Όλο το φταίξιμο δικό μου, τελικά...

Και φταίω εγώ, ε;
-Ναι καλή μου εσύ. Βλέπεις καμία άλλη τριγύρω; Γιατί αν μου πεις ότι βλέπεις, τότε σίγουρα χρειάζεσαι γιατρό. Και πρόσεξε με, όχι οφθαλμίατρο! Γιατρό να σου πει τι ‘τρέχει’ με σένα. Τι έχει μέσα αυτό το ξανθό κεφαλάκι και κάνει την μια μαλακία πίσω από την άλλη. Ακούς εκεί! Εσύ φταις. Κατάλαβες ή να το επαναλάβω ξανά; Εσύ φταις...

Και γιατί να φταίω εγώ;
-Να το πάλι το παιδί! Ο θεός φυσικά να το κάνει παιδί σε τέτοια ηλικία, αλλά έτσι είναι η έκφραση, τι να κάνουμε; Και βέβαια φταις! Τι μάθαμε εμείς φέτος; Ε; Φταις! Φταις για όλα. Ακόμη και για το ότι η Γη γυρίζει! Και χωρίς αντιρρήσεις παρακαλώ γιατί φταις που φταις, μην με εκνευρίζεις κιόλας! Φταις ρε καλό μου. Τι να λέμε τώρα; Στα έχω πει τόσες φορές που μάλλιασε η γλώσσα μου. Πάλι τα ίδια; Δεν κατάλαβες τίποτες; Μα τίποτες; Τόσα χρόνια σου λέω τα ίδια και τα ίδια. Μα ντιπ κατά ντιπ αυτό το παιδί;

Και πως φταίω εγώ;
-Α! καλά εσύ χάνεις τελείως. Και ποιος θες να φταίει; Εγώ; Όχι! Και βέβαια όχι! Φταις εσύ και μόνο εσύ. Πως γίνεται αυτό; Με τον εγωισμό σου. Με την αναποδιά σου. Με τον εκνευρισμό σου. Με ότι ζεις και αναπνέεις θα ‘λεγα, αλλά είναι κομματάκι βαρύ και δεν το λέω. Με όλα αυτά φταις. Καλά; Άντε γιατί με κούρασες κιόλας!

Και για πόσο θα φταίω εγώ;
-Για όσο βρε κουτό! Τώρα που σε βρήκα, τι; Να σε χάσω; Θα φταις όσο με βολεύει. Όσο θέλω για να αισθάνομαι εγώ καλά! Για να έχουμε ένα φταίχτη ανάμεσα μας, βρε παιδί. ‘Να αισθανόμαστε εμείς καλά και όλοι οι άλλοι καλύτερα...’ που λέει και το παραμύθι. Και όσο για σένα; Δεκάρα δεν δίνω καλή μου... όπως έλεγε και ο Ρετ στην Σκαρλετ και αυτή βαλάντωνε στο κλάμα...

Ώστε φταίω, ε;
-Ναι και πάλι ναι. Τα ίδια θα λέμε; Θες να το γράψεις καμία διακοσαριά φορές για να το εμπεδώσεις; Ε; Πες μου; Θες; Βρε εγώ για το καλό σου, στο λέω. Αφού ξες πόσο σ’ αγαπάω. Δεν το ξες; Μα φαίνεται... Δεν φαίνεται; Σε λατρεύω βρε χαζό!

Ναι, φταίω τελικά! Το βλέπω καθαρά! Δίκιο έχεις. Φταίω! Αφού μου το λες εσύ που μ’ αγαπάς, έτσι θα είναι...
-Στο ‘πα, δεν στο ‘πα; Πες, πες στο τέλος ο άλλος σε πιστεύει ιδίως αν σε αγαπάει κιόλας...