ευχαριστώ…

μικρή ή μεγάλη λέξη? απλή ή σύνθετη?

δεν ξέρω, και ούτε μπορώ τώρα να σκεφτώ το νόημα της, απλά να την πω...

να στην πω...

για όλα αυτά που μου έδωσες, που μου δίνεις, που θα μου δίνεις...

δεν έχει σημασία ο χρόνος αλλά πως τον αντιλαμβάνεσαι, πως τον νιώθεις, αν νιώθεις, αν θες να νιώσεις... μπορεί να είναι χρόνια ολόκληρα, μέρες ατελείωτες αλλά μέσα σε αυτά μπορεί να είναι και μια στιγμή... μια στιγμή μόνο...
λοιπόν σου λέω ευχαριστώ...
και αυτό μόνο θα πω, χωρίς καμιά ανάλυση, χωρίς αλλά λόγια δίπλα της, μόνο αυτό... και σε παρακαλώ να το ακούσεις, απλά να το ακούσεις...

η ζωή μου όλη...

μου το αφιερώνω...

η ζωή μου όλη είναι μια ευθύνη
όλα μου τα παίρνει τίποτα δε δίνει
η ζωή μου όλη είναι ένα καμίνι
που 'χω πέσει μέσα και με σιγοψήνει

η ζωή μου όλη μια ανοησία
η μοναδική μου η περιουσία
η ζωή μου όλη είναι μια θυσία
που σκοπό δεν έχει ούτε σημασία

η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο
που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω
κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στο χάρο
όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω.

στίχοι: Άκης Πάνου

από μένα για σένα…

μου λες ότι δεν μπορείς... μου λες ότι δεν γίνεται... και ‘γω απλά ρωτώ γιατί?
είναι τόσο απλά τα πράματα φτάνει να τα δεις κατάματα, βγάλε επιτέλους τις παρωπίδες και δες, σκέψου τι τελικά αξίζει και όσο για το κόστος? ε, αυτό υπάρχει και θα υπάρχει πάντα! όσο μεγάλο και αν είναι όμως, πρέπει να το πληρώσουμε, πάει πακέτο ξες μαζί με κάθε επιλογή μας, έτσι καταλαβαίνουμε όμως ότι ζούμε και όχι ότι απλά υπάρχουμε...
take the risk... και μίλα...
είναι δύσκολα, αλλά ηρέμησε... ολα θα φτιάξουν σιγα σιγα και πάλι...

μου λες ότι πάντα σε βάζω στην θέση σου, ότι σου δείχνω ωμά το πραγματικό πρόβλημα και όχι αυτό που εσύ νομίζεις για πρόβλημα, αυτό θα κάνω και τώρα λοιπόν, θες δεν θες... άκουμε τι σου λέω "όταν δίνεται εξήγηση δεν υπάρχει παρεξήγηση"....
προχώρα λοιπόν.... αύριο, νέα μέρα ξεκινά!! αντε... αντε, πάμε μαζί να δούμε τι θα μας φέρει....

αναθεώρηση…

είναι μερικές φορές που θα ήθελα να είχα ακόμη μεγαλύτερες αντοχές και ανοχές και ίσως όχι τόσες πολλές ένοχες...
έχω ένοχες που μόνη μου δημιούργησα για να με προστατέψω για να μην πονάω, ένοχες που τώρα όμως μου ανταποδίδουν στα ίσα όλο τον πόνο από τον οποίο κάποτε με προστατέψανε γιατί δυστυχώς τις είχα να κινούνται σε πολύ μικρά περιθώρια, πολλές ένοχες και για μικρά ακόμη πράγματα, αστείο και όμως αληθινό...
ανοχές πάντα είχα μεγάλες, ανεχόμουν γιατί έτσι νόμιζα ότι βοηθάω, ότι δίνω, ανοχές σε πράγματα και καταστάσεις, αλλά δυστυχώς χωρίς ποτέ να υπολογίζω την καρδιά μου η οποία τώρα μου το ξεπληρώνει στα ίσα, παίρνει και τις ένοχες μου και τις ανοχές μου και μου τις πετάει στα μούτρα...

έχω αντοχές που με τα χρόνια μεγάλωσαν, μάζευα επειδή άντεχα, μάζευα... χωρίς όμως να υπολογίζω το όριο τους μέχρι που μπορώ να τις φτάσω για να μπορώ και να τις διαχειριστώ...
και όλα αυτά τώρα ανατρέπονται και στην στιγμή χάνονται γιατί η καρδιά έσπασε, λύγισε, γιατί να γίνει αυτό?...

μου το ρώτησα πολλές φορές, πολλά βράδια αλλά απάντηση δεν μου δόθηκε...

τι να μου απαντήσω?... που δεν θα το φοβηθώ...
έτσι οι ένοχες μου, έστησαν χορό και χτυπιούνται στους στενούς τοίχους που τις είχα βάλει και μου παίρνουν τα αυτιά από τον θόρυβο που κάνουν...
οι ανοχές μου είδαν την καρδιά μου και λύγισαν είδαν και τις ένοχες μου και κατέρρευσαν...
οι αντοχές μου με παράτησαν και αυτές και τελικά συνειδητοποίησα ότι κάπου έκανα λάθος, δεν υπολόγισα σωστά, δεν πρόσεξα όσο έπρεπε, δεν έκανα ότι έπρεπε, όπως έπρεπε...

αναθεώρηση λοιπόν και πώς να την διαχειριστώ?... πώς...

(χθεσινοβραδυνά λόγια από ποτό είναι... πόσο αληθινά μπορεί να είναι...)

τώρα…μάλιστα…!!!!

τι μέρα είπαμε ότι ήταν σήμερα?...τρίτη, ε? μετά το Πάσχα, ε? και όλα χαλαρά... και κατηφόρα?... ε, τώρα αν αρχίσω την γκρίνια φταίω εγώ?... ε?
όχι η φαντασία σου τα φταίει, θα μου πείτε...
χα! ήταν φαντασία μου, λέτε, το χθεσινοβραδινό τηλεφώνημα του αφεντικού (το τηλέφωνο τελικά εκσφενδονίστηκε, μην ρωτάτε, ούτε εγώ ξέρω, που είναι...) όπου μου ανακοίνωνε όλο χάρη και μπρίο, ότι αύριο (σήμερα δηλαδή!) εκτός από το προγραμματισμένο μιττιγκ, εκτός από την επίσκεψη του τεχνικού (επιτέλους!) για τα κομπιουτόρια, θα είμαι και μόνη καλέ, γιατί το κορίτσι μας (ποιο είναι το κορίτσι μας?... α! δεν ξέρετε?... ε, σιγά μην σας πω, τότε, χιχιχιχιχι ) είναι κάπως, δεν αισθάνεται ακόμη καλά και η άδεια θα συνεχιστεί και όλη αυτήν την βδομάδα και φυσικά (μην μου στεναχωρηθείτε δεν θα το αντέξω...) μου εξέφρασε και έναν ενδόμυχο φόβο του (κοίτα φόβους που έχουν τα αφεντικά, τελικά...) ότι ίσως και να μην ξανάρθει στην δουλειά...
τώρα μάλιστα!!! κεντρική ιδέα των παραπάνω? παρακαλώ σας ακούω...
...ένας έμεινε να τραβάει κουπί, και αυτός ο ένας είμαι εγωωωωωωω!!!!
και ακούω όχι σας ακούω, είναι η φαντασία μου? γιατί αν αυτό είναι η φαντασία μου, είναι πολύ διεστραμμένη, μα πολύ σας λεω!!!
αυτό το κορίτσι πάντως κάτι θα βρει από μένα, τώρα τι, ακόμη δεν το έχω σκεφτεί! γιατί έτρεχα σήμερα και σαν την παλαβή βλέπετε... αλλά σίγουρα κάτι θα βρει και δεν θα είναι πεντάρα (που την θυμήθηκα, παναγία μου...) σας το υπόσχομαι...

μυρίζει μπαρούτι...

...και οφείλω να ενημερώσω, τα νεύρα μου έχουν ξεπεράσει το στάδιο "κρόσσια" και είναι έτοιμα για την έκρηξη... απομακρυνθείτε, γιατί δεν μπορεί όλο και κάτι θα σας πάρει ξώφαλτσα και αυτό δεν το θέλω, πιστέψτε με!!
θα σας ενημερώσω για την λήξη των περιοριστικών μέτρων διότι το κόβω, θα υπάρχουν απανωτές εκρήξεις και με διάρκεια, έτσι και για την αποφυγή κινδύνου σφραγίζεται η περίμετρος...

φύγατε όλοι?...

ωραία ακολουθεί έκρηξη... λοιπόν....

ολόψυχες ευχές…

καλή ανάσταση
&
καλό πάσχα

κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης [1899]

δάκρυ...

βουβό δάκρυ κυλούσε όλο το βράδυ, μέσα στον ύπνο μου...και δεν ήταν όνειρο...

-συγχωρήστε με για τα κλειστά σχόλια...-

δυο λόγια μόνο…

....λέτε να φτάνουν για να εξηγηθούν όλα?... για να καταλάβουμε νοήματα και έννοιες... για να δούμε που είναι το ψέμα και που η αλήθεια... για να αισθανθούμε σίγουροι, ήρεμοι, να πούμε ότι βρήκαμε κάτι που μπορεί να μας αλλάξει, να μας πάει αλλού, να μας ταξιδέψει, να μας δώσει και να του δώσουμε, ετσι απλά, χωρίς ανταλλάγματα...

γιατί αυτά τα ανταλλάγματα είναι που τα χαλάνε όλα, που χαλάνε συνήθως υποθέσεις της καρδιάς...
κρυφά νοήματα... λετε να γίνονται φανερά με δυο λόγια μόνο?
...δεν νομίζω, αν κρύβεις το ίδιο θα εισπράξεις, αν δεν μιλάς το ίδιο θα εισπράξεις...
είναι δύσκολο να απαλλάξουμε την καρδιά και το μυαλό μας από όλα αυτά, να αφεθούμε... να δώσουμε... αυτο θα μου πείτε...
ίσως, αλλά εγώ νιώθω οτι μόνο τότε θα δούμε το φως, το φως της αγάπης, της ανιδιοτελούς αγάπης, της ελευθέριας της ψυχής και του μυαλού...

ολική επαναφορά….

γιατί?... τι αμαρτίες πληρώνω?... είναι δυνατόν?.... γιατί με χάλασες την μέρα μου κύριε αφεντικέ? .....εεεεε????...... είναι που είναι Δευτέρα... τα έκανες που τα έκανες πάλι μπάχαλο ( αν και αυτό είναι ειδικότητα μου... χιχιχιχιχι... ) γιατί με σπας και τα νεύρα από πάνω?....εεεε???

σκέψεις..

δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος... δεν υπάρχει σωστό ή λάθος... δεν μπορώ εγώ να κρίνω αν κάτι είναι τελικά δίκαιο ή άδικο... όλα έχουν την αιτία τους... όλα γίνονται για κάποιο σκοπό... και μέσα από τον πόνο βγαίνει χαρά... πάνω στο δάκρυ κάθεται ένα γέλιο... θέλω να εξηγώ τα πάντα αλλά δεν είναι όλες τις φορές εφικτό, ίσως δεν ειναι και σωστό τελικά... δεν είναι τρελό, ε? είναι απλά ανθρώπινο...
μην δώσετε και πολύ σημασία σε αυτά που λέω... είναι απλά σκόρπιες σκέψεις...

άδικο... ( updated... )

....ειναι πολύ άδικο....

αντί σχολίου..
και να θέλω δεν μπορώ να απαντήσω στα σχόλια σας..

δεν μου πάει το χέρι να γράψω κάτι για να ανταποδώσω τα λόγια σας..

ευχαριστώ πάλι δεν θα σας πω, μεταξύ μας πλέον είναι λίγο και μικρό, δεν χωράει..

δεν ξέρω λοιπόν τι να κάνω, αυτό είναι το μόνο που μπορώ να σας πω, δεν ξέρω..

15/04/2006 στις 08:25μμ

πριν & μετά...

χθες έψαχνα στην αποθήκη να βρω κάτι, ξαφνικά όμως έπεσε μπροστά μου ένα κουτί, βαρύ, ανοίγοντας το είδα μέσα με μεγάλη μου έκπληξη τα roller skate μου, τρελάθηκα, δεν μπορούσα να πω λέξη, γονάτισα και τα πήρα στα χέρια μου και με μιας τα θυμήθηκα όλα, την ημέρα που μου τα αγόρασε η μαμά μου, τις φωνές του μπαμπά μου, τις πρώτες προσπάθειες στην αυλή μας για να μάθω, το πρώτο χτύπημα, την πρώτη μου έξοδο στην γειτονιά, όλοι κάθε απόγευμα περίμεναν την ατραξιόν και ‘γω φυσικά χατίρια δεν χαλούσα, άλλο που δεν ήθελα, δηλαδή!
τα έβαζα, σηκωνόμουν και γλιστρούσα πάνω στα πλακάκια, η κυρα Δέσποινα με χειροκροτούσε κιόλας, ναι ναι το θυμήθηκα και αυτό! μετά φυσικά από λίγο καιρό η γειτονιά δεν με χωρούσε και πήγαινα παραλία παρακαλώ, αν και είχα ένα φόβο μην τυχόν βρεθώ μέσα στον Θερμαϊκό, δεν καταλάβαινα τίποτα, γλιστρούσα και έφευγα...
στην αρχή φυσικά πήγαινα με την μαμά και ήμουν τύπος και υπογραμμός αλλά μετά από κλάματα και παρακάλια με άφηνε που και που να πηγαίνω και μόνη μου και εκεί γινόταν το έλα να δεις, περνούσα ξυστά από τους περαστικούς, έκανα κύκλους γύρω τους, "γκάζωνα" και έφευγα πριν προλάβουν να μου πουν τίποτα και γελούσα, θεέ μου πόσο γελούσα... μετά όταν γυρνούσα κατάκοπη σπίτι άκουγα την μαμά να φωνάζει ότι την λερώνω, τον μπαμπά να φωνάζει την μαμά που με άφησε μόνη, αλλά εγώ συνέχιζα να γελάω...
"και τώρα θέλω να γελάσω" σκέφτηκα..."λες να μπορώ ακόμη?" αναρωτήθηκα...

ο μόνος τρόπος είναι η δοκιμή...
έτσι λοιπόν τα έβαλα και βγήκα πάλι στην γειτονιά και γέλασα αν και δεν το περίμενα γέλασα, μπορεί η κυρα Δέσποινα να μην ήταν πια εκεί για να με χειροκροτήσει και κάποιοι περαστικοί κάνοντας τον σταυρό τους κάτι να μου φώναξαν, αλλά εγώ συνέχισα να γελάω...

τι φταίει?

αυτήν την ερώτηση την κάνω τελευταία πολύ συχνά στον εαυτό μου, παλιά την έκανα και στους γύρω μου αλλά δεν είχε και κανένα αποτέλεσμα, απαντήσεις είχε πολλές και διάφορες από τον καθέναν αλλά όχι αποτέλεσμα, με τα χρόνια φυσικά οι γύρω μου ελαττώθηκαν, έγιναν λίγοι πλέον αυτοί που ζητάω την γνώμη τους...

έτσι όμως πλέον τις απαντήσεις τους λίγο πολύ τις ξέρω και τα δικά τους αποτελέσματα και αυτά γνωστά μου είναι πια...

άρα? άρα μένω εγώ πλέον που πρέπει να μου απαντήσω, που πρέπει να μου δώσω αποτέλεσμα...

με τα προβλήματα όπως όλοι μας δηλαδή, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά, ξέρετε το βρίσκω αρκετά δύσκολο να προσπαθώ συνέχεια και μερικές φορές τα παρατάω στην μέση, πετάω και ένα ωχ μωρέ βαρέθηκα και τέλος!...
πιστεύω ότι η λύση βρέθηκε και όλα καλά, αμ δε...το πρόβλημα είναι εκεί αλλά ο στρουθοκαμηλισμός μου απλά το έχει χώσει σε μια γωνιά και δεν το βλέπω, στην πρώτη ευκαιρία όμως είναι πάλι εκεί, στην γωνία και περιμένει...

λέτε αυτό να φταίει?

μπορεί, γιατί αν είχα πάντα το κουράγιο να βάζω κάτω το πρόβλημα την στιγμή της δημιουργίας του και ασχέτου λύσεως ή όχι, να το τεμαχίζω σε μικρά κομματάκια, να το βλέπω σε όλες του τις διαστάσεις, να το απομυθοποιώ, ίσως έτσι να μου ήταν πολύ πιο εύκολο να το αντιμετωπίσω, να το χωνέψω στην τελική και ας μην λυνότανε ποτέ...

ίσως…

αλλά ανέκαθεν που την έδιναν και τα προβλήματα δίχως λύση και πάντα χωρίς να ξέρω γιατί και πως είχα πολλά, φυσικά όχι όλα απαραίτητα δικά μου δικά μου προσωπικά μου δηλαδή, αλλά και των ανθρώπων σου τα προβλήματα δεν είναι και δικά σου?

και ιδίως αν έχεις και τον δικό μου χαρακτήρα? είναι, είναι...
δεν ξέρω τι παθαίνω και όλα τα παίρνω προσωπικά θέλω τόσο πολύ να βοηθήσω ώστε μπλέκομαι μέσα στο πρόβλημα βουτάω και χάνομαι και ΄γω μαζί στην δίνη του...

λέτε αυτό να φταίει?

μπορεί γιατί όταν μπαίνεις με τα μούτρα μέσα στο πρόβλημα όπως κάνω εγώ δηλαδή, δεν τα βλέπεις καθαρά, μπλέκεσαι ακόμη πιο πολύ και ουσιαστικά δεν βοηθάς κανέναν, ούτε αυτόν που έχει το πρόβλημα, αν είναι άλλος και φυσικά ακόμη περισσότερο ούτε εσένα, αν είναι δικό σου, θέλει αποστασιοποίηση και ψυχρότητα, να βλέπεις, να μετράς, να υπολογίζεις και να λύνεις και αν δεν λύνεται τουλάχιστον έχεις το καθαρό μυαλό να το συνειδητοποιήσεις και έτσι να το βάλεις στο μυαλό σου σαν ένα ακόμη αξίωμα* όμορφα και ωραία...

άρα τι φταίει?

ότι δεν έχω πάντα το κουράγιο?

ότι μπλέκομαι με περισσότερο συναίσθημα από όσο πρέπει?

αυτό φταίει?....

*με τον όρο αξίωμα εννοούνται οι μαθηματικές ή άλλες προτάσεις, τις οποίες δεχόμαστε ως αληθείς χωρίς απόδειξη

στην έσκασα...

...γιατρέ!

όχι για να μην λες ότι δεν είμαι καλό παιδί, εντάξει οι εξετάσεις δεν είναι και τέλειες (και ποιος είναι δηλαδή...άσχετο!) αλλά έχουν ανοδική πορεία κάτι σαν χρηματιστήριο να το πω και χωρίς να παίζει η περίπτωση φούσκας, να σημειωθεί παρακαλώ και αυτό...
πάντως εγώ αυτά που έπρεπε να κάνω τα έκανα και όλα πάνε καλά, με είπες, αργά αλλά σταθερά πάμε καλά!
γιατί κάποιος μου είπε ότι "ανεξάρτητα με το τι λεν, δεν είναι η προσπάθεια που μετράει τελικά... η διαφορά βρίσκεται στην επιτυχία..."
θεωρώ λοιπόν ότι ένα βήμα προς την επιτυχία έγινε!

ε, καμηλιέρη?

;-)

(σε ευχαριστώ πολύ καλε μου μπλογκερ....που αν και μου έσπασες τα νευρα....με άφησες τελικά και ανέβασα την φωτογραφιούλα μου....)

άγραφο γράμμα...

(παλιό τραγούδι του Χρήστου Κυριαζή...)

λοιπόν εγώ αποφάσισα αυτό το γράμμα να το γράψω τελικά γιατί προφανώς οφείλω μια εξήγηση σε όλους σας, λίγους και πολλούς...

από την μια...έχω ένα πρόβλημα το οποίο δεν έχει λύση...πάει έρχεται συνέχεια...και έτσι θα είναι...υπάρχουν στιγμές που δεν το σκέφτομαι αλλά υπάρχουν και στιγμές που μου δίνει μια, και πέφτω κάτω ξερή, δεν μπορούν να το σηκώσουν οι ώμοι μου και λυγάω...

από την άλλη...δεν είμαι άνθρωπος που μεταφέρω τα προβλήματα μου στους γύρω μου αλλά εδώ είναι το ημερολόγιο μου και είπα κάποιες σκέψεις μου, κάποια συναισθήματα μου να τα αφήσω να τρέξουν στο χαρτί και τι στο καλό, ας έχουν και κάποια δάκρυα πάνω...

έτσι...

από την μια είδα ότι κάποιοι ανησύχησαν πράγμα που δεν ήθελα με τίποτα...
&
από την άλλη είδα όμως ότι κάποιοι, ευτυχώς λίγοι πίστεψαν ότι το έκανα εσκεμμένα, ότι αμόλησα μια στεναχώρια και περίμενα στην γωνία, περίμενα ότι όλο και κάποιος θα περνούσε για να μου γράψει έναν καλό λογο, ότι το έκανα δηλαδή με λίγα λόγια και σταράτα για τα "σχόλια"... όχι λοιπόν δεν είχα ποτέ τέτοια πρόθεση, δεν έχω μεγαλώσει με τέτοιες αρχές και αυτό το λέω σε σας τους λίγους...

και για όλους εσάς όμως τους πολλούς, που πραγματικά ανησυχήσατε, θέλω δυο λόγια από καρδιάς να πω...
πάντα έγραφα σε χαρτί τις μαύρες μου στιγμές, πάντα γιατί με βοηθούσε όταν τις έβαζα σε μια σειρά, έτσι έβλεπα καλύτερα το πρόβλημα μου και έβρισκα τις λύσεις μου και αυτό έκανα και τώρα...απλά το έκανα "δημοσίως"...

δεν ήξερα ότι αυτό θα είχε την οποιαδήποτε επίπτωση σε σας, γιατί δεν περίμενα ότι κανένας σας χωρίς καν να με ξέρει θα στεναχωριόταν, επειδή η Βασιλική έχει κάτι...και χωρίς καν να ξέρει ουσιαστικά τι είναι και αυτό καθαυτό το πρόβλημα που με βασανίζει...

ζητώ συγνώμη λοιπόν από όλους σας... ζητώ συγνώμη που σας έβαλα σε μια τέτοια θέση...

σας ευχαριστώ όμως...

που σπαταλήσατε έστω και μια σκέψη σας για μένα...

που καθίσατε και μου γράψατε δυο λόγια νιώθοντας τα και θέλοντας να με βοηθήσετε...
που βάλατε ένα ερωτηματικό στο μυαλό σας παραπάνω, πέρα από όλα αυτά που έχετε ήδη από την δική σας την ζωή...

νέα μέρα....

και πρέπει αυτόν τον κύκλο να τον κλείσω….
αυτό θέλω και αυτό θα κάνω λοιπόν…
φτάνει…

αποδοχή...

όσο πάει το σκέφτομαι και πιο συχνά, το αισθάνομαι όλο και περισσότερο να με πνίγει...την μια δεν του δίνω σημασία, την άλλη το προσπερνάω αλλά αυτό επιμένει...

δεν μου αρέσει αυτή η κατάσταση, να μην ξέρω που βαδίζω, δεν μου ταιριάζει θα έλεγα αλλά έτσι νιώθω τώρα και αφου δεν μπορώ να κάνω τίποτα, απλά θα την αφήσω να με πονέσει...

αλλά μετά θα πρέπει μάλλον να αποδεχτώ το γεγονός...όσο κι αν πληγωθώ, να φανώ για ακόμα μια φορά δυνατή...κι ας πονέσω...

δεν έχω και άλλη επιλογή...

σήμερα....

σήμερα είναι ευτυχώς μια άλλη μέρα...
και όλα θα πάνε καλά!
μου το υπόσχομαι...

διαλογισμός! ( updated... )

πρέπει να βρω κάτι, κάποιο τρόπο, κάποια διέξοδο....κάτι που να με σώσει από την μουρμούρα τους!
σκέψου....σκέψου.... το βρήκα!
θα έχω ύφος χιλίων καρδιναλίων, ένα βλέμμα απλανές, θα ενημερώσω στεγνά την ομήγυρη ότι δεν θέλω και πολλά πολλά, και αν με ρωτήσουν τι και πως, θα τους εξηγήσω όμορφα και απλά, ότι έχω πέσει σε φάση διαλογισμού... τέλεια!!!!
δεν μπορεί, κάποιος θα με πιστέψει.....
μμμμμμμμμμμμμμμμ...........
μμμμμμμμμμμμμμμμ...........
φτάνει φυσικά, να μην με πιστέψω και εγώ...

update....

δυστυχώς όμως με πίστεψα τελικά, και ετσι τουλάχιστον για σήμερα...

όχι κι έτσι!!

το δέχομαι αν και δεν το αποδέχομαι ότι όλοι μερικές φορές είμαστε κάπως και δεν φερόμαστε καλά, αλλά εκεί που τρελαίνομαι είναι όταν αυτό γίνεται σε ανθρώπους που δεν ξέρουμε, που απλά δουλεύουμε μαζί τους και έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη χρησιμοποιούμε αυτό το φοβερό και τρομερό "ε, αν δεν τα πω σε σένα που είσαι δικός μου άνθρωπος, που να τα πω?"
πουθενά καλή μου ακούς? πουθενά...
να κάτσεις όμορφα και ωραία σπιτάκι σου, να πάρεις και μια μεγάλη τούρτα από το ζαχαροπλαστείο να την βάλεις μπροστά σου και τρωγοντάς την, να αρχίσεις την αυτοσυγκέντρωση στο πρόβλημα σου, και θα την βρεις την λύση, όχι βέβαια την στιγμή που χτυπάς αλύπητα το τρίτο κομμάτι τούρτας αλλά μετά, όταν και τα επίπεδα σακχάρου σου θα έχουν έρθει στα ίσα τους, κατάλαβες?
να αφήσεις κατά μέρους λοιπόν τα "δεν είδα, δεν ξέρω, γιατί σε μένα αυτό, και να θα το ξεπεράσω, αχ! θέλω βοήθεια..."
όχι καλή μου, είμαι στρίτζο και δεν σε βοηθώ όχι τουλάχιστον με τον χαρακτήρα που έχεις... γιατί ξέρω ότι όλα τα κάνεις από συμφέρον και μόνο, ακούς?
όλοι έχουμε τις μαύρες και τις στραβές στιγμές μας αλλά δεν τις βάζουμε μπροστάρη για να πετύχουμε την λύπηση και τον οίκτο ή την αποδοχή των γύρων μας ή ακόμα χειρότερα την χειραγώγηση τους...
και αυτά στα είχα πει, σε είχα ξηγηθεί από την πρώτη μέρα και μου είπες ότι κατάλαβες...
ε, λοιπόν τίποτα δεν κατάλαβες και σίγουρα όχι εμένα...
να χειραγωγείς τους γύρω σου με αυτό τον τρόπο και προς ίδιον όφελος?

ε, όχι και έτσι!!!

και μάλιστα να σε συγκρίνεις και με μένα? εσένα με εμένα? αν είναι δυνατόν!

είμαι κακιά? εεε, ναι λοιπόν είμαι...

ρε μπας και με πήρανε χαμπάρι?

λέτε? ρωτάω γιατί...

αυτό που βλέπετε στην φωτο είναι μπλουζάκι που με έκαναν δώρο χθές τα παιδιά στο γραφείο!

η αφεντικομανία μου μάλλον τους έδωσε την ιδέα?... τι να πω...

α! και με δώκαν και ευχή...

όταν το φοράω λέει, να έχω την αίσθηση ή καλύτερα την παραίσθηση...

ότι εγώ είμαι ο αφεντικός!!!
"το μόνο που μένει είναι να το βάλω στην δουλειά" τους είπα...

"και ή θα μας γράψουν οι εφημερίδες ή θα μας δείξουν τα κανάλια..."

δεν είπαν τίποτα... απλά φύγαν μες τα γέλια!!!!

κομμάτια....!!!

μέρααα....

Φτου και σε ματιάξανε…

τι ‘ταν τούτο σήμερα?...γκαντεμιά να το πω?...μας ματιάξανε οι οχθροί να το πω?...πάντως κάπως πρέπει να το πω για να ηρεμήσω! άσχετο!

αλλά και συ χρυσέ μου άνθρωπε...τετακέ μόνος σου στον γύρο σχηματισμού? πριν καν αρχίσει ο αγώνας? τι ‘ναι αυτά παιδάκι μου? θες να με αποτελειώσεις?...
εντάξει δεν λέω, μετά τα πήγες πρίμα και σεκόντο μην σου πω και φέρθηκες και σαν κύριος όταν μας την ‘φεραν στα πίτς, ακούς εκεί να βάλουν και τους δυο σας μέσα, την ίδια στιγμή...εμ, βέβαια και θα γίνει μπάχαλο...και τα πήγαινες περίφημα και μετά, μέχρι που...αν είναι δυνατόν, δηλαδή, 11 γύρους πριν την καρό σημαία και στο ίδιο σημείο παρακαλώ που βγήκε και ο άλλος ο ακατονόμαστος ο μιχαλάκης ντε, βγήκες και συ εκτός αγώνα! απίστευτο! ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή παρακαλώ φώναζα...αλλά δεν με άκουσε κανείς...γιατί?
να δεις πάντως, και στο λέω για να προσέχεις, που ο άλλος ο μιχαλακης ντε, έκανε σίγουρα βουντού και χορό της βροχής μαζί... για να γίνει αυτό!
τι? απορείς, χουανίτο? όχι καλέ μου σε ματιάξανε...σίγουρα σε ματιάξανε!!

προσπαθώ...

πσσσστ γιατρέ προσπαθώ...

κάνω οτι μου είπες...