Αναμνήσεις αγάπης...

Καθόταν σαν κουκλίτσα μαγεμένη κάτω από το τεράστιο δέντρο και έπαιζε με τις μπάλες. Της άρεσε πολύ να πηγαίνει κοντά τους και να βλέπει το προσωπάκι της μέσα σε αυτές. Άλλη φορά κόκκινο, άλλη άσπρο, άλλη πράσινο. Την ξετρέλαιναν τα φωτάκια. Ήθελε πολλά φωτάκια. Παντού φωτάκια. Και χατίρι δεν της χαλούσαν ποτέ οι γονείς της. Στην βάση του δέντρου το μεγάλο τραινάκι. Παλιό αλλά πανέμορφο. Ήταν αυτό που έφερνε τα δώρα. Κάθε μέρα έσκυβε για να δει μπας και υπήρχε τίποτα. Μπας και ο Αι Βασίλης είχε ξεχαστεί και είχε περάσει νωρίτερα από το δικό της σπίτι...

Το σπίτι της πάντα μοσχομύριζε κανέλλα και άχνη. Τα γλυκά ήδη είχαν πάρει την θέση τους στο τραπέζι στο σαλόνι. Και αυτή κολλημένη στο δέντρο. Και στην ποδιά της μαμάς της. Έτοιμη πάντα στην πρώτη ευκαιρία να της τραβήξει τα κορδόνια που κρατούσαν την ποδιά στην μέση της και να σκάσει στα γέλια μόλις αυτή έπεφτε. Αυτό ήταν το παιχνίδι της...

Ξαπλωμένη μπρούμυτα κάτω από το δέντρο έπαιρνε το μεγάλο μπλε τετράδιο της και σκαρφιζότανε το γράμμα στον Αι Βασίλη. Τι να γράψει και πως, για να έχει το καλύτερο δώρο. Και το τραινάκι να σφυρίζει. Και το προσωπάκι της στις μπάλες. Και τα φωτάκια να φωτίζουν την ψυχούλα της. Και το σπίτι να μυρίζει χαμόγελο. Αγάπη. Πολύ αγάπη. Έγραφε δυο και τρεις φορές το γράμμα. Ήθελε να είναι τακτοποιημένο. Όμορφο. Στο τέλος σχεδίαζε και κουλουράκια στην άκρη του για να δελεάσει τον Άγιο ακόμη πιο πολύ. Κατεργάρα η μικρή...

Το δώρο, σκέψη πριν κλείσει τα ματάκια της κάθε βράδυ. Τι να ζητήσει; Ήθελε πολλά αλλά ο Αι Βασίλης πήγαινε ένα δώρο σε κάθε παιδάκι για να του φτάσουν για όλα. Έτσι της είχε πει η μαμά της. Και έτσι πάντα αυτή ζητούσε ένα. Μόνο ένα. Τι; Να μείνει άλλο παιδάκι χωρίς δώρο εξαιτίας της; Όχι αυτό δεν το ήθελε. Ένα λοιπόν.
‘Ένα και καλό...’ φώναζε και έτρεχε μέσα στο σπίτι σαν σίφουνας.

‘Μαμά; Μπορώ να ζητήσω αγάπη για δώρο;’ ρώτησε μια φορά.
‘Μα έχεις παιδάκι μου, δεν έχεις; Σε αγαπάμε παρά πολύ καρδούλα μου. Αυτό δεν σου φτάνει;’
‘Έχω μανούλα και μου φτάνει, απλά θέλω και άλλη όχι για μένα αλλά για να μπορώ να την δίνω σε αυτούς που δεν έχουν...’ η απάντηση της έφερε δάκρυα στα μάτια της μαμάς της χωρίς φυσικά τότε να καταλάβει το γιατί...
Καλά, δεν θα ζητούσε περισσότερη αγάπη. Θα έδινε από την δική της. Άλλωστε είχε δίκιο η μαμά της, αυτή είχε πολύ. Παρά πολύ...