Μετακόμιση...

η νέα μου διεύθυνση είναι http://vasiliki.wordpress.com
σας περιμένω...

Σημασία...

‘ακόμα κι η ζωή μου απόχτα σημασία όταν τη διηγούμαι σε κάποιον...’
Τάσος Λειβαδίτης, Βιολί για ένα μονόχειρα, 1976

Η ζωή μου. Άνευ ή με σημασία; Για μένα με. Για άλλους ίσως και άνευ. Τελικά τι είναι η ‘σημασία’; Όχι η ζωή. Αυτή γνωρίζω –νομίζω δηλαδή- τι είναι.
Η ‘σημασία’ όμως; Τι είναι;
Υπάρχει μόνο μέσα μας ή υπάρχει μόνο έξω μας; Αποκτά πραγματικά κάτι σημασία όταν το ‘μιλάμε’; Διαβάζοντας τον στίχο του κου Λειβαδίτη, ερωτηματικά γέμισαν το ήδη προβληματισμένο μυαλό μου.
Δηλαδή μόνο αν διηγηθώ την ζωή μου αποκτά σημασία; Από μόνη της, βουβή, δεν έχει καμία αξία; Καμία; Άνθρωποι που δεν μιλάνε, δεν έχουν ζωή με σημασία; Δεν βιώνουν; Επειδή δεν μιλάνε; Δεν αισθάνονται; Επειδή δε μιλάνε;
Και γιατί δεν μιλάνε; Δεν μπορούν; Δεν το νομίζω. Όλοι μας μπορούμε να ‘μιλάμε’, ανθρώπινο χάρισμα είναι, απλόχερα δοσμένο.
Άρα; Γιατί δεν μιλάνε. Γιατί; Δεν βρίσκουν το κατάλληλο ‘αυτί’ να τους ακούσει; Δεν νιώθουν καλά να ακούνε ίσως τον εαυτό τους να μιλάει; Δεν ξέρω. Πιστεύω ότι όλοι μας μπορούμε...
Μάλλον, ξέφυγα από το θέμα μου. Το συνηθίζω άλλωστε.
Λοιπόν, αναρωτιόμουν για την ‘σημασία’. Ναι, σημασία, λόγια ίσον ζωή, ζωή ίσον λόγια. Εξάρτηση πλήρης; Μάλλον, μπορεί, ίσως. Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα πάλι μέσα στις ίδιες μου τις σκέψεις.
Λάθη. Σωστά. Λόγια. Σιωπή...
Ζωή για τον καθένα, όπως αυτός την ορίζει. Σημασία δίνουμε σε ότι θέλουμε να υπάρχει και μιλώντας το ίσως το κάνουμε να υπάρχει πιο ζωντανό, πιο αληθινό μες το μικρό μας το μυαλό.
Σημασία ίσον μεγαλοσύνη.
Μεγαλώνουμε κάτι, φτάνοντας το στο μέγιστο, για να καλύψει ολοκληρωτικά όλες τις πτυχές της ύπαρξης μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να το αισθανθούμε.
Μεγαλουργώντας κάτι, το περνάμε στο αθάνατο και το αθάνατο μας σβήνει αυτήν την ποταπή αίσθηση του θνητού που μας φυσάει στο μυαλό, η πρώτη μας ανάσα.
Η πρώτη μας στιγμή.
Η γέννηση μας, μας φέρνει με κάθε ανάσα πιο κοντά στον θάνατο, στο κάτω κάτω. Στο κάτω κάτω αν και είμαστε απλά μικροί άνθρωποι μεγαλουργούμε σαν αθάνατοι με την ζωή μας, αυτό έχει τελικά σημασία γαμώτο μου, αυτό έχει σημασία γαμώτο μου.
Αυτή είναι η σημασία...

Ρόδι σπασμένο...

...το μυαλό μου. Όλα μαζί και τίποτα. Εγώ και κανένας. Ήχοι και απόηχοι. Κοιτώ και δεν ‘βλέπω’. Τι υπάρχει τελικά; Γιατί υπάρχει; Υπάρχει γιατί εμείς του δίνουμε ‘ανάσα’; Υπάρχει γιατί εμείς το ‘μιλάμε’; Το καθορίζουμε; Το ορίζουμε; Ακόμη ένα πρωινό. Ακόμη μια μέρα. Ακόμη μια φορά που το μυαλό μου ψάχνει. Τι ψάχνει επιτέλους; Τι; Που θέλει να δώσει νόημα; Που; Τι θέλει να καταλάβει που δεν του έχω εξηγήσει; Τι; Εγώ το αγνοώ αλλά αυτό επιμένει. Γυρίζει πίσω. Πάει μπροστά. Στέκεται στο σήμερα. Και παντού σπάει. Σαν ρόδι. Πέφτει. Σκορπίζεται. Ανοίγει. Χρώματα τινάζονται στα μάτια μου. Μυρωδιές. Αναμνήσεις το κάθε του κομμάτι. Παρελθόν. Μέλλον. Παρόν. Νομίζω ότι είμαι ένα ρόδι σπασμένο...

Να νομίζουμε. Να νομίζουμε πάση θυσία. Αλλιώς δεν μας αγάπησε κανείς...
Κική Δημουλά, Η Εφηβεία της Λήθης

Σελίδες ζωής...

Ένα λογοτεχνικό βιβλίο, είτε μυθιστόρημα, είτε νουβέλα, είτε διήγημα, είτε μια ποιητική συλλογή είναι πιστεύω τόσο ζωντανό την ώρα που το διαβάζω όσο και εγώ. Αναπνέει και ζει μαζί μου εκείνη την στιγμή που κρατώντας το, γυρίζω μια μια τις σελίδες του και το κάνω κτήμα μου...
Πάντα απολαμβάνω το διάβασμα, με ηρεμεί και με γεμίζει. Ο αέρας ενός βιβλίου φουσκώνει τα πανιά του μυαλού μου και το ταξιδεύει στο θέμα του, στην σκέψη του, στις λέξεις του, στο κρυμμένο νόημα του. Όχι στο αυτονόητο, στο εφήμερο. Ψάχνω πάντα στις σελίδες ενός βιβλίου το μυαλό και την ζωή του συγγραφέα. Έστω κι αν δεν αφορά το θέμα άμεσα ίσως αυτόν καθ’ αυτόν. Πάντα έψαχνα και ψάχνω τώρα ακόμη περισσότερο, να δω τι είναι ‘δικό του’. Ποια αναφορά του, ποια λέξη του, τον έκανε να γελάσει ή να κλάψει γράφοντας την. Ποια λέξη είναι θύμηση. Ποια λέξη είναι χάρισμα του σε μένα...
Το διαβάζω αφήνοντας το να με παρασύρει στον ρυθμό του. Με τις κοφτές του προτάσεις, να μου μεταδίδει το άγχος και τον παλμό μιας προσμονής. Με τις παραγράφους του, να κυλούν η μια μετά την άλλη να μου ξεδιπλώνει το νόημα της ύπαρξης του. Με τους πρωταγωνιστές του να μου περιγράφει άλλες ζωές...
Γιατί ένα βιβλίο είναι σελίδες ζωής...
Είναι καταγραφή. Είναι νόημα. Είναι στόχος. Είναι εκπλήρωση. Είναι αισθήματα. Τελευταία διαβάζω όλο και περισσότερο. Ψάχνω και ψάχνομαι. Με διαβάζω μέσα από τις σκέψεις μου, από τις αντιδράσεις μου, από τις προσμονές μου. Άλλες φορές κλείνω ένα βιβλίο γαλήνια και άλλες θυμωμένη. Άλλες φορές σχηματίζεται στα χείλη μου ένα αχνό χαμόγελο και άλλες κυλάει απλά ένα δάκρυ. Όλα σημάδια ανάγνωσης αλλά και κατανόησης.
Μόνο όταν κάτι μας αγγίζει, μας προκαλεί συναισθήματα...
Τελευταία μου αναγνώσματα πολλά και διαφορετικά, αλλά όλα καταπληκτικά. Από όλα πήρα αλλά και έδωσα. Δικαίωσα την κατάθεση ψυχής του κάθε συγγραφέα, κάνοντας κτήμα μου το γραπτό του. Νιώθοντας ότι στην τελευταία του σελίδα πήρα αυτό που ήθελε να δώσει και έδωσα αυτό που ήθελε να πάρει. Μια λυτρωτική ανταλλαγή συναισθημάτων, ένα απόλυτο άγγιγμα ψυχών, μια δυνατή αίσθηση ζωής...

Γιατί ένα βιβλίο είναι τελικά σελίδες ζωής...

Ο ήχος μου...

Σήμερα γιορτάζω τον ήχο του ονόματος μου. Γιορτάζει ο ήχος του τελικά ή εγώ; Ή κάτοχος του; Δεν ξέρω. Η γιορτή ενός ήχου απλά μου φαίνεται παράλογη. Δεν την επιθυμώ. Δεν μου ταιριάζει. Δεν την θέλω. Δεν θέλω τέτοια γιορτή. Δεν θέλω τέτοια χαρά να την ταιριάξω σε ένα ήχο. Σε κάποια σύμφωνα και φωνήεντα. Προσδιορίζομαι από αυτόν τον ήχο ή εγώ τον προσδιορίζω; Ή εγώ του δίνω σάρκα και οστά; Ή εγώ τον κάνω εφικτό και υπάρχον; Αταίριαστες σκέψεις; Παράλογα ερωτηματικά; Μπορεί. Γιατί δεν δέχομαι απλά την γιορτή; Γιατί δεν δέχομαι απλά τον προσδιορισμό της; Γιατί δεν αφήνομαι να χαρακτηριστώ από ένα ήχο; Από μια λέξη; Από ένα όνομα; Γιατί; Είναι τόσο απλό που να πάρει!
Δεν μου αρμόζουν μάλλον τα απλά, ε; Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ; Μάλλον. Δεν ξέρω. Αλλά σήμερα δεν επιθυμώ να το μάθω. Δεν έχω κουράγιο να το μάθω. Σήμερα θέλω απλά να περάσει ο χρόνος της μέρας και να μην με αγγίξει. Ευσεβής πόθος, ναι. Γίνεται; Όχι. Ό,τι περνάει μας αγγίζει. Μας στιγματίζει. Και εμένα σήμερα θα με στιγματίσει η γιορτή του ήχου μου... Ας είναι. Γιορτή λοιπόν για μένα την πρώτη μέρα του χρόνου.

Να’ σαι καλά Βασιλική...
Καλόχρονη...

‘Μα τα ονόματα τελικά δεν μένουν παρά ήχος...
Δεν θυμίζουν τίποτα άλλο παρά το πρόσωπο που ονομάζουνε’
Μάρω Βαμβουνάκη ~ Η κραταιά αγάπη