας αγάπησε κανείς...
Κική Δημουλά, Η Εφηβεία της Λήθης

Σελίδες ζωής...

Ένα λογοτεχνικό βιβλίο, είτε μυθιστόρημα, είτε νουβέλα, είτε διήγημα, είτε μια ποιητική συλλογή είναι πιστεύω τόσο ζωντανό την ώρα που το διαβάζω όσο και εγώ. Αναπνέει και ζει μαζί μου εκείνη την στιγμή που κρατώντας το, γυρίζω μια μια τις σελίδες του και το κάνω κτήμα μου...
Πάντα απολαμβάνω το διάβασμα, με ηρεμεί και με γεμίζει. Ο αέρας ενός βιβλίου φουσκώνει τα πανιά του μυαλού μου και το ταξιδεύει στο θέμα του, στην σκέψη του, στις λέξεις του, στο κρυμμένο νόημα του. Όχι στο αυτονόητο, στο εφήμερο. Ψάχνω πάντα στις σελίδες ενός βιβλίου το μυαλό και την ζωή του συγγραφέα. Έστω κι αν δεν αφορά το θέμα άμεσα ίσως αυτόν καθ’ αυτόν. Πάντα έψαχνα και ψάχνω τώρα ακόμη περισσότερο, να δω τι είναι ‘δικό του’. Ποια αναφορά του, ποια λέξη του, τον έκανε να γελάσει ή να κλάψει γράφοντας την. Ποια λέξη είναι θύμηση. Ποια λέξη είναι χάρισμα του σε μένα...
Το διαβάζω αφήνοντας το να με παρασύρει στον ρυθμό του. Με τις κοφτές του προτάσεις, να μου μεταδίδει το άγχος και τον παλμό μιας προσμονής. Με τις παραγράφους του, να κυλούν η μια μετά την άλλη να μου ξεδιπλώνει το νόημα της ύπαρξης του. Με τους πρωταγωνιστές του να μου περιγράφει άλλες ζωές...
Γιατί ένα βιβλίο είναι σελίδες ζωής...
Είναι καταγραφή. Είναι νόημα. Είναι στόχος. Είναι εκπλήρωση. Είναι αισθήματα. Τελευταία διαβάζω όλο και περισσότερο. Ψάχνω και ψάχνομαι. Με διαβάζω μέσα από τις σκέψεις μου, από τις αντιδράσεις μου, από τις προσμονές μου. Άλλες φορές κλείνω ένα βιβλίο γαλήνια και άλλες θυμωμένη. Άλλες φορές σχηματίζεται στα χείλη μου ένα αχνό χαμόγελο και άλλες κυλάει απλά ένα δάκρυ. Όλα σημάδια ανάγνωσης αλλά και κατανόησης.
Μόνο όταν κάτι μας αγγίζει, μας προκαλεί συναισθήματα...
Τελευταία μου αναγνώσματα πολλά και διαφορετικά, αλλά όλα καταπληκτικά. Από όλα πήρα αλλά και έδωσα. Δικαίωσα την κατάθεση ψυχής του κάθε συγγραφέα, κάνοντας κτήμα μου το γραπτό του. Νιώθοντας ότι στην τελευταία του σελίδα πήρα αυτό που ήθελε να δώσει και έδωσα αυτό που ήθελε να πάρει. Μια λυτρωτική ανταλλαγή συναισθημάτων, ένα απόλυτο άγγιγμα ψυχών, μια δυνατή αίσθηση ζωής...

Γιατί ένα βιβλίο είναι τελικά σελίδες ζωής...

Ο ήχος μου...

Σήμερα γιορτάζω τον ήχο του ονόματος μου. Γιορτάζει ο ήχος του τελικά ή εγώ; Ή κάτοχος του; Δεν ξέρω. Η γιορτή ενός ήχου απλά μου φαίνεται παράλογη. Δεν την επιθυμώ. Δεν μου ταιριάζει. Δεν την θέλω. Δεν θέλω τέτοια γιορτή. Δεν θέλω τέτοια χαρά να την ταιριάξω σε ένα ήχο. Σε κάποια σύμφωνα και φωνήεντα. Προσδιορίζομαι από αυτόν τον ήχο ή εγώ τον προσδιορίζω; Ή εγώ του δίνω σάρκα και οστά; Ή εγώ τον κάνω εφικτό και υπάρχον; Αταίριαστες σκέψεις; Παράλογα ερωτηματικά; Μπορεί. Γιατί δεν δέχομαι απλά την γιορτή; Γιατί δεν δέχομαι απλά τον προσδιορισμό της; Γιατί δεν αφήνομαι να χαρακτηριστώ από ένα ήχο; Από μια λέξη; Από ένα όνομα; Γιατί; Είναι τόσο απλό που να πάρει!
Δεν μου αρμόζουν μάλλον τα απλά, ε; Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ; Μάλλον. Δεν ξέρω. Αλλά σήμερα δεν επιθυμώ να το μάθω. Δεν έχω κουράγιο να το μάθω. Σήμερα θέλω απλά να περάσει ο χρόνος της μέρας και να μην με αγγίξει. Ευσεβής πόθος, ναι. Γίνεται; Όχι. Ό,τι περνάει μας αγγίζει. Μας στιγματίζει. Και εμένα σήμερα θα με στιγματίσει η γιορτή του ήχου μου... Ας είναι. Γιορτή λοιπόν για μένα την πρώτη μέρα του χρόνου.

Να’ σαι καλά Βασιλική...
Καλόχρονη...

‘Μα τα ονόματα τελικά δεν μένουν παρά ήχος...
Δεν θυμίζουν τίποτα άλλο παρά το πρόσωπο που ονομάζουνε’
Μάρω Βαμβουνάκη ~ Η κραταιά αγάπη

O Γλάρος Iωνάθαν ~ Ρίτσαρντ Μπάχ

Ο Γλάρος Ιωνάθαν μιλά και τον ακούν όλοι όσοι λατρεύουν την Ελευθερία... όσοι προχωρούν με πέταγμα όταν ξέρουν πως έχουν δίκιο... όσοι χαίρονται να κάνουν κάτι καλά, ακόμη κι αν είναι μόνο για τον εαυτό τους... όσοι ξέρουν πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο εκτός απ' αυτά που φαίνονται...

Όλοι αυτοί θα πετούν για πάντα μαζί με τον γλάρο Ιωνάθαν. Άλλοι πάλι, θα ξεφύγουν για λίγο σε μια υπέροχη περιπέτεια, γεμάτη ύψος κι ελευθερία. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η ανάγνωση αυτού του βιβλίου είναι μια σπάνια εμπειρία...

Εύχομαι σε όλους μας Καλή Χρoνιά...
Καλά ‘πετάγματα’ να έχουμε...

12 μήνες blogging...

Απίστευτο; Και όμως αληθινό! Το λέει και το profile μου. December 2005. Ένα χρόνο πριν και τώρα ένα χρόνο μετά. Ξεκίνησα με το pozitronio μετά έφτιαξα το tech-maniac, καλά και τα δυο αλλά βουβά. Και εγώ ήθελα απεγνωσμένα να γράψω ‘εμένα’. Να γράψω και να δω τι αντίκτυπο έχουν αυτά που λέω, που σκέφτομαι όντας γραμμένα κάπου, τι αντίκτυπο έχω εγώ. Γιατί εδώ γράφω αυτά που σκέφτομαι, γι' αυτό να ‘στε σίγουροι. Δεν απέχω καθόλου. Δεν είμαι ‘άλλη’ εδώ. Είμαι εγώ. Εγωιστικό ίσως ακούγεται το γιατί, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Και δεν ντρέπομαι καθόλου για αυτόν μου τον εγωισμό, για αυτήν μου την αλήθεια. Έτσι άρχισε να διαμορφώνεται η ‘γιαγιάκα’. Στην αρχή έβλεπα και έλεγα τα πράγματα μέσα από τα μάτια της. Η ‘γιαγιά’ σε πλήρη δράση και σε πλήρη αντίδραση, θα έλεγα. Μετά όμως άρχισαν τα δύσκολα. Δεν είχα περιθώρια και έτσι έμεινα μόνο εγώ. Κανένας άλλος. Μόνο εγώ. Η Βασιλική. Αυτή που ήμουν και θα είμαι πάντα. Όσο έγραφα, έβγαζα και όσο έβγαζα, πλημμύριζα. Ώσπου κόντεψα να πνιγώ. Το έσωσα. Με έσωσα. Πως; Δεν είναι του παρόντος. Και ούτε θα είναι ποτέ...

12 μήνες blogging, λοιπόν. Και τι δεν έγραψα. Και τι δεν είπα. Μοιραία σχολιάζομαι από εσάς. Δράση, αντίδραση. Ζωή κανονική με ρυθμούς. Άλλοι κατάλαβαν, άλλοι πάλι όχι. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι κατάλαβα εγώ. Κατάλαβα ότι ο τρόπος που μιλάω και άρα γράφω γίνεται αντιληπτός από αυτούς τουλάχιστον που αντιλαμβάνονται. Που θέλουν να αντιληφθούν. Που μπορούν; Έστω και αυτό. Που μπορούν. Το γνωρίζω ότι κούρασα πολλές φορές με τις μαύρες μου σκέψεις αλλά αυτές είχα (και έχω...) αυτές έγραφα και γράφω. Η διαδρομή μου, δύσκολη αυτόν τον χρόνο. Δύσκολα και τα γραπτά μου. Σκέφτηκα επίσης πολλές φορές να μην είναι και τόσο ‘επί προσωπικού’ τα ποστ μου, αλλά πιστέψτε με δεν μου έβγαινε τίποτα άλλο. Και μένα με απασχολεί η καθημερινότητα και μένα με ενοχλούν και με εκνευρίζουν πράγματα αλλά αυτό εδώ είναι το ‘ημερολόγιο’ μου και έτσι θα μείνει. Θα μου πείτε είναι σε κοινή θέα. Ναι, σε κοινή θέα όντως, νιώθω όμως ότι τα ευαίσθητα και πολύ προσωπικά μου δεδομένα ουδέποτε τα διέσυρα ούτε εδώ, ούτε πουθενά. Ναι, έβγαλα πίκρα, θυμό, μελαγχολία, αγάπη αλλά πάντα μέσα από αξιοπρεπή κείμενα. Μέσα από αξιοπρεπή λόγια και λέξεις. Δεν αδίκησα κανέναν και πάνω από όλα δεν αδίκησα εμένα και τα αισθήματα μου. Δεν αδίκησα την ζωή μου. Την προσωπικότητα μου.
Γιατί δεν την μπορώ την αδικία, δεν την μπορώ...

Και έτσι έφτασα σήμερα, μετά από 12 μήνες να έχω ‘καταθέσει’ εδώ 300 κείμενα μέσα από την καρδιά μου. Ένα, ένα αγαπημένα και όλα λατρεμένα. Δεν θα μπω στην διαδικασία ευχαριστιών σε όσους με διαβάζουν, γνωρίζω καλά ότι το κάνουν επειδή το θέλουν, επειδή κάτι τους αγγίζει, επειδή τους ευχαριστεί, επειδή απλά και μόνο τους αρέσει ο λόγος μου. Σέβομαι και εκτιμώ εμένα άρα και όλους εσάς που με τα λόγια σας κάνετε το ίδιο. Και σε αυτά τα δυο δεν χωράν ευχαριστίες, ε; Νιώθετε όλοι σας ότι εδώ είμαι εγώ. Το έχω ξαναπεί άλλωστε ότι πάνω από όλα γράφω για μένα. Γιατί γράφω εμένα. Γράφω γιατί μου αρέσει ο λόγος. Άδειασα πολλά στο χαρτί αυτόν τον χρόνο και εύχομαι απλά να μπορέσω να το συνεχίσω. Εύχομαι να μπορώ να συνεχίσω να γράφω. Να μιλάω. Να ακούω. Να βλέπω. Να ζω...

Λεπτού ζωή...

Κάθομαι σκεπτική. Απόκοσμη. Πίνοντας την ημέρα στο ποτήρι μου. Και η μέρα πικρή να κυλά μέσα μου παρασέρνοντας και την διάθεση μου. Γνώριμο σκηνικό. Τα λεπτά της να βασανίζουν τα αυτιά μου. Το χρώμα της να θολώνει τα μάτια μου. Να περνάει και με προσπερνάει. Ηττημένη να με αφήνει να σκέφτομαι. Ναι, αυτό μου το προσφέρει απλόχερα. Η μυρωδιά της να μου ανακατεύει τα σωθικά. Και το κεφάλι μου βαρύ να δίνει εντολές. Και οι ωμοί μου να στέκονται παράμερα και να την βλέπουν να τρέχει. Να ξεκινάει και να τελειώνει. Δική της επιθυμία, να εκπληρώνεται χωρίς εμένα πουθενά...

‘Εγώ ανύπαρκτη;’ ρωτώ βουβή...
‘Ανύπαρκτο είναι μόνο ό,τι δεν επιθυμήσαμε...’

Και ναι, δεν μ’ επιθύμησα τελικά. Δεν πρόλαβα. Ούτε καν επιθυμήθηκα για να αντιληφθώ την ανυπαρξία. Άρα ανύπαρκτη ζωή; Ανεπιθύμητος βιος; Αβίωτος; Όχι. Βίωσα την κάθε πτυχή του χρόνου. Κάθε του λεπτό, κάθε του στιγμή. Λεπτού ζωή. Μπορεί να ήταν διαφορετικά ίδια η κάθε μέρα και να μου πρόσθεσε ανεπιθύμητο χρόνο στην πλάτη και ‘Εμπειρία...’ θα το πουν πολλοί αλλά τελικά όμως εμένα μου φαίνεται ότι μου πρόσθεσε πιο πολύ ‘Αδικία...’

‘Αδικήθηκα...’ λέω και χειρονομώ…
‘Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι για να γκρεμίζει την αδικία... Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι...’ έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης θαρρείς για να με λυτρώσει...

Σκέψεις χαμένες λοιπόν μεταξύ ανυπαρξίας και επιθυμίας, μεταξύ αδικίας και δικαιοσύνης...
Σκέψεις στο λεπτό για ένα λεπτό...

Ζωή στιγμής ή μια στιγμή για μια ζωή;

Ευχή μέσα απ’ την καρδιά μου…

Γλυκές ευχές σε όλους.

Θα ήθελα να γινόταν να τις πω στον καθένα σας ξεχωριστά

αλλά είναι λίγο δύσκολο,

έτσι ότι πω είναι και για όλους σας αλλά και για τον καθένα σας...

Εύχομαι
υγεία και αγάπη
σιγουριά και πληρότητα
ηρεμία και γαλήνη
χαρά και γέλιο

Εύχομαι
να ‘στε όλοι καλά
να ‘στε όλοι εκεί που θέλετε
να ‘στε κοντά σε αυτούς που θέλετε

Κάθε επιθυμία σας, ολόψυχη ευχή μου

Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας

Τι άλλο θέλω πλέον;

Εζήτησα ν’ αγαπήσω κι’ αγάπησα, τι άλλο θέλω πλέον; όλα όσα κάνω είναι αγιασμένα από την αγάπη μου, δεν είμαι καθόλου το αδύνατο πλάσμα που ζητά στήριγμα στην αγάπη σου, είμαι η ψυχή που υπομένει ανίκητη ένα μαρτύριο...

Μαρία Πολυδούρη ~ απόσπασμα από Το ημερολόγιο της...

Αυτογνωσία vs Αυτοεκτίμηση;

Αυτογνωσία είναι η εμπειρική γνώση και η συνειδητή πρόσβαση σε περιοχές της σκέψης, των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς μας. Είναι μια βιωματική διαδικασία για να γνωρίσουμε καλύτερα και βαθύτερα τον ‘πυρήνα’ του εαυτού μας, την πολυπλοκότητα του, τις αστείρευτες δυνάμεις και τις αφανείς αδυναμίες του. Ο δρόμος προς την αυτογνωσία προϋποθέτει την ανάγκη να στρέψουμε την προσοχή μας σε σκέψεις, συναισθήματα, κι επιθυμίες όπως αυτές αναδύονται μέσα από την καθημερινότητά μας.
Η όλο και μεγαλύτερη απόκτηση συνειδητότητας, η ικανότητα δηλαδή να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι είναι αυτό που σκεφτόμαστε, αυτό που αισθανόμαστε, γιατί δρούμε μ’ αυτόν τον τρόπο κι όχι με τον άλλον, γιατί συμπαθούμε αυτό το άτομο ή όχι και γιατί προτιμάμε να κάνουμε αυτήν την επιλογή κι όχι την άλλη, κατακτιέται καθώς στρέφουμε με όλο και πιο ισχυρή πρόθεση την προσοχή μας στις πραγματικές ανάγκες που καθημερινά μας θυμίζει το σώμα μας ότι έχει, μέσα από την ευχαρίστηση ή την δυσαρέσκεια που βιώνει καθώς κάνουμε σημαντικές ή ασήμαντες επιλογές, μέσα από την αυτοεκτίμηση που διαθέτει...

Αυτοεκτίμηση είναι η εντύπωση που έχει κάθε άτομο για την αξία του. Η θετική αξιολόγηση του εαυτού μας, μας επιτρέπει να συμπεριφερόμαστε αποτελεσματικά, να έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής. Αν αξιολογούμε αρνητικά τον εαυτό μας, οι σκοτούρες και τα αρνητικά συναισθήματα της καθημερινότητας επιτείνονται και μοιάζουν αξεπέραστα.
Παρά το γεγονός ότι είναι τόσο σημαντική για την ισορροπία του καθενός από μας, η πλειοψηφία δε διαθέτει αυτοεκτίμηση, δεν αισθάνεται και τόσο σίγουρη για τον εαυτό της. Η αυτοεκτίμηση βασίζεται σε τρία κύρια στοιχεία: την αγάπη για τον εαυτό μας, τη θετική εικόνα που σχηματίζει ο καθένας από μας για το άτομό του και την εμπιστοσύνη που έχουμε στις δυνατότητές μας άρα στην αυτογνωσία...

Είναι εμφανές ότι το ένα εμποδίζει το άλλο και διαμορφώνει σωστά δομημένο εαυτό. Συμπληρώνει και προσθέτει, δεν αντιμάχεται, δεν αφαιρεί...

Τουλάχιστον έτσι εγώ το έχω αντιληφθεί... κύριε αείποτε!

Ενδεικτική βιβλιογραφία
Συναισθηματική Νοημοσύνη, Daniel Goleman, Ελληνικά Γράμματα
Αυτογνωσία και αυτοδιαχείριση, Καλαντζή-Αζίζι Αναστασία, Ελληνικά Γράμματα

Όλο το φταίξιμο δικό μου, τελικά...

Και φταίω εγώ, ε;
-Ναι καλή μου εσύ. Βλέπεις καμία άλλη τριγύρω; Γιατί αν μου πεις ότι βλέπεις, τότε σίγουρα χρειάζεσαι γιατρό. Και πρόσεξε με, όχι οφθαλμίατρο! Γιατρό να σου πει τι ‘τρέχει’ με σένα. Τι έχει μέσα αυτό το ξανθό κεφαλάκι και κάνει την μια μαλακία πίσω από την άλλη. Ακούς εκεί! Εσύ φταις. Κατάλαβες ή να το επαναλάβω ξανά; Εσύ φταις...

Και γιατί να φταίω εγώ;
-Να το πάλι το παιδί! Ο θεός φυσικά να το κάνει παιδί σε τέτοια ηλικία, αλλά έτσι είναι η έκφραση, τι να κάνουμε; Και βέβαια φταις! Τι μάθαμε εμείς φέτος; Ε; Φταις! Φταις για όλα. Ακόμη και για το ότι η Γη γυρίζει! Και χωρίς αντιρρήσεις παρακαλώ γιατί φταις που φταις, μην με εκνευρίζεις κιόλας! Φταις ρε καλό μου. Τι να λέμε τώρα; Στα έχω πει τόσες φορές που μάλλιασε η γλώσσα μου. Πάλι τα ίδια; Δεν κατάλαβες τίποτες; Μα τίποτες; Τόσα χρόνια σου λέω τα ίδια και τα ίδια. Μα ντιπ κατά ντιπ αυτό το παιδί;

Και πως φταίω εγώ;
-Α! καλά εσύ χάνεις τελείως. Και ποιος θες να φταίει; Εγώ; Όχι! Και βέβαια όχι! Φταις εσύ και μόνο εσύ. Πως γίνεται αυτό; Με τον εγωισμό σου. Με την αναποδιά σου. Με τον εκνευρισμό σου. Με ότι ζεις και αναπνέεις θα ‘λεγα, αλλά είναι κομματάκι βαρύ και δεν το λέω. Με όλα αυτά φταις. Καλά; Άντε γιατί με κούρασες κιόλας!

Και για πόσο θα φταίω εγώ;
-Για όσο βρε κουτό! Τώρα που σε βρήκα, τι; Να σε χάσω; Θα φταις όσο με βολεύει. Όσο θέλω για να αισθάνομαι εγώ καλά! Για να έχουμε ένα φταίχτη ανάμεσα μας, βρε παιδί. ‘Να αισθανόμαστε εμείς καλά και όλοι οι άλλοι καλύτερα...’ που λέει και το παραμύθι. Και όσο για σένα; Δεκάρα δεν δίνω καλή μου... όπως έλεγε και ο Ρετ στην Σκαρλετ και αυτή βαλάντωνε στο κλάμα...

Ώστε φταίω, ε;
-Ναι και πάλι ναι. Τα ίδια θα λέμε; Θες να το γράψεις καμία διακοσαριά φορές για να το εμπεδώσεις; Ε; Πες μου; Θες; Βρε εγώ για το καλό σου, στο λέω. Αφού ξες πόσο σ’ αγαπάω. Δεν το ξες; Μα φαίνεται... Δεν φαίνεται; Σε λατρεύω βρε χαζό!

Ναι, φταίω τελικά! Το βλέπω καθαρά! Δίκιο έχεις. Φταίω! Αφού μου το λες εσύ που μ’ αγαπάς, έτσι θα είναι...
-Στο ‘πα, δεν στο ‘πα; Πες, πες στο τέλος ο άλλος σε πιστεύει ιδίως αν σε αγαπάει κιόλας...

Απόλυτος μονόλογος...

‘Είμαι απόλυτη;’ ‘Είσαι...’ μου απαντώ!
‘Γιατί;’ ρωτώ αφού με τρώει η απάντηση.
Γιατί σκέφτεσαι και αισθάνεσαι απόλυτα, ίσως; Ολοκληρωτικά. Δεν μπορείς τα μισά. Τα ενδιάμεσα. Δεν είσαι άνθρωπος των άκρων. Όχι με την έννοια που κυκλοφορεί, τουλάχιστον.

Είσαι απλά ακραίων αισθημάτων και συναισθημάτων...

Όταν γελάς σε ακούει όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Και όταν φωνάζεις θυμωμένη το ίδιο. Όταν πονάς κανένας και τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο σου. Βυθίζεσαι. Έτσι για να του δώσεις την αξία που πρέπει. Για να τον τιμήσεις...

Σέβεσαι ό,τι κι αν αισθάνεσαι...

Κλαις με λυγμούς και μετά σου απομένει ένα κενό και πρησμένα μάτια. Ζεις τα αισθήματα σου. Τρως με τα χέρια ότι θες να απολαύσεις. Προτιμάς την αίσθηση του νερού κατευθείαν στο στόμα. Ακούς δυνατά τραγούδια που δεν σου αρέσουν, για να τα καταλάβεις. Ακούς σιγά τα αγαπημένα σου. Οι δονήσεις του κάθε αισθήματος θέλεις να λειτουργούν στον μέγιστο βαθμό για να σου είναι αντιληπτές.
Δεν μπορείς να κάνεις δυο δουλειές συγχρόνως. Δεν μπορείς να σπας την σκέψη σου σε δυο κομμάτια. Θέλεις το όλον σε όλα. Όχι μισά. Όχι ενδιάμεσα. Όχι...

Μιλάς και τα λες όλα. Σωπαίνεις και είναι για πάντα...

Μισείς και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Αγαπάς και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Είσαι αδιάφορη και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Δεν αλλάζει γιατί για να φτάσεις εκεί και να αισθανθείς έτσι, το μέτρησες και έτσι καταστάλαξες... Έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στην σκέψη σου. Μετά από σκέψη. Μετά από πολύ σκέψη. Απόλυτη...

Ναι. Είσαι απόλυτη τελικά...

‘Δυστυχώς ή ευτυχώς;’ σκέφτομαι.
Ε, εδώ τώρα τι να μου απαντήσω; Ότι κι αν μου πω απόλυτο θα είναι...

‘Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι είσαι ρε Βασιλική. Έτσι είσαι. Τι να κάνουμε τώρα; Να σε αλλάξουμε; Πάλι; Και γιατί παρακαλώ; Επειδή ζεις ό,τι αισθάνεσαι; Που το κακό; Που το πρόβλημα, γαμώτη μου; Που; Σε σένα ή στους άλλους; Ε;

Μετά ~ Στέλλα Βλαχογιάννη

Εκείνες οι μέρες ήταν όμορφες. Μιλούσαμε. Συνέχεια.
Ψάχναμε. Ψηλαφούσαμε. Τη ζωή. Ο ένας του άλλου.
Δεν σ' άγγιξα. Με κοιτούσες. Σα να επρόκειτο να σε
πονέσω. Να σ' αφήσω. Το άφηνα να εννοηθεί. Είμαι εδώ.
Εφ' όσον κι εσύ. Δε θέλω να πω. Αυτά που ρωτάς ισχύουν.
Οι απαντήσεις όχι. Σε μπερδεύω. Διηγούμαι την ιστορία με
άλλη σειρά. Όταν το παρατηρείς σ' έχει πονέσει.

Εκείνες οι μέρες ήταν νύχτες. Κοιτώντας τον ουρανό. Δεν
ξέρω κανένα αστέρι. Μ' αρέσει να τα κοιτάζω. Όπως τους
αγνώστους. Στο δρόμο. Με λίγη ενοχή. Λίγη θλίψη. Κι ένα
χαμόγελο. Κρυφό. Δε σταμάτησες λεπτό. Όλο σε μια
κίνηση. Ήσουν! Τρόμος και αναμονή. Τι μου ζητάς; Έχω;
Θέλω. Τα χαλάσματα. Που μου 'δειξες. Τα ξέρω. Από άλλη
ιστορία. Γι αυτό με συνάντησες. Συνένοχοι στον ίδιο φόβο.
Λοιπόν; Στα πόσα ποτήρια σωπαίνεις εσύ;
Εκείνες οι μέρες ήταν ήσυχες. Μέσα στον πανικό τους.
Μετά. Άλλαξες. Έγινες εσύ.

Από το βιβλίο της "Η Θλίψη του σώματος"

Αναμνήσεις αγάπης...

Καθόταν σαν κουκλίτσα μαγεμένη κάτω από το τεράστιο δέντρο και έπαιζε με τις μπάλες. Της άρεσε πολύ να πηγαίνει κοντά τους και να βλέπει το προσωπάκι της μέσα σε αυτές. Άλλη φορά κόκκινο, άλλη άσπρο, άλλη πράσινο. Την ξετρέλαιναν τα φωτάκια. Ήθελε πολλά φωτάκια. Παντού φωτάκια. Και χατίρι δεν της χαλούσαν ποτέ οι γονείς της. Στην βάση του δέντρου το μεγάλο τραινάκι. Παλιό αλλά πανέμορφο. Ήταν αυτό που έφερνε τα δώρα. Κάθε μέρα έσκυβε για να δει μπας και υπήρχε τίποτα. Μπας και ο Αι Βασίλης είχε ξεχαστεί και είχε περάσει νωρίτερα από το δικό της σπίτι...

Το σπίτι της πάντα μοσχομύριζε κανέλλα και άχνη. Τα γλυκά ήδη είχαν πάρει την θέση τους στο τραπέζι στο σαλόνι. Και αυτή κολλημένη στο δέντρο. Και στην ποδιά της μαμάς της. Έτοιμη πάντα στην πρώτη ευκαιρία να της τραβήξει τα κορδόνια που κρατούσαν την ποδιά στην μέση της και να σκάσει στα γέλια μόλις αυτή έπεφτε. Αυτό ήταν το παιχνίδι της...

Ξαπλωμένη μπρούμυτα κάτω από το δέντρο έπαιρνε το μεγάλο μπλε τετράδιο της και σκαρφιζότανε το γράμμα στον Αι Βασίλη. Τι να γράψει και πως, για να έχει το καλύτερο δώρο. Και το τραινάκι να σφυρίζει. Και το προσωπάκι της στις μπάλες. Και τα φωτάκια να φωτίζουν την ψυχούλα της. Και το σπίτι να μυρίζει χαμόγελο. Αγάπη. Πολύ αγάπη. Έγραφε δυο και τρεις φορές το γράμμα. Ήθελε να είναι τακτοποιημένο. Όμορφο. Στο τέλος σχεδίαζε και κουλουράκια στην άκρη του για να δελεάσει τον Άγιο ακόμη πιο πολύ. Κατεργάρα η μικρή...

Το δώρο, σκέψη πριν κλείσει τα ματάκια της κάθε βράδυ. Τι να ζητήσει; Ήθελε πολλά αλλά ο Αι Βασίλης πήγαινε ένα δώρο σε κάθε παιδάκι για να του φτάσουν για όλα. Έτσι της είχε πει η μαμά της. Και έτσι πάντα αυτή ζητούσε ένα. Μόνο ένα. Τι; Να μείνει άλλο παιδάκι χωρίς δώρο εξαιτίας της; Όχι αυτό δεν το ήθελε. Ένα λοιπόν.
‘Ένα και καλό...’ φώναζε και έτρεχε μέσα στο σπίτι σαν σίφουνας.

‘Μαμά; Μπορώ να ζητήσω αγάπη για δώρο;’ ρώτησε μια φορά.
‘Μα έχεις παιδάκι μου, δεν έχεις; Σε αγαπάμε παρά πολύ καρδούλα μου. Αυτό δεν σου φτάνει;’
‘Έχω μανούλα και μου φτάνει, απλά θέλω και άλλη όχι για μένα αλλά για να μπορώ να την δίνω σε αυτούς που δεν έχουν...’ η απάντηση της έφερε δάκρυα στα μάτια της μαμάς της χωρίς φυσικά τότε να καταλάβει το γιατί...
Καλά, δεν θα ζητούσε περισσότερη αγάπη. Θα έδινε από την δική της. Άλλωστε είχε δίκιο η μαμά της, αυτή είχε πολύ. Παρά πολύ...