12 μήνες blogging...

Απίστευτο; Και όμως αληθινό! Το λέει και το profile μου. December 2005. Ένα χρόνο πριν και τώρα ένα χρόνο μετά. Ξεκίνησα με το pozitronio μετά έφτιαξα το tech-maniac, καλά και τα δυο αλλά βουβά. Και εγώ ήθελα απεγνωσμένα να γράψω ‘εμένα’. Να γράψω και να δω τι αντίκτυπο έχουν αυτά που λέω, που σκέφτομαι όντας γραμμένα κάπου, τι αντίκτυπο έχω εγώ. Γιατί εδώ γράφω αυτά που σκέφτομαι, γι' αυτό να ‘στε σίγουροι. Δεν απέχω καθόλου. Δεν είμαι ‘άλλη’ εδώ. Είμαι εγώ. Εγωιστικό ίσως ακούγεται το γιατί, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Και δεν ντρέπομαι καθόλου για αυτόν μου τον εγωισμό, για αυτήν μου την αλήθεια. Έτσι άρχισε να διαμορφώνεται η ‘γιαγιάκα’. Στην αρχή έβλεπα και έλεγα τα πράγματα μέσα από τα μάτια της. Η ‘γιαγιά’ σε πλήρη δράση και σε πλήρη αντίδραση, θα έλεγα. Μετά όμως άρχισαν τα δύσκολα. Δεν είχα περιθώρια και έτσι έμεινα μόνο εγώ. Κανένας άλλος. Μόνο εγώ. Η Βασιλική. Αυτή που ήμουν και θα είμαι πάντα. Όσο έγραφα, έβγαζα και όσο έβγαζα, πλημμύριζα. Ώσπου κόντεψα να πνιγώ. Το έσωσα. Με έσωσα. Πως; Δεν είναι του παρόντος. Και ούτε θα είναι ποτέ...

12 μήνες blogging, λοιπόν. Και τι δεν έγραψα. Και τι δεν είπα. Μοιραία σχολιάζομαι από εσάς. Δράση, αντίδραση. Ζωή κανονική με ρυθμούς. Άλλοι κατάλαβαν, άλλοι πάλι όχι. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι κατάλαβα εγώ. Κατάλαβα ότι ο τρόπος που μιλάω και άρα γράφω γίνεται αντιληπτός από αυτούς τουλάχιστον που αντιλαμβάνονται. Που θέλουν να αντιληφθούν. Που μπορούν; Έστω και αυτό. Που μπορούν. Το γνωρίζω ότι κούρασα πολλές φορές με τις μαύρες μου σκέψεις αλλά αυτές είχα (και έχω...) αυτές έγραφα και γράφω. Η διαδρομή μου, δύσκολη αυτόν τον χρόνο. Δύσκολα και τα γραπτά μου. Σκέφτηκα επίσης πολλές φορές να μην είναι και τόσο ‘επί προσωπικού’ τα ποστ μου, αλλά πιστέψτε με δεν μου έβγαινε τίποτα άλλο. Και μένα με απασχολεί η καθημερινότητα και μένα με ενοχλούν και με εκνευρίζουν πράγματα αλλά αυτό εδώ είναι το ‘ημερολόγιο’ μου και έτσι θα μείνει. Θα μου πείτε είναι σε κοινή θέα. Ναι, σε κοινή θέα όντως, νιώθω όμως ότι τα ευαίσθητα και πολύ προσωπικά μου δεδομένα ουδέποτε τα διέσυρα ούτε εδώ, ούτε πουθενά. Ναι, έβγαλα πίκρα, θυμό, μελαγχολία, αγάπη αλλά πάντα μέσα από αξιοπρεπή κείμενα. Μέσα από αξιοπρεπή λόγια και λέξεις. Δεν αδίκησα κανέναν και πάνω από όλα δεν αδίκησα εμένα και τα αισθήματα μου. Δεν αδίκησα την ζωή μου. Την προσωπικότητα μου.
Γιατί δεν την μπορώ την αδικία, δεν την μπορώ...

Και έτσι έφτασα σήμερα, μετά από 12 μήνες να έχω ‘καταθέσει’ εδώ 300 κείμενα μέσα από την καρδιά μου. Ένα, ένα αγαπημένα και όλα λατρεμένα. Δεν θα μπω στην διαδικασία ευχαριστιών σε όσους με διαβάζουν, γνωρίζω καλά ότι το κάνουν επειδή το θέλουν, επειδή κάτι τους αγγίζει, επειδή τους ευχαριστεί, επειδή απλά και μόνο τους αρέσει ο λόγος μου. Σέβομαι και εκτιμώ εμένα άρα και όλους εσάς που με τα λόγια σας κάνετε το ίδιο. Και σε αυτά τα δυο δεν χωράν ευχαριστίες, ε; Νιώθετε όλοι σας ότι εδώ είμαι εγώ. Το έχω ξαναπεί άλλωστε ότι πάνω από όλα γράφω για μένα. Γιατί γράφω εμένα. Γράφω γιατί μου αρέσει ο λόγος. Άδειασα πολλά στο χαρτί αυτόν τον χρόνο και εύχομαι απλά να μπορέσω να το συνεχίσω. Εύχομαι να μπορώ να συνεχίσω να γράφω. Να μιλάω. Να ακούω. Να βλέπω. Να ζω...