Ο ήχος μου...

Σήμερα γιορτάζω τον ήχο του ονόματος μου. Γιορτάζει ο ήχος του τελικά ή εγώ; Ή κάτοχος του; Δεν ξέρω. Η γιορτή ενός ήχου απλά μου φαίνεται παράλογη. Δεν την επιθυμώ. Δεν μου ταιριάζει. Δεν την θέλω. Δεν θέλω τέτοια γιορτή. Δεν θέλω τέτοια χαρά να την ταιριάξω σε ένα ήχο. Σε κάποια σύμφωνα και φωνήεντα. Προσδιορίζομαι από αυτόν τον ήχο ή εγώ τον προσδιορίζω; Ή εγώ του δίνω σάρκα και οστά; Ή εγώ τον κάνω εφικτό και υπάρχον; Αταίριαστες σκέψεις; Παράλογα ερωτηματικά; Μπορεί. Γιατί δεν δέχομαι απλά την γιορτή; Γιατί δεν δέχομαι απλά τον προσδιορισμό της; Γιατί δεν αφήνομαι να χαρακτηριστώ από ένα ήχο; Από μια λέξη; Από ένα όνομα; Γιατί; Είναι τόσο απλό που να πάρει!
Δεν μου αρμόζουν μάλλον τα απλά, ε; Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ; Μάλλον. Δεν ξέρω. Αλλά σήμερα δεν επιθυμώ να το μάθω. Δεν έχω κουράγιο να το μάθω. Σήμερα θέλω απλά να περάσει ο χρόνος της μέρας και να μην με αγγίξει. Ευσεβής πόθος, ναι. Γίνεται; Όχι. Ό,τι περνάει μας αγγίζει. Μας στιγματίζει. Και εμένα σήμερα θα με στιγματίσει η γιορτή του ήχου μου... Ας είναι. Γιορτή λοιπόν για μένα την πρώτη μέρα του χρόνου.

Να’ σαι καλά Βασιλική...
Καλόχρονη...

‘Μα τα ονόματα τελικά δεν μένουν παρά ήχος...
Δεν θυμίζουν τίποτα άλλο παρά το πρόσωπο που ονομάζουνε’
Μάρω Βαμβουνάκη ~ Η κραταιά αγάπη