Η αγάπη ου λογίζεται το κακόν...

Προς Κορινθίους Α 13:4-8α

Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί,
η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν αυθαδιάζει,
δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί,
δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται,
δεν λογίζεται το κακό,
δεν χαίρει στην αδικία, συγχαίρει δε εις την αλήθεια.
Πάντα ανέχεται. Πάντα πιστεύει.
Πάντα ελπίζει. Πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει...

Φωτιά και χώμα...

Φτιαχτήκαμε από πηλό. Ανθεκτικό υλικό. Εύπλαστο όσο είναι υγρό. Εύκαμπτο. Σχηματισθήκαμε από ‘χέρια’. Σχήμα διαφορετικό ο καθένας μας, σχήμα δοσμένο από αισθήματα και αισθήσεις. Μορφοποιηθήκαμε. Με την φωτιά γίναμε σκληροί. Άκαμπτοι. Ραγίσαμε όμως και σπάσαμε...

Τελικά, είμαστε μόνο φωτιά και χώμα...
Τελικά, είμαστε μόνο άνθρωποι...

Κάτι επικίνδυνα κομμάτια ~ Μ.Σαχτούρης

Κάτι επικίνδυνα κομμάτια χάος είν’ η ψυχή μου,
που έκοψε με τα δόντια του ο Θεός...

(απόσπασμα...)

Foxp2 ~ Το γονίδιο που μας έδωσε το χάρισμα του λόγου...

Το 2001 ομάδα Βρετανών και Γερμανών επιστημόνων ανακάλυψε ένα γονίδιο, το Foxp2 (forkhead box P2) το οποίο πιθανότατα δίνει απάντηση στα ερωτήματα της ιστορικής Γλωσσολογίας.

Το γονίδιο αυτό, όπως απεδείχθη, δεν αποτελεί αποκλειστικό ‘προνόμιο’ του ανθρώπου -εντοπίζεται και σε άλλα ζώα μεταξύ των οποίων πουλιά, ποντίκια και πίθηκοι- ωστόσο, φαίνεται ότι μόνο στον άνθρωπο υπέστη πριν από 120.000 ως 200.000 χρόνια μια μετάλλαξη η οποία του επιτρέπει να αρθρώνει λόγο.

Το Foxp2 φαίνεται ότι αποτελεί σημαντικό ‘κέντρο ελέγχου’ της κατανόησης της γλώσσας, της άρθρωσης του λόγου αλλά και των κινήσεων ορισμένων σημαντικών για την εκφορά του λόγου μυών του προσώπου. Από τα 715 αμινοξέα που το αποτελούν, επτά μόνο είναι διαφορετικά μεταξύ ανθρώπου και ποντικού (!) και δύο μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου...

Αυτές οι ελάχιστες διαφορές όμως φαίνεται ότι είναι αρκετές για να κάνουν τη μεγάλη διαφορά του είδους μας από τα υπόλοιπα...

Συναισθησία

Συναισθησία ονομάζεται η νευρολογική ανάμιξη των αισθήσεων. Ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από συναισθησία είναι δυνατό, για παράδειγμα, να "ακούει" τις οσμές, να "βλέπει" τους ήχους και να "μυρίζει" τους ήχους. Το συχνότερο είδος συναισθησίας είναι το να βλέπει κανείς ήχους και το να συνδυάζει αυτόματα αριθμούς με συγκεκριμένα χρώματα.

Οι συναισθητικοί συχνά αναφέρουν συσχετίσεις ανάμεσα στις αποχρώσεις των χρωμάτων, τους τόνους των ήχων και στην ένταση των γεύσεων. Για παράδειγμα ένας συναισθητικός είναι πιθανό να "δει" ένα περισσότερο έντονο κόκκινο χρώμα καθώς ανεβαίνει η συχνότητα ενός ήχου ή μία απαλή επιφάνεια μπορεί να έχει "γλυκιά" γεύση.

Οι συσχετίσεις αυτές των αισθήσεων για τους συναισθητικούς δεν είναι καθόλου μεταφορικές. Για αυτούς "πραγματικά" τα χρώματα έχουν γεύση, οι οσμές ηχούν κ.λ.π. και η εμπειρία τους αυτή είναι διαρκής σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Ωστόσο, κάποιες φορές η περίεργη αυτή ιδιαιτερότητα χάνει την έντασή της κατά την ενηλικίωση ή μετά από αυτήν. Ένα ακόμα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της συναισθησίας είναι το ότι συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και όταν το άτομο χάνει την ικανότητα μίας αίσθησης. Για παράδειγμα ένα άτομο που μπορεί να δει τους ήχους εξακολουθεί να το κάνει αυτό ακόμα και αν τυφλωθεί κάποια στιγμή στη ζωή του.

Η έννοια της συναισθησίας συναντάτε αρκετά συχνά στην τέχνη τόσο από καλλιτέχνες που ήταν συναισθητικοί όσο και από καλλιτέχνες που δεν είχαν αυτή την ιδιότητα. Μεταξύ άλλων, συναντάτε στην ποίηση του Αρτούρ Ρεμπώ και του Σαρλ Μποντλέρ, στη ζωγραφική του Βασίλι Καντίσκι, σε μυθιστορήματα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και στη μουσική των Αλεξάντερ Σκριάμπιν και Ολιβιέ Μεσιάν.

(paint by Wassily Kandinsky)

Τεστ του καθρέπτη...

Τεστ του καθρέπτη ονομάζεται μία δοκιμασία που έχει σκοπό να ελέγξει κατά πόσο το υποκείμενο έχει αυτοσυνείδηση*. Συγκεκριμένος στόχος είναι να διαπιστωθεί αν το υποκείμενο αντιλαμβάνεται ότι η αντανάκλαση στον καθρέπτη είναι εικόνα του ίδιου του του εαυτού. (Το τεστ επινοήθηκε από τον Gordon G. Gallup.)

Κατά την εκτέλεση του πειράματος, τοποθετείτε πάνω στο υποκείμενο κάποιο χρωματιστό σημάδι και έπειτα το βάζουν να σταθεί μπροστά σε έναν καθρέπτη. Οι εκτελούντες το πείραμα παρατηρούν τον τρόπο με τον οποίο το υποκείμενο αντιδρά στην αλλαγή στο σώμα του όπως την βλέπει στον καθρέφτη, αν κινείται δηλαδή για να παρατηρήσει την παράξενη αλλαγή στο σώμα του, αν αγγίζει το σημείο που είναι το σημάδι την στιγμή που κοιτά στον καθρέπτη...

Με βάση τα μέχρι σήμερα σχετικά πειράματα, τα μόνα υποκείμενα που αντιδρούν θετικά στο πείραμα δείχνοντας σημάδια αυτοσυνείδησης, είναι ο χιμπατζής, ο ουραγκοτάγκος και ο άνθρωπος...

*Αυτοσυνείδηση:
η επίγνωση που έχει κάθε άτομο
για τον εαυτό του ως υποκείμενο.

Η μοναξιά είναι από χώμα ~ Μ. Βαμβουνάκη

Τι να σου λέω αγάπη μου και τι να σου εξηγήσω τώρα...
Τουλάχιστον μέσα απ' τα πάθη μου κερδίζω τη σοφία του ‘πως ελάχιστα ξέρω’.
Πως τίποτα δεν ξέρω.
Φαίνεται πως ο πόνος είναι η μοναδική πύλη που μας περνά σ' αυτή την απελπισμένη και μαζί ελπιδοφόρα γνώση που μας ταπεινώνει, που μας γαληνεύει, που χύνει λαδάκι στις πληγές μας.
Δεν είναι εκμηδένιση η ταπείνωση... Η εκμηδένιση σε κατεβάζει στο τίποτα ενώ η ταπείνωση σ' ανεβάζει στα παν. Πώς να την καταφέρουμε όμως εμείς που από έπαρση είμαστε χτισμένοι; Πώς να την πετύχουμε, πες μου;

(απόσπασμα απο το βιβλίο, Η μοναξιά είναι από χώμα, 1η έκδοση 1987
Πρόκειται για δεκαοχτώ ανεπίδοτες επιστολές ενός άντρα προς τη γυναίκα που χώρισε. Αυτοεξόριστος σ' ένα νησί και διασχίζοντας την τυραννική έρημο της απώλειας και της απόγνωσης, κερδίζει τη λυτρωτική γνώση που θα τον γαληνέψει, επιτέλους... ‘Η μοναξιά είναι από χώμα’ τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος του 1988.)

Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του...

Παρειδωλία

Παρειδωλία ονομάζεται το ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο ένα δυσδιάκριτο ή ασαφές εξωτερικό ερέθισμα εκλαμβάνεται εσφαλμένα ως ευκρινές και πλήρως αναγνωρίσιμο.
Παράδειγμα παρειδωλίας είναι η αναγνώριση προσώπων στα σύννεφα ή στην επιφάνεια της Σελήνης...

Βαρκάρισσα της Χίμαιρας ~ Αλκυόνη Παπαδάκη

‘Να ονειρεύεσαι...’ μου 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.
Τα όνειρα, συνήθως προδίδουν.
Παραπλανούν.
Καμιά φορά και σκοτώνουν.
Όμως, δεν γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι...
Δεν έχει νόημα.
Δεν έχει ουσία.
Να ονειρεύεσαι!
Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου.
Τότε σώζεσαι...

Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου;
Τίποτα δεν είναι στη ζωή, το παν!
Έχει και παρακάτω...
Έχει κι άλλο...
Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!

DNA...

Η φωνή στο ραδιόφωνο ήταν
σιγανή και ερωτική,
‘μην μου πατάς το DNA...’
ακούστηκε να λέει και
το τραγούδι φυσικά,
ανάλογο του κλίματος...
‘μην μου πατάς την ζωή...’
σκέφτηκα και το έκλεισα,
γιατί ότι ήταν να ακούσω,
το άκουσα...

Η δύναμη της συνήθειας...

Συνήθεια...

Μας αποδυναμώνει; Μας τοποθετεί; Μας προσδιορίζει; Είναι εφικτή η αλλαγή της; Η τροποποίηση της οπτικής της; Η αποστασιοποίηση μας από αυτήν; Η επανατοποθέτηση της; Ο επαναπροσδιορισμός της;
Ρωτάω δύσκολα; Ρωτάω ασυνήθιστα;

( Πάντως πράττω ανάλογα... άσχετο... )
Συνήθεια, λοιπόν; Μπορεί...

Καιρός να ξεσυνηθίσω; Ίσως... Θα το κάνω και αυτό...
Αλλά δεν ξέρω τελικά αν θέλει δύναμη να αποκτήσεις την συνήθεια ή να την αποβάλλεις. Δεν ξέρω αν η δύναμη της συνήθειας μας 'συντηρεί'. Μας δίνει μέλλον. Μέλλον που ουσιαστικά είναι παρόν και παρελθόν. Διαβαίνουμε το 'τώρα' με αυτήν. Χωρίς αυτήν; Μένουμε εδώ; Δεν γίνεται... Όλα προχωράνε. Το βέλος του χρόνου είναι αμίληκτο. Ο χρόνος σε προχωράει, θες δεν θες...

Σε δύσκολα μονοπάτια έβαλα και πάλι την σκέψη μου...

Κακή συνήθεια... Αλλά δυνατή...

‘Βουτιά’ στις σκέψεις...

Η μουσική επιλέχθηκε. Το δισκάκι πήρε την θέση του και οι ήχοι ξεχύθηκαν μονομιάς. Θάλασσα. Ήχοι δελφινιών. Κύματα. Τέλειο σκηνικό...

Ο ήλιος να σου καίει το δέρμα. Το αλάτι να έχει σχηματίσει πάνω σου μια άσπρη αγκαλιά και να σε έχει μέσα του. Ο ουρανός καθαρός και ήρεμος, γεμάτος πανέμορφα άσπρα σύννεφα σε κάθε σχήμα, σχήματα που μόνο το μυαλό μπορεί να ταιριάξει. Η θάλασσα ήρεμη, χαλί στα πόδια σου. Και τα πόδια σου παιχνιδιάρικα να κλωτσάν τα μικρά πετραδάκια καθώς σε πάνε εκεί. Εκεί. Στην άκρη μιας πελώριας αμμουδιάς. Δαντέλα τα κύματα πάνω στην άμμο.

Η ανάσα σου ήρεμη. Να την νιώθεις υγρή σε κάθε εισπνοή και εκπνοή. Η μυρωδιά του αέρα να έχει μέσα του τόσα πολλά μυρωδικά που να σου γαργαλεύουν την μύτη. Η γεύση της θάλασσας από την τελευταία σου βουτιά, νωπή ακόμη στα χείλη σου. Μικρές σταγόνες νερού πάνω σου, να ιριδίζουν κάτω από το άπλετο φως.

Παντού φως. Νωχελική ζέστη. Σου αρέσει τόσο πολύ η θάλασσα. Πάντα σου άρεσε. Μπορεί να απομακρύνθηκες από κοντά της για πολλά χρόνια και για διάφορους λόγους αλλά πάντα ήταν μέσα στο μυαλό σου. Σου άρεσε πολύ το καλοκαίρι.
Η βουτιά...
Το παιχνίδι με το κύμα...
Το κύλισμα στην άμμο...
Πάντα σε μάγευε η σκηνή που το μικρό βότσαλο γινόταν λάφυρο, από το νερό που το άρπαζε απαλά και το βουτούσε στα βαθιά. Ο ήλιος. Αν και πάντα σου έκαιγε το ροδαλό σου δέρμα, σε μάγευε κι αυτός. Ήθελες να νιώθεις το χάδι του.
‘Χάδι καλοκαιριού’ πάντα έλεγες και γελούσες. Πόσο μου άρεσες όταν γελούσες. Το πρόσωπο σου έλαμπε. Η φωτογραφία, μάρτυρας αδιάψευστος. Γέλιο πλατύ σαν πελώρια φέτα από καρπούζι...

Σου άρεσε να ξαπλώνεις πάντα με τα νερά πάνω σου. Να πέφτεις στην άμμο κάνοντας όσο πιο πολύ θόρυβο μπορούσες. Και να γελάς. Το παιχνίδι με το νερό δεν σε κούραζε ποτέ. Ακόμη κι όταν κατάκοπη έγερνες στο πλάι τινάζοντας τα ξανθά μαλλιά σου και σε ρωτούσες ποτέ θα ξαναγυρνούσες εκεί. Και το επόμενο πρωινό σου φαινόταν τόσο μακρινό. Μα τόσο...

Το δισκάκι σταμάτησε. Οι ήχοι είχαν κάνει την δουλειά τους. Με ταξίδεψαν. Μες τον χειμώνα σε ένα πανέμορφο καλοκαίρι. Καλοκαίρι μόνο για μένα. Δικό μου. Δικό μου...

Ουδέν εξ ουδενός

Ο όρος ουδέν εξ ουδενός (ex nihilo nihil) αποτελεί ένα από τα αξιώματα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, συμφώνως προς το οποίο τίποτε δεν γεννάται από το τίποτε και τίποτε δεν ανάγεται εις το τίποτε.

Ο Κόσμος δημιουργήθηκε αφ' εαυτού, χωρίς την ανάγκη κάποιου εξωτερικού αιτίου, είναι δε εφήμερος και ασταθής η ύπαρξη μόνον των ιδιαιτέρων πραγμάτων, σε αντίθεση προς την αρχική ύλη, πραγματική, δεδομένη, αιωνία και πάντοτε νέα, η οποία αν και μπορεί να υφίσταται διαρκείς μεταμορφώσεις, παραμένει μόνιμη και σταθερή. Η αρχική ύλη είναι πάντοτε και απομένει η αυτή διαμέσου όλων των αλλαγών, και δεν παύει να υπάρχει υπό τη μία μορφή παρά μόνον για να ξαναεμφανισθεί υπό μία άλλη.

Μολονότι στα νεότερα χρόνια, και με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο Κόσμος στο σύνολό του θεωρήθηκε κτιστός και όχι αυθύπαρκτος, η ιδέα αναβίωσε στη φυσική φιλοσοφία. Η ιδέα σχετίζεται με την αφθαρσία της ύλης, την αρχή διατήρησης της μάζας και την αρχή διατήρησης της ενέργειας.

Σύμφωνα με τη διατύπωση του χημικού Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ:
"Rien ne se crée, rien ne se perd, tout se transforme..."
"τίποτε δεν δημιουργείται, τίποτε δεν καταστρέφεται, τα πάντα μεταμορφώνονται..."

Μια καρδιά φτιαγμένη από καυτή ανάσα...

Ο χτύπος μου ρυθμικός...

'Αέναος ο κύκλος της καρδιάς...' σκέφτομαι.

Η ανάσα μου καυτή. Θολώνει τα τζάμια. Το βλέμμα μου υγρό. Η σκέψη μου σιωπηλή. Το δωμάτιο σκοτεινό. Τα χέρια μου τρέμουν. Τα πόδια μου καρφωμένα στο παγωμένο δάπεδο. Στο δρόμο έξω, κίνηση. Άνθρωποι βιαστικοί. Σκυφτοί. Χαρούμενοι. Λυπημένοι. Προχωράνε. Πάνε κάπου. Έρχονται από κάπου. Τους κοιτώ. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό τους. Να ζήσω την ζωή τους. Να νιώσω τα αισθήματα τους. Να ξεφύγω από μένα. Μένω στην προσπάθεια. Αδύνατο. Ανέφικτο...

Σκουπίζω το τζάμι. Αυτό ξαναθολώνει. Η ανάσα μου είναι κολλημένη ακόμη πάνω του. Καίει. Κατεβάζω το βλέμμα. Δεν βλέπω ‘έξω’, πλέον. Κοιτώ εμένα. Ένας αντικατοπτρισμός στο τζάμι είμαι. Φιγούρα, απλά. Γυναίκα. Με μυαλό σπασμένο. Με καρδιά απούσα...

'Με μιά ανάσα καυτή...' μου φωνάζω.

Οι σκέψεις μου ηλεκτρισμένες. Άσκοπες. Σκόρπιες. Απομακρύνομαι. Δεν θέλω να βλέπω ούτε ‘μέσα’, πλέον.

Το χέρι μου σχηματίζει τρέμοντας μια καρδιά. Μια παρουσία. Το δάκρυ έσταξε. Έπεσε. Φυσάω απαλά για να δώσω πνοή στην καρδιά. Άσκοπο. Μάταιο...

'Όχι' σκέφτομαι 'πως είναι δυνατόν, είναι απλά μια καρδιά φτιαγμένη από καυτή ανάσα...'

Tο υπόγειο ~ Τάσος Λειβαδίτης

Aν άρχιζε ο Θεός μια μέρα
να μετράει όσα έφτιαξε,
άστρα, πουλιά, σπόρους,
βροχές, μητέρες, λόφους,
θα τέλειωνε ίσως κάποτε...
Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος
μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο,
έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα,
τις μάχες που έδωσα,
τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου
κάποτε θαυμαστές,
τις καλωσύνες μου
συχνά επηρμένες,
μετράω, μετράω,
δίχως ποτέ μου να τελειώνω...

(απόσπασμα...)

Παράξενη σιωπή...

Ήχος κανένας. Και ο ήχος τούτης της σιωπής, βουή στα αυτιά μου. Προσπαθώ να ακούσω. Αλλά τίποτα. Μου φαίνεται παράξενο. Που χαθήκαν οι ήχοι; Που πήγαν; Που πήγε τόση φασαρία; Που; Κοιτάζω γύρω μου. Όλα ήσυχα. Σιωπηλά. Λες και κρύβονται. Λες και δεν θέλουν να φανερωθούν. Λες και κουραστήκαν...

Τόσο καιρό όλα δίπλα μου, ήταν εκκωφαντικά. Δυνατά. Λόγια. Σκέψεις. Πράξεις. Όλα στον υπερθετικό βαθμό. Όλα. Μαζί και εγώ. Υπερθετική... Τώρα νιώθω ότι ήταν το μόνο πια, που μου έμενε να κάνω. Σπασμωδικές κινήσεις, μπορεί να πει κάποιος. Ναι. Αλλά ήταν μια κάποια αντίδραση και πάντα αντιδρούσα. Πάντα. Ίσως όχι σωστά. Ίσως λανθασμένα. Ναι δεν λέω όχι. Πάντα όμως, όταν κάτι με ενοχλούσε το έλεγα. Και προσπαθούσα να το πω όσο πιο αναλυτικά μπορούσα για να βοηθηθώ. Να με ακούσω. Να ακουστώ... Και ναι, μπορεί όταν μιλάω να φωνάζω, να τονίζω τις λέξεις και τα συναισθήματα μου αλλά το κάνω μόνο και μόνο για να ακουστούν. Να γεμίσουν τον χώρο. Να δημιουργήσουν δονήσεις. Να με χαρακτηρίσουν. Να με προσδιορίσουν. Να με βοηθήσουν...

Φυσικά αυτό το έκανα μέχρι τώρα. Τώρα πια, δεν υπάρχει λόγος. Αιτία. Η αφορμή χάθηκε και αυτή. Έτσι πλέον, απλά ότι έχω να πω, το ψιθυρίζω. Το ακούω να χαράζει και να δονεί μόνο το μυαλό μου. Δεν χρειάζεται πλέον να λεχθεί τίποτα. Να αρθρωθεί. Οι λέξεις άηχες. Το ίδιο και οι σκέψεις. Ο ήχος τους πια δεν έχει καμία σημασία. Καμία. Βγήκαν και χαθήκαν στον αέρα. Έγιναν κύματα και ταξίδεψαν. Ο προορισμός τους δεν βρέθηκε. Δεν τον βρήκαν ίσως. Δεν είχαν τον σωστό προορισμό; Δεν ειπωθήκαν με τον σωστό τόνο; Δεν ξερώ. Μπορεί... Αλλά όταν τις έδιωχνα από εμένα για εκεί, πίστευα ότι θα έφταναν. Ότι το κύμα τους θα ταλάντωνε τις χορδές. Θα προκαλούσε αντίδραση ή ακόμη και μιά εκ νέου δράση...

Τρομερός κυματοθραύστης μερικές φορές που είναι η ‘παγωνιά’... ίσως και για αυτό να μου αρέσει τόσο πολύ η ζέστη... Λες; Μπορεί. Δεν ξέρω. Ίσως...

Η ‘έκρηξη’ δεν θέλει παγερό περιβάλλον. Αν και πίστευα ότι από μόνη της μια έκρηξη, θερμαίνει τον περιβάλλοντα χώρο, τώρα πια πιστεύω ότι και ο χώρος πρέπει να είναι ζεστός για να δεχθεί μια έκρηξη, αν είναι παγερός και κρύος σταματάει τα πάντα. Παγώνει τα πάντα στην γέννηση τους. Θα μου πείτε ότι ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις, έτσι να είναι το σωστό...

Ε, λοιπόν αυτό το σωστό δεν μου αρέσει. Δεν μου ταιριάζει. Δεν μου αρμόζει. Δεν αξίζει στην ‘έκρηξη’ της οποιασδήποτε ψυχής, η ‘παγωνιά’. Ο ορθολογισμός. Η έξωθεν αντιμετώπιση. Είμαστε άνθρωποι. Θέλουμε συγκεκριμένη θερμοκρασία για να λειτουργούμε. Για να αισθανόμαστε. Και μια λέξη μπορεί να κρύβει τόση αίσθηση μέσα της… Ακοή. Όραση. Αφή. Ακόμη και γεύση. Οι λέξεις έχουν ψυχή. Το ίδιο και οι σκέψεις μας. Είναι εμείς. Μας χαρακτηρίζουν. Μας προσδιορίζουν. Μας δίνουν ταυτότητα. Διάρκεια. Και ο ήχος τους είναι ο ‘μεσίτης’. Ανάμεσα μας. Μεταξύ μας...

Τελικά είναι πολύ παράξενος αυτός ο ήχος της σιωπής...

Όλα είναι ‘εγώ’ τελικά...

Μου λέγανε ότι όταν ‘φεύγεις’, ξεφεύγεις...

Σοβαρά; Τι μου λέτε; Από που ξεφεύγεις, μωρέ; Από σένα; Από τον εαυτό σου; Μα είναι δυνατόν; Όχι, λοιπόν δεν πας πουθενά. Το προσπάθησα. Το έκανα. Το ξέρω, πλέον από πρώτο ‘χέρι’. Όσο κι αν απομακρυνθείς όσο κι αν ‘φεύγεις’, δεν ξεφεύγεις...

Και για να μην είμαι και απόλυτη θα πω και ένα ‘Τουλάχιστον δεν λειτουργεί έτσι σε μένα.’ Όχι σε μένα, λοιπόν...

Σκέψεις πάνε και έρχονται όμως. Όπως πάντα. ‘Γιατί ρε γαμώτο μου; Γιατί;’ Ο θυμός βλέπετε έμεινε εκεί. Η ανάμνηση έμεινε εκεί. Εντάξει το σώμα, έφυγε. Μετακινήθηκε. Ταξίδεψε. Αλλά το μυαλό έμεινε πίσω. Στα παλιά. Οι εικόνες φρέσκιες και με νέες μυρωδιές. Αλλά με φόντο το παρελθόν. Το παρελθόν. Κουράστηκα να είναι το ‘άτιμο’ και παρόν και μέλλον. Κουράστηκα. Αναρωτιέμαι. Τελικά πιστεύω ότι από μένα δεν θα ξεφύγω, ποτέ. Ποτέ. Όπου κι αν πάω το σώμα μου, το μυαλό μου θα μένει εκεί, αμετακίνητο, πιστό. Εκεί. Εκεί. Κι ας πονάει...

Μπας και τελικά συνήθισα τόσο πολύ τον πόνο; Λες; Μπορεί. Αυτόν ξέρω, όμως. Αυτόν. Και δεν είναι πόνος. Όχι. Δεν είναι. Το κακό είναι ότι είναι ζωή. Ντύθηκε ο πόνος, με την ζωή μου. Μπορεί. Του έδωσα όμως ζωή. Άρα; Τι κάνω; Τι προσπαθώ; Προσπαθώ να ξεχάσω, τι; Την ζωή; Την ζωή μου;

Όμορφη η ανατολή. Όμορφη και η δύση. Όλα πανέμορφα. Ο κόσμος κινείται. Ο χρόνος κυλάει. Το ποτάμι της ζωής, τρέχει. Με προσπερνάει. Αυτήν την αίσθηση, δεν κατάφερα να την διώξω. Και πως να το κάνω; Πως; Αφού είμαι κι εγώ μέσα στο ποτάμι. Κυλάω μαζί του. Νιώθω την ζωή. Την ζω. Άρα πως είναι δυνατόν να αποκόψω κομμάτια ζωής; Τι είμαι; ‘Θεός;’ Όχι, βέβαια...

Αυτό το ταξίδι μου έμαθε ότι τελικά δεν μπορώ να αποκόψω τίποτα, δεν μπορώ να ξεχάσω τίποτα. Δεν μπορώ. Τέλος. Και να σας πω και κάτι; Δεν θέλω. Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα. Να τα δω πιο ξεκάθαρα, ναι. Να τα νιώσω πιο ξεκάθαρα και τακτοποιημένα, ναι. Αλλά να τα ξεχάσω, όχι. Ο κύκλος της ζωής μου είναι όλα αυτά. Δεν μπορώ να αποκόψω τίποτα. Και δεν θα το προσπαθώ, πια. Όλα μαζί λοιπόν. Είμαι εγώ. Είμαι το χθες, το σήμερα και το αύριο, όμως...

Μάταιη προσπάθεια, ήταν. Ναι, τώρα το πιστεύω. Άσκοπη σπάταλη του εαυτού μου. Άσκοπη σπάταλη. Όλα μαζί έχουν ζωή. Έχουν την ζωή μου.

Και ότι κι αν είναι, είναι ‘εγώ’...

Δίλλημα...

Λοιπόν έχω πολλά διλλήματα, σήμερα. Εξουθενωμένη σκέφτομαι (ναι, το κάνω και αυτό ενίοτε...), κοιτώντας το ‘βουνό’ από τα ψώνια... και με ρωτώ, λοιπόν:
~Την κόβεις ή δεν την κόβεις την άτιμη, κύριε πρόεδρε; Την κάρτα...
~Πως θα πληρώσω τον λογαριασμό, όταν θα έρθει;
~Να καλέσω την ανακύκλωση με τόσες αποδείξεις που μάζεψα; Τόσο χαρτί τι να το κάνω; Ε;
~Πως θα τα χωρέσει η έρημη η ντουλάπα οοοολα αυτά;
~Και γιατί έχω εις διπλούν μερικά πραγματάκια; Τα βλέπω μήπως εγώ διπλά ή χθες με έπιασε αμνησία;
Και τέλος το μέγα δίλλημα:
~Γιατί η φωτογραφία μου υπάρχει αναρτημένη σε όλα τα καταστήματα της Τσιμισκή; Γιατί έκανε ξαφνικά την εμφάνιση της, σήμερα; Εννοούν κάτι με αυτό; Ή να το προσπεράσω; Ε;

update 2:08μμ
ενημερώνω την μπλογκόσφαιρα οτι για μια βδομαδούλα έχω άδεια...
και τι κάνει κάποιος όταν έχει άδεια; πάει εκδρομούλα, φυσικά!
φιλάκια σε όλους σας...
να μου προσέχετε...

Τρέμετε!!!

το αποφάσισα! θα βγώ για ψώνια, το ψώνιο!
θα γονατίσω την πιστωτική μου, σήμερα...
και ο Θεός βοηθός...