‘ακόμα κι η ζωή μου απόχτα σημασία όταν τη διηγούμαι σε κάποιον...’
Τάσος Λειβαδίτης, Βιολί για ένα μονόχειρα, 1976
Τάσος Λειβαδίτης, Βιολί για ένα μονόχειρα, 1976
Η ζωή μου. Άνευ ή με σημασία; Για μένα με. Για άλλους ίσως και άνευ. Τελικά τι είναι η ‘σημασία’; Όχι η ζωή. Αυτή γνωρίζω –νομίζω δηλαδή- τι είναι.
Η ‘σημασία’ όμως; Τι είναι;
Υπάρχει μόνο μέσα μας ή υπάρχει μόνο έξω μας; Αποκτά πραγματικά κάτι σημασία όταν το ‘μιλάμε’; Διαβάζοντας τον στίχο του κου Λειβαδίτη, ερωτηματικά γέμισαν το ήδη προβληματισμένο μυαλό μου.
Δηλαδή μόνο αν διηγηθώ την ζωή μου αποκτά σημασία; Από μόνη της, βουβή, δεν έχει καμία αξία; Καμία; Άνθρωποι που δεν μιλάνε, δεν έχουν ζωή με σημασία; Δεν βιώνουν; Επειδή δεν μιλάνε; Δεν αισθάνονται; Επειδή δε μιλάνε;
Και γιατί δεν μιλάνε; Δεν μπορούν; Δεν το νομίζω. Όλοι μας μπορούμε να ‘μιλάμε’, ανθρώπινο χάρισμα είναι, απλόχερα δοσμένο.
Άρα; Γιατί δεν μιλάνε. Γιατί; Δεν βρίσκουν το κατάλληλο ‘αυτί’ να τους ακούσει; Δεν νιώθουν καλά να ακούνε ίσως τον εαυτό τους να μιλάει; Δεν ξέρω. Πιστεύω ότι όλοι μας μπορούμε...
Μάλλον, ξέφυγα από το θέμα μου. Το συνηθίζω άλλωστε.
Λοιπόν, αναρωτιόμουν για την ‘σημασία’. Ναι, σημασία, λόγια ίσον ζωή, ζωή ίσον λόγια. Εξάρτηση πλήρης; Μάλλον, μπορεί, ίσως. Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα πάλι μέσα στις ίδιες μου τις σκέψεις.
Λάθη. Σωστά. Λόγια. Σιωπή...
Ζωή για τον καθένα, όπως αυτός την ορίζει. Σημασία δίνουμε σε ότι θέλουμε να υπάρχει και μιλώντας το ίσως το κάνουμε να υπάρχει πιο ζωντανό, πιο αληθινό μες το μικρό μας το μυαλό.
Σημασία ίσον μεγαλοσύνη.
Μεγαλώνουμε κάτι, φτάνοντας το στο μέγιστο, για να καλύψει ολοκληρωτικά όλες τις πτυχές της ύπαρξης μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να το αισθανθούμε.
Μεγαλουργώντας κάτι, το περνάμε στο αθάνατο και το αθάνατο μας σβήνει αυτήν την ποταπή αίσθηση του θνητού που μας φυσάει στο μυαλό, η πρώτη μας ανάσα.
Η πρώτη μας στιγμή.
Η γέννηση μας, μας φέρνει με κάθε ανάσα πιο κοντά στον θάνατο, στο κάτω κάτω. Στο κάτω κάτω αν και είμαστε απλά μικροί άνθρωποι μεγαλουργούμε σαν αθάνατοι με την ζωή μας, αυτό έχει τελικά σημασία γαμώτο μου, αυτό έχει σημασία γαμώτο μου.
Αυτή είναι η σημασία...
Η ‘σημασία’ όμως; Τι είναι;
Υπάρχει μόνο μέσα μας ή υπάρχει μόνο έξω μας; Αποκτά πραγματικά κάτι σημασία όταν το ‘μιλάμε’; Διαβάζοντας τον στίχο του κου Λειβαδίτη, ερωτηματικά γέμισαν το ήδη προβληματισμένο μυαλό μου.
Δηλαδή μόνο αν διηγηθώ την ζωή μου αποκτά σημασία; Από μόνη της, βουβή, δεν έχει καμία αξία; Καμία; Άνθρωποι που δεν μιλάνε, δεν έχουν ζωή με σημασία; Δεν βιώνουν; Επειδή δεν μιλάνε; Δεν αισθάνονται; Επειδή δε μιλάνε;
Και γιατί δεν μιλάνε; Δεν μπορούν; Δεν το νομίζω. Όλοι μας μπορούμε να ‘μιλάμε’, ανθρώπινο χάρισμα είναι, απλόχερα δοσμένο.
Άρα; Γιατί δεν μιλάνε. Γιατί; Δεν βρίσκουν το κατάλληλο ‘αυτί’ να τους ακούσει; Δεν νιώθουν καλά να ακούνε ίσως τον εαυτό τους να μιλάει; Δεν ξέρω. Πιστεύω ότι όλοι μας μπορούμε...
Μάλλον, ξέφυγα από το θέμα μου. Το συνηθίζω άλλωστε.
Λοιπόν, αναρωτιόμουν για την ‘σημασία’. Ναι, σημασία, λόγια ίσον ζωή, ζωή ίσον λόγια. Εξάρτηση πλήρης; Μάλλον, μπορεί, ίσως. Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα πάλι μέσα στις ίδιες μου τις σκέψεις.
Λάθη. Σωστά. Λόγια. Σιωπή...
Ζωή για τον καθένα, όπως αυτός την ορίζει. Σημασία δίνουμε σε ότι θέλουμε να υπάρχει και μιλώντας το ίσως το κάνουμε να υπάρχει πιο ζωντανό, πιο αληθινό μες το μικρό μας το μυαλό.
Σημασία ίσον μεγαλοσύνη.
Μεγαλώνουμε κάτι, φτάνοντας το στο μέγιστο, για να καλύψει ολοκληρωτικά όλες τις πτυχές της ύπαρξης μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να το αισθανθούμε.
Μεγαλουργώντας κάτι, το περνάμε στο αθάνατο και το αθάνατο μας σβήνει αυτήν την ποταπή αίσθηση του θνητού που μας φυσάει στο μυαλό, η πρώτη μας ανάσα.
Η πρώτη μας στιγμή.
Η γέννηση μας, μας φέρνει με κάθε ανάσα πιο κοντά στον θάνατο, στο κάτω κάτω. Στο κάτω κάτω αν και είμαστε απλά μικροί άνθρωποι μεγαλουργούμε σαν αθάνατοι με την ζωή μας, αυτό έχει τελικά σημασία γαμώτο μου, αυτό έχει σημασία γαμώτο μου.
Αυτή είναι η σημασία...



4 σχόλια:
Δεν θα συμφωνήσω με τον αγαπημένο μου Λειβαδίτη... Σημασία δεν έχουν τόσο η επικοινωνία, τα λόγια.... Σημασία έχει η Αλήθεια μας...
η Αλήθεια είναι Ομορφιά κι Ελευθερία....
κι όταν οι Αλήθειες μας συγκλίνουν...
τί μεγαλείο!!!!
@μαυρος γατος
σου απαντησα στο νεο μου σπιτι!!
:)
Έτσι ακριβός είναι και όλοι δεν τα καταφέρνουμε όπως θα θέλαμε αλλά η προσπάθεια μετρά ….
"Η γέννηση μας, μας φέρνει με κάθε ανάσα πιο κοντά στον θάνατο".
Αυτή η δήλωση από μόνη της έχει πολύ μεγάλη βαρύτητα.
Όποτε ας την ζήσουμε-με κάθε δευτερόλεπτο-γιατί δεν ξέρω ποιός θα ήθελε να την ακούσει!!!!
Λίγο πρίν κλείσουμε τα μάτια και μπούμε σε τροχιά ονείρων, ας διηγούμαστε σε μας τί είναι σημαντικό για μας.
Αν δεν είναι ούτε για εμάς, τότε ας μην μπούμε καν στον κόπο.
Angel kiss
Ανάρτηση Σχολίου