Λόγια σιωπής...

Μπορούν να ακουστούν; Μπορούν να γραφτούν; Δεν ξέρω. Θα προσπαθήσω. Πάλι. Θα βρω δύναμη. Να το κάνω, λοιπόν. Να τα γράψω. Σε ένα χαρτί. Σε πολλά. Δεν ξέρω. Ίσως έτσι αν κάποιος τα διαβάσει ακουστούν μέσα από την δική του φωνή. Εγώ δεν έχω πια φωνή. Δεν μπορώ να αρθρώσω καν καθημερινές λέξεις. Δεν μου βγαίνουν. Ούτε καν τυπικά. Όλα άλλαξαν. Δεν ξέρω τι έγιναν. Δεν μπορώ να τα δω. Δεν μπορώ να τα καταλάβω. Δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα, πια. Δεν μπορώ να κλάψω. Δεν μπορώ να νιώσω. Κενό. Άδειο μυαλό. Τίποτα. Αισθήσεις παγωμένες. Ξένες. Κοιτώ και δεν βλέπω. Μιλάω και δεν με ακούω. Κάνει ζέστη και κρυώνω. Γράφω. Τι άραγε; Τίποτα. Σκόρπια όλα. Όλα. Εγώ. Η ζωή μου. Το μόνο που υπάρχει είναι... λόγια σιωπής...

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος...

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ --
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή...

Κώστας Καρυωτάκης
Νηπενθή (1921)

το τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης…

αγάπη είναι...

Εκείνη την νύχτα πλάγιασα στο παγωμένο χώμα και το κρύο σε λίγο με μούδιασε. Σκέφτηκα μια στιγμή πως κινδύνευα να πεθάνω αν δεν έβρισκα κάτι να σκεπαστώ... ωραία, και λοιπόν; Ό,τι πιο σημαντικό υπήρχε στην ζωή μου, μου είχε δοθεί γενναιόδωρα μέσα σε μια βδομάδα και μου είχε αφαιρεθεί σ’ ένα λεπτό, χωρίς να μου δοθεί καν η δυνατότητα να πω το παραμικρό.
Άρχισα να τρέμω, να τουρτουρίζω, αλλά δε μ’ ένοιαζε. Το σώμα μου θα έπαυε να τρέμει σαν θα εξαντλούσε όλη του την ενέργεια προσπαθώντας να ζεσταθεί. Θα ξανάβρισκε τη συνηθισμένη του ησυχία και ο θάνατος θα με δεχόταν στην αγκαλιά του. Θα πρέπει να έτρεμα πάνω από μια ώρα. Ύστερα ήρθε η γαλήνη...
Προτού κλείσω τα μάτια, άκουσα την φωνή της μητέρας μου. Μου διηγόταν μια ιστορία που μου έλεγε όταν ήμουν μικρή, αλλά τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μια μέρα θα με αφορούσε.
«Μια κοπέλα κι ένα παλικάρι ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο, τρελά», έλεγε η φωνή της μαμάς, ανάμεσα στ’ όνειρο και το παραλήρημα. «Αποφάσισαν ν’ αρραβωνιαστούν. Οι αρραβωνιασμένοι αλλάζουν πάντα δώρα. Μα το παλικάρι ήταν φτωχό, το μόνο βίος του ήταν ένα ρολόι που είχε κληρονομήσει από τον παππού του. Φέρνοντας στο νου τα όμορφα μαλλιά της αγαπημένης του, αποφάσισε να πουλήσει το ρολόι για να της χαρίσει μια υπέροχη ασημένια χτένα. Μα και η κοπέλα δεν είχε λεφτά ν’ αγοράσει δώρο για τους αρραβώνες. Πήγε, λοιπόν, και βρήκε τον πιο μεγάλο έμπορο του τόπου και του πούλησε τα μαλλιά της. Με τα λεφτά που πήρε, αγόρασε μια χρυσή καδένα για το ρολόι του καλού της. Όταν ειδώθηκαν, την μέρα των αρραβώνων, εκείνη του έδωσε μια χρυσή καδένα για ένα πουλημένο ρολόι κι αυτός μια χτένα για μαλλιά που είχαν κοπεί.»

απόσπασμα από το βιβλίο
Στις όχθες του ποταμού Πιεδρα κάθισα και έκλαψα
Paulo Coelho
σελίδα 255, 256

Γυμνό Σώμα

Είπε:
ψηφίζω το γαλάζιο.
Εγώ το κόκκινο.
Κι εγώ.
Το σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.
Διαστολή της νύχτας.
Διαστολή του σώματος.
Συστολή της ψυχής.
Όσο απομακρύνεσαι,
Σε πλησιάζω.
Ένα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.
Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.
Η γλώσσα μου στο στόμα σου
η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινό δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.
Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.
Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ' αφτί σου.
Τόσο μικρό και τρυφερό
πως χωράει
όλη τη μουσική;
Ηδονή-
πέρα απ' τη γέννηση,
πέρα απ' το θάνατο.
Τελικό κι αιώνιο
παρόν.
Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.
Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος;
Η γλώσσα εγγίζει
βαθύτερα απ' τα δάχτυλα.
Ενώνεται.
Τώρα
με τη δική σου αναπνοή
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.
Δυό μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιά δευτερόλεπτα.
Τι να τα κάνω τ' άστρα
αφού λείπεις;
Με το κόκκινο του αίματος είμαι.
Είμαι για σένα.

Ρίτσος Γ.
Αθήνα
24.9.80

είμαι εδώ...

δεν μπορώ να φύγω, να πάω αλλού, να ξέρω ότι εσύ είσαι εδώ και ότι εγώ σε έχω αφήσει, έτσι μόνο σου, στο είπα, ήταν το πρώτο που σου είπα, ότι και αν γίνει είμαι εδώ... όχι για μένα, αλλά για σένα... και ας πονάω και ας μην αντέχω και ας κουράζομαι και ας κανείς εσύ ότι περνάει από το χέρι σου για να με φτάσεις σε σημείο, να είναι κοινώς αποδεκτό, ότι η μόνη λύση θα ήταν το να φύγω...

όχι λοιπόν και στο λέω και θα στο λέω, όσο κι αν εσύ προσπαθείς για το αντίθετο, δεν μπορώ να φύγω, σ' αγαπάω και είμαι εδώ... η καρδιά μου είναι εδώ και χτυπάει για σένα, η ψυχή μου είναι εδώ και προσπαθεί για σένα, εγώ είμαι εδώ και υπάρχω για σένα... είμαι εδώ, μην φοβάσαι, μην προσπαθείς να με διώξεις, για να βρεθείς και πάλι σε μια κατάσταση που μπορείς να χειριστείς...
σσσσ, άσε να επουλωθούν οι πληγές μας, άσε με, με την αγάπη μου να επουλώσω την πληγωμένη σου καρδούλα... άσε με... και δέξου ότι, είμαι εδώ...

σπασμένα φτερά... σπασμένη καρδιά...

καρδιά
σταματημένη και χωρίς άλλο χτύπο πλέον...
σταματημένη σαν το μεγάλο ρολόι στον σταθμό...
σταματημένη... εκεί...
εκεί, που θα ήθελε να είναι συνέχεια, στο ψυχρό αεράκι του πρωινού, στην μυρωδιά του φρεσκοκομμένου γρασιδιού, στην ζεστή αγκαλιά σου, στο απαλό σου χάδι, στην απέραντη θάλασσα των ματιών σου, στα ψιθυριστά σου γεμάτα αγάπη λόγια, στην χαμηλή γαλλική μουσική, στην γλυκιά μυρωδιά του καφέ...

φτερά
όταν πετάς τελικά πέφτεις... πέφτεις...
πέφτεις και μετά έχεις απλά σπασμένα φτερά και σπασμένη καρδιά...

δεν με νοιάζει όμως μου φτάνει που έστω και για μια φορά ήμουν εκεί που ήθελα, εκεί...

παράδοση...

...άνευ όρων σε μια ανάσα, που μου δόθηκε άνευ όρων...
...την δική σου...
...και να ξες, ότι όταν ανασαίνεις, μου δίνεις και μένα ζωή...
...ζωή, απ’ την ζωή σου...

ταξιδέψε με…

...στο όνειρο...
...εκεί, μαζί σου...

...για πάντα...

μην τολμήσει...

...κανείς και με ξυπνήσει...
αφήστε με... για μια φορά...
...αφήστε με...

απόδραση....

ταξίδι στις αισθήσεις...
ταξίδι στο όνειρο...

ταξίδι μαζί σου...

ανεκπλήρωτο ταξίδι…

το μυαλό μου, βρίσκεται σε ένα απρόσμενο ταξίδι, ταξίδι ονειρεμένο, μαζί σου, δίπλα σου, κοντά σου...

εκεί που με πας όλα είναι τόσο όμορφα, γλυκά, πρωτόγνωρα, αισθήσεις διάχυτες παντού, γύρω μου, μέσα μου, όλα πανέμορφα, όλα εσύ, παντού εσύ, μόνο εσύ...
τα ταξίδια όμως ξέρω ότι τελειώνουν...

και τότε;
θα ψάχνω την μυρωδιά σου σε σεντόνια που δεν ξάπλωσες...
θα ψάχνω την παρουσία σου σε απλά καθημερινά πράγματα...
θα ψάχνω την ματιά σου...
θα ψάχνω την ζέστη των χεριών σου πάνω μου...
θα ψάχνω εσένα, παντού γύρω μου...
και συ δεν θα είσαι πουθενά...

θυμήσου, σώμα...

σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.

τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.


Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
1918

είσαι...

...η μυρωδιά μου...

έκθεση ιδεών...

Θέμα:

που θα ήθελα να είμαι.. τώρα!!

(δώστε παρακαλούμε γρήγορα 3 πιθανές σας επιλογές..)

Πρόλογος:

σίγουρα όχι εδώ που είμαι, άρα κάπου αλλού...

μακριά, κοντά, με αφήνει παγερά αδιάφορη..

κάπου χλιδατα ή φτωχικά το ίδιο..

μόνη ή με παρέα το ίδιο...

Κυρίως θέμα:
Οι επιλογές μου μάλλον είναι περιορισμένες λόγω μυαλού, οπτικής.. δεν ξέρω.. πάντως όταν σκέφτομαι κάτι τέτοιο.. να είμαι κάπου αλλού δηλαδή.. μου έρχονται πολύ απλά μάλλον πράγματα στο νου..

θα ήθελα παραδείγματος χάρη να είμαι σε ένα παραθαλάσσιο καφενεδάκι και να παίζω με τις ώρες τάβλι, τα κερδισμένα; ίσως κανένα ουζακι και καμιά μαριδούλα (αν και δεν τα πάω καθόλου καλά με τα ψαρικά.. άσχετο!) να κάνω τζερτζελε για το αν τσιμπαω τα ζάρια.. για το αν με ενοχλεί η ψάθινη καρέκλα που είναι λίγο σπασμένη και δεν είναι σταθερή..
ή
θα ήθελα να είμαι σε ένα τεράστιο λουνα παρκ, με πολλές μάρκες στα χέρια για να μπορώ να ανέβω όπου θέλω όσες φορές θέλω, να φάω όσο μαλλί της γριάς θέλω.. (και ας ξέρω ότι θα με πονέσει το στομάχι στο τέλος..) και μετά βρωμολουκανικα με ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας και ο αφρος να κάνει μουστάκια στο πρόσωπο μου, να το ξέρω.. και να γελάω με την εικόνα μου..
ή
θα ήθελα να είμαι στην προβλήτα (ναι ναι στον Θερμαϊκό..) και να ψαρεύω.. να μην μπορώ να βάλω καν το δόλωμα στο αγκίστρι, να φωνάζω περαστικούς οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα μετά θα έκαναν τον σταυρό τους με αυτό που τους έτυχε και μετά να κυνηγαω τα καημένα τα ψαράκια, δίνοντας τους όμως υπόσχεση ότι αν μου κάνουν το χατίρι και τα πιάσω.. το επόμενο δευτερόλεπτο θα τα αφήσω ελεύθερα..

Επίλογος:

μάλλον θέλω πολλά, παρά πολλά! και τελικά είμαι μια χαρά εδώ που είμαι..

barcelona....

París Champions League Final 2006!!
πραγματικός τελικός...

όλα αυτά είμαι εγώ;

πως είναι δυνατόν;

πως γίνεται να αλλάζει έτσι εύκολα η διάθεση;

τα συναισθήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο

και όλα να βγαίνουν από την ίδια ψυχή

και να καθρεπτίζονται στο ίδιο πρόσωπο;

πως είναι δυνατόν;

ηλιοβασίλεμα...

γλυκά χρώματα παντού τριγύρω, το κόκκινο και το πορτοκαλί να γεμίζουν τον ορίζοντα και να ζεσταίνουν τα μάτια μας, να δίνουν το φως τους στην ζωή μας... οι δυο μας, στο μπαλκόνι μας, εκεί όπου κανένας και τίποτα δεν μπορεί να μας πειράξει, μόνοι μας...

στην μια άκρη το γιασεμί που μαζί φυτέψαμε εκείνο το Σαββάτο να μας δίνει απλόχερα την μυρωδιά του, να μας τυλίγει με το άρωμα του, να μας δένει ακόμη πιο πολύ...

το απαλό ανοιξιάτικο αεράκι που έρχεται από την θάλασσα να φυσάει μόνο για μας, λες και θέλει να μας φέρει ακόμη πιο κοντά, για να ζεστάνουμε ακόμη περισσότερο ο ένας τον άλλο για να μπούμε ο ένας ακόμη πιο βαθιά στην αγκαλιά του άλλου και να μείνουμε εκεί ξαπλωμένοι μέσα στις μεγάλες μαξιλάρες του καναπέ μας για μια ζωή...

από την άλλη άκρη, το λεπτό φως των κεριών να τρεμοπαίζει για να δίνει σκιές στα πρόσωπα μας, για να φωτίζει τα μάτια σου, μόνο και μόνο για να τα κοιτάω και να βλέπω πόσο με αγαπάς, είμαι στην αγκαλιά σου και τίποτα άλλο δεν ακούγεται ξαφνικά παρά ο χτύπος της καρδιάς σου, της δικής μου καρδιάς που χτυπάει μέσα σου...

με αγκαλιάζεις ακόμη πιο σφιχτά, ακόμη πιο πολύ και με σκεπάζεις για να μην σου κρυώσω, τα χέρια σου είναι τόσο απαλά, η ανάσα σου τόσο δική μου, εσύ είσαι τόσο δικός μου, που το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι έτσι πρέπει να είναι η απόλυτη ευτυχία...
η απόλυτη ευτυχία ενός ηλιοβασιλέματος μαζί σου...

τα λάθη μου...

τα λάθη μου ειναι μόνο δικά μου....
το ακούς;;;;
ΜΟΝΟ ΔΙΚΑ ΜΟΥ!!!!

για μένα...

σ’ είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ
και ήσουνα σαν ζωγραφιά
αυτές που κάνουν τα παιδιά
και μίλαγες μέσ’ στο σκοτάδι
μου ‘πες μου έλειψες και μένα
και ήτανε σαν μαχαιριά
ρώτησες τάχα τι να έχουν
τα μάτια μου κι είναι υγρά

δεν κλαίω για σένα και για κανένα
δε θέλω να ‘ρθεις
καλά είμαι εδώ
δεν κλαίω για σένα και για κανένα
κλαίω για μένα που σ’ αγαπώ

το πρόσωπό σου δε γελάει
έχεις στο όνειρο χαθεί
αυτή η αγάπη τυραννάει
και ακόμα αντέχει ακόμα ζει
αργεί να ξημερώσει η μέρα
και εμείς δεν είμαστε μαζί
αυτή η αγάπη να θυμάσαι
μόνο στα όνειρα θα ζει...

Με αγάπη ο,τι κάνεις
[2004]
Νότης Σφακιανάκης

ανακοίνωση…

λοιπόν... τέρμα! είμαι κακιά, πολύ κακιά...
φυλαχτείτε...
έρχομαι με τις χειρότερες των προθέσεων!!!!!!
νταξ;;;;

my name is Bond...James Bond....

είναι να μην τα πάρω ξέρετε...

γιατί, αν τα πάρω;
τρέξτε να σωθείτε καλύτερα, τρέξτεεεεεεε!!!!....

με χάνετε....σας λέω!!!!

i’ ll be back…

εντάξει το παραδέχομαι... έχετε δίκιο! δεν χρειάζεται να μου φωνάζετε άλλο! πλιζ...

εντάξει δεν λέω το έχω παρακάνει, σας έχω μαυρίσει την ψυχή, όλο κλάψα και λύπη, αλλά τι να κάνω, παιδάκια μ’; αφού έτσι με βγαίνει, ε; τι να κάνω; καλά μου τα λέτε, αλλά εγώ είμαι λίγο αγύριστο κεφάλι, κουσούρι της ηλικίας βλέπετε...

πι χαχαχαχα!!
θα στρώσει βρε η γιαγιάκα και πάλι, θα το δείτε και θα τρίβετε τα ματάκια σας από έκπληξη, γιατί η γιαγιά πέφτει αλλά πάντα μα πάντα σηκώνεται, απλά όσο περνάει η ηλικία, αυτή η κατάσταση παίρνει περισσότερο χρόνο...

α! ξεκίνησα μαθήματα μποουλιγκ!!

(φωτο από πρόσφατη βραδιά μποουλιγκ με τα αλλά κορίτσια!!!...)

πετάει πετάει ο γάιδαρος;

όχι!! αλλά για να πω την μαύρη αλήθεια αυτός που θα ήθελα εγώ να πετάξει, είναι ο αφεντικός μου από τον πέμπτο όροφο, σε ελεύθερη πτώση και φυσικά να τον έχω σπρώξει εγώ!! ναι καλά ακούτε! εγώ... ε! νισάφι πια... η κατάσταση του, έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο, πέρα από κάθε λογική, κάθε μέρα πλέον ακούω τα χίλια μύρια, που στο τέλος δεν ξέρω και εγώ πλέον τι μου γίνεται!! επικρατεί ένα τέτοιο αλαλούμ στο μυαλό του, τέτοια τρικυμία εν κρανίω, που σας το λέω ή θα τον κλείσω μόνο του στο γραφείο και θα πετάξω το κλειδί στο Θερμαϊκό ή θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια, γιατί έτσι όπως πάει θα το πάρω εγώ στο τέλος... τρελό!!!!
και δεν απέχω και πολύ! ένα βηματάκι είμαι... τσούπ κάνω και είμαι εκεί... στην απόλυτη τρέλα...

τρι λα λο τρι λα λι!!!!

στιγμές…

στιγμές ευτυχίας, σταγόνες που μπορούν να γεμίσουν ολόκληρη ζωή και να της δώσουν άλλη μορφή, να της χαρίσουν και να της χαριστούν...
στιγμές που μέσα από αυτές θέλουν να γίνουν ένα, ένα... τώρα και για πάντα, ένα πάντα όμως, που όσο μακρινό και αν ακούγεται, τόσο κοντινό μπορεί και να είναι...
στιγμές που είναι απερίσκεπτες αλλά τόσο σκεπτικές...
στιγμές μόνο δικές τους...
στιγμές απόλυτης σιωπής αλλά και απόλυτης φασαρίας με δυνατές φωνές στο βάθος...
στιγμές σιωπηλού γέλιου αλλά και εκκωφαντικού κλάματος...
στιγμές που είναι μέσα ο ένας στον άλλον και μαζί δεν είναι πουθενά, είναι απλά σε ένα κόσμο δικό τους, πλασμένο λες μόνο για αυτούς...
στιγμές που κυλά το δάκρυ της και εκείνος το σταματά με ένα φιλί...
στιγμές που εκείνος αγριεμένος, σπάει σαν κύμα πάνω της και ηρεμεί...
στιγμές που είναι αγκαλιασμένοι αιώνια...
στιγμές απόλυτης ευτυχίας...
στιγμές μόνο δικές τους...


(αφιερωμένο...)

παρελθόν & μέλλον…

...δυο λέξεις, δυο έννοιες, δυο χρόνοι, δυο ζωές;...

όχι, μια είναι, διαδοχική είναι... η ίδια η ζωή μου είναι, που περνάει μέσα από όλες αυτές τις στιγμές και πορεύεται μέχρι να σβήσει...

τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι αυτές τις λέξεις πολύ, τις σκέφτομαι και τώρα και γυρίζω και κοιτώ πίσω και γυρίζω και προσπαθώ να δω και μπροστά... θολά όμως και τα δυο τοπία και δυστυχώς έχουν τον ίδιο πόνο, ο ίδιος πόνος περνάει από μέσα μου, έρχεται από το παρελθόν, περνάει από μέσα μου με διαλύει και χύνεται στο μέλλον και το βλέπω πλέον καθαρά, ότι το μέλλον μου είναι παρελθόν και αυτό θα είναι...
οι τριγύρω λέξεις για κουράγιο, υπομονή, με εκνευρίζουν πλέον, δεν τις δέχεται το αυτί μου, τις αποβάλει στην στιγμή το σώμα μου με ένα μάζεμα, με ένα σφίξιμο του χεριού, με ένα πόνο δυνατό στο στομάχι, σαν μπουνιά...
δεν θέλω να ακούω... βαρέθηκα να ακούω τόσα χρόνια, τα ίδια και τα ίδια...

δεν λέω είναι ειπωμένα λόγια με αγάπη, κατανόηση, αλλά εμένα απλά πλέον δεν μου λένε τίποτα...
και εγώ αδύναμη να βρω λύση, κουρασμένη, με ευμετάβλητη διάθεση... περιμένουν από εμένα να φανώ δυνατή και πάλι, να γυρίσω σελίδα, να μην πονάω "αφού ξέρω τους λόγους γιατί να πονάω;" μου λένε... "γιατί να αναπαραγάγω τα ίδια γνωστά προβλήματα πάλι και πάλι..." μου λένε...

πως όμως; πως το κάνουν αυτό; πως το κάνουν... ρωτάω, αλλά απάντηση δεν παίρνω...
ούτε στο παρελθόν πήρα, ούτε στο μέλλον θα πάρω...
μακάρι να ήμουν άλλος άνθρωπος μακάρι... να ήμουν όπως θα θέλατε εσείς... αλλά δεν είμαι... συγνώμη αλλά δεν είμαι...

παραλία...

καθισμένη στην παραλία πετώντας βότσαλα στο νερό...

όλα ήρεμα και ήσυχα, ήχοι συγκεκριμένοι,

ο αέρας... η θάλασσα... το βότσαλο... η φωνή σου...
ακούς?...

σου ψιθυρίζω... ότι δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο τώρα,

το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να είμαι εκεί... εκεί... στην παραλία...

αφή..

με αυτήν ολοκληρώνονται οι πέντε αισθήσεις...

για αυτήν όμως, δεν θα πω τίποτα... τίποτα...

δεν θέλω να μιλήσω ίσως, όπως για τις προηγούμενες, γιατί δεν έχω διάθεση να το κάνω... σήμερα το μυαλό μου θέλει να μείνει μακριά από αναλύσεις, σήμερα το μυαλό μου είναι αλλού...

συχωρέστε με...

Gustav Klimt [1862-1918] (Το Φίλημα)

όσφρηση & γεύση...

εάν δεν μπορείτε να μυρίσετε, πιθανώς δεν μπορείτε να γευθείτε και πολύ καλά, ετσι η όσφρηση και η γεύση είναι αλληλένδετες λειτουργίες...
τα κύτταρα που δέχονται την όσφρηση και τη γεύση βρίσκονται στο στόμα και τη μύτη, αντίστοιχα, οι υποδοχείς της όσφρησης και της γεύσης διεγείρονται και τα νευρικά ερεθίσματα που δημιουργούνται, ταξιδεύουν προς τα κέντρα όσφρησης και γεύσης, που βρίσκονται στο φλοιό του εγκέφαλου αντίστοιχα.

όσον αφορά τη γεύση, οι παλμοί που δημιουργούνται από τις χημικές ενώσεις στα τρόφιμα, στέλνονται σ’ έναν εξειδικευμένο φλοιό του εγκεφάλου, υπάρχουν 10.000 περίπου γευστικοί κάλυκες στη πάνω επιφάνεια της γλώσσας, κάθε κάλυκας περιέχει 25 περίπου κύτταρα αισθητηριακών υποδοχέων επάνω στα οποία υπάρχουν μικροσκοπικά τριχίδια της γεύσης που εκτίθενται στο ποτό και τις τροφές και διαλύονται στο σάλιο, οι κάλυκες σε διαφορετικά μέρη της γλώσσας αισθάνονται τις τέσσερις βασικές γεύσεις: πικρό, ξινό, αλμυρό και γλυκό... ο συνδυασμός οσμών και αυτών των βασικών γεύσεων παράγει ακόμα πιο λεπτές γεύσεις... το σάλιο περιέχει κύτταρα που αποκρίνονται στις χημικές ουσίες των τροφών, δημιουργώντας μικρές ηλεκτρικούς παλμούς στους γευστικούς κάλυκες, οι παλμοί αυτοί ταξιδεύουν κατά μήκος των νευρικών ινών σε μία εξειδικευμένη για τη γεύση περιοχή του εγκεφάλου.

όσον αφορά την όσφρηση, οι ωθήσεις που υποκινούνται από τις χημικές ενώσεις, που συντελούνται κατά την όσφρηση, στέλνονται στον οσφρητικό φλοιό, οι υποδοχείς της όσφρησης στην κορυφή της ρινικής κοιλότητας ερεθίζονται από τις οσμές... τα νευρικά ερεθίσματα από αυτούς τους υποδοχείς ταξιδεύουν προς το βολβό της όσφρησης (το τέλος του οσφρητικού νεύρου) και κατόπιν στα οσφρητικά κέντρα του εγκεφάλου, όπου και γίνεται η ερμηνεία τους... η αίσθηση της όσφρησης είναι χίλιες φορές πιο ευαίσθητη από την αίσθηση της γεύσης και μπορούμε ν’ ανιχνεύσουμε πάνω από 10.000 μυρωδιές... δεδομένου ότι οι νέες ενώσεις διεγείρουν τους δέκτες, ο εγκέφαλος διαμορφώνει ένα κέντρο μνήμης μυρωδιών, έτσι ώστε, την επόμενη φορά που θα είναι παρούσες, να έχει τη δυνατότητα να τις ανακαλέσει...

όραση...

όταν οι φωτεινές ακτίνες περνούν μέσα στο μάτι, κάμπτουν και δημιουργούν ηλεκτρικές ωθήσεις που στέλνονται στον εγκέφαλο, ο οποίος τις ερμηνεύει ως χρώματα και μορφές...

η διαδικασία αυτή συντελεί στην όραση...

η όραση αρχίζει όταν φωτεινές ακτίνες περνούν γύρω και μέσα από αντικείμενα και εισχωρούν στο μάτι μέσω του κερατοειδούς χιτώνα, το διαθλασμένο φως διασχίζει μέσω του ατόμου στο φακό, στο φακό, τα διαθλασμένα φωτεινά κύματα είναι έτσι ώστε να συγκλίνουν στον αμφιβληστροειδή, στο πίσω μέρος του ματιού... εκεί, οι χρωστικές ουσίες σε φωτοευαίσθητους δέκτες, αποκαλούμενους φωτοδέκτες, αντιδρούν στο φως με την αλλαγή του χρώματος...

αυτές οι αλλαγές προκαλούν ηλεκτρικά σήματα που ταξιδεύουν κατά μήκος του οπτικού νεύρου στον οπτικό φλοιό και εκεί ερμηνεύονται ως μορφές, μεγέθη και χρώματα, τα οποία ο εγκέφαλός μας έχει πλέον μάθει κατά τη διάρκεια του χρόνου...

(για την χνουδόμπαλα και επειδή μου το ζήτησε, θα πω και την προσωπική μου γνώμη...

...αυτό που "βλέπουμε" δεν είναι τίποτα άλλο παρά το μήκος κύματος του κάθε αντικειμένου, ο ανθρώπινος εγκέφαλος απλά και μόνο για θέμα επιβίωσης και αναπαραγωγής έμαθε να μετατρέπει το μήκος κύματος σε εικόνα και μάλιστα συμπληρώνοντας μόνος του κομμάτια που μπορεί να λείπουν από αυτήν, για να την κατανοήσει...

έτσι σε θέματα λειτουργίας εγκέφαλου δεν μπαίνουν ζητήματα καρδιάς γιατί η περίπτωση αυταπάτης ή αντικατοπτρισμού είναι πολύ μεγάλη, δυστυχώς...)

ακοή και ισορροπία...

τόσο η ακοή όσο και η ισορροπία συμβαίνουν μέσα στο αυτί... κατά την ακοή, τα ηχητικά κύματα περνούν από το εξωτερικό αυτί στο ακουστικό κανάλι. ακουμπούν στον τυμπανικό υμένα, κάνοντας τον να αναπτύξει παλμικές δονήσεις... αυτές οι δονήσεις ταξιδεύουν στο μέσο αυτί, θέτοντας σε κίνηση τρία μικροσκοπικά κόκαλα: τη σφύρα, τον άκμονα, και τον αναβολέα, οι δονήσεις συνεχίζουν την πορεία τους μέσω του κοχλία και βαθιά μέσα στο εσωτερικό αυτί, το οποίο περιέχει μια ρευστή δεξαμενή... οι φυσικές παλμικές δονήσεις ανιχνεύονται από τα αισθητήρια τριχοφόρα κύτταρα, η διέγερση των οποίων έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νευρικών ώσεων... τα νεύρα μεταφέρουν αυτές τις ώσεις στον εγκέφαλο, όπου και ερμηνεύονται ως ήχος... στο εσωτερικό αυτί βρίσκεται, επίσης, και η ισορροπία ή το κέντρο της ισορροπίας... το κέντρο αυτό στέλνει συνεχώς μηνύματα στον εγκέφαλο για τη θέση του σώματος και έτσι συντελείται η αίσθηση αλλά και η διατήρηση της ισορροπίας...

μνήμες…

αρώματα, μυρωδιές, αγγίγματα...
όλα τόσο γλυκά, τόσο μακρινά, τόσο παιδικά, αθώα, γελαστά, σκανδαλιάρικα...
η εικόνα, εγώ και εσύ...
να με μαλώνεις να είμαι πάντα καλό παιδί και εγώ να σε κοιτάω, και ξες?
το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν το πόσο σε αγαπάω, δεν με ένοιαζε που με μάλωνες, μου άρεσε, πάντα γλυκιά, πάντα εκεί, πάντα η μανούλα μου...
και τώρα όταν θέλω να ξεφύγω πάω εκεί τότε στην αγκαλιά σου και όλα σταματάνε και ακούω την φωνή σου και ηρεμώ και για μια στιγμή δεν υπάρχουν προβλήματα δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο εσύ...
και ευχαριστώ τον θεό που έχω την αγκαλιά σου ακόμη, το χάδι σου, δεν είναι όμως όπως τότε, και το ξες και το ξέρω, αλλά μανούλα μου πάντα θα σε αγαπάω το ίδιο, πάντα...