Απόλυτος μονόλογος...

‘Είμαι απόλυτη;’ ‘Είσαι...’ μου απαντώ!
‘Γιατί;’ ρωτώ αφού με τρώει η απάντηση.
Γιατί σκέφτεσαι και αισθάνεσαι απόλυτα, ίσως; Ολοκληρωτικά. Δεν μπορείς τα μισά. Τα ενδιάμεσα. Δεν είσαι άνθρωπος των άκρων. Όχι με την έννοια που κυκλοφορεί, τουλάχιστον.

Είσαι απλά ακραίων αισθημάτων και συναισθημάτων...

Όταν γελάς σε ακούει όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Και όταν φωνάζεις θυμωμένη το ίδιο. Όταν πονάς κανένας και τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο σου. Βυθίζεσαι. Έτσι για να του δώσεις την αξία που πρέπει. Για να τον τιμήσεις...

Σέβεσαι ό,τι κι αν αισθάνεσαι...

Κλαις με λυγμούς και μετά σου απομένει ένα κενό και πρησμένα μάτια. Ζεις τα αισθήματα σου. Τρως με τα χέρια ότι θες να απολαύσεις. Προτιμάς την αίσθηση του νερού κατευθείαν στο στόμα. Ακούς δυνατά τραγούδια που δεν σου αρέσουν, για να τα καταλάβεις. Ακούς σιγά τα αγαπημένα σου. Οι δονήσεις του κάθε αισθήματος θέλεις να λειτουργούν στον μέγιστο βαθμό για να σου είναι αντιληπτές.
Δεν μπορείς να κάνεις δυο δουλειές συγχρόνως. Δεν μπορείς να σπας την σκέψη σου σε δυο κομμάτια. Θέλεις το όλον σε όλα. Όχι μισά. Όχι ενδιάμεσα. Όχι...

Μιλάς και τα λες όλα. Σωπαίνεις και είναι για πάντα...

Μισείς και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Αγαπάς και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Είσαι αδιάφορη και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Δεν αλλάζει γιατί για να φτάσεις εκεί και να αισθανθείς έτσι, το μέτρησες και έτσι καταστάλαξες... Έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στην σκέψη σου. Μετά από σκέψη. Μετά από πολύ σκέψη. Απόλυτη...

Ναι. Είσαι απόλυτη τελικά...

‘Δυστυχώς ή ευτυχώς;’ σκέφτομαι.
Ε, εδώ τώρα τι να μου απαντήσω; Ότι κι αν μου πω απόλυτο θα είναι...

‘Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι είσαι ρε Βασιλική. Έτσι είσαι. Τι να κάνουμε τώρα; Να σε αλλάξουμε; Πάλι; Και γιατί παρακαλώ; Επειδή ζεις ό,τι αισθάνεσαι; Που το κακό; Που το πρόβλημα, γαμώτη μου; Που; Σε σένα ή στους άλλους; Ε;