tag:blogger.com,1999:blog-225922402012-02-16T15:27:34.022+02:00ένας καθ' όλα συνηθισμένος άνθρωπος...Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comBlogger2921100tag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1168349673358966872007-01-09T15:31:00.002+02:002008-11-13T09:58:02.029+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_os9I_8qR8OY/Rji9JQl4oAI/AAAAAAAAAAg/DztvqG76O8Y/s1600-h/wp-2_0-button-trans.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060002148121092098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_os9I_8qR8OY/Rji9JQl4oAI/AAAAAAAAAAg/DztvqG76O8Y/s400/wp-2_0-button-trans.gif" border="0" /></a><br /><div>η νέα μου διεύθυνση είναι <a href="http://vasiliki.wordpress.com/" target="_blank"><strong><span style="font-size:130%;">http://vasiliki.wordpress.com</span></strong></a><br />σας περιμένω...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116834967335896687?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1168163727913583262007-01-09T12:48:00.001+02:002008-11-07T16:39:53.873+02:00<div align="right"><strong><i>‘ακόμα κι η ζωή μου απόχτα σημασία όταν τη διηγούμαι σε κάποιον...’<br />Τάσος Λειβαδίτης, Βιολί για ένα μονόχειρα, 1976</i></strong><br /></div><br /><div align="justify">Η ζωή μου. Άνευ ή με σημασία; Για μένα με. Για άλλους ίσως και άνευ. Τελικά τι είναι η ‘σημασία’; Όχι η ζωή. Αυτή γνωρίζω –νομίζω δηλαδή- τι είναι.<br />Η ‘σημασία’ όμως; Τι είναι;<br />Υπάρχει μόνο μέσα μας ή υπάρχει μόνο έξω μας; Αποκτά πραγματικά κάτι σημασία όταν το ‘μιλάμε’; Διαβάζοντας τον στίχο του κου Λειβαδίτη, ερωτηματικά γέμισαν το ήδη προβληματισμένο μυαλό μου.<br />Δηλαδή μόνο αν διηγηθώ την ζωή μου αποκτά σημασία; Από μόνη της, βουβή, δεν έχει καμία αξία; Καμία; Άνθρωποι που δεν μιλάνε, δεν έχουν ζωή με σημασία; Δεν βιώνουν; Επειδή δεν μιλάνε; Δεν αισθάνονται; Επειδή δε μιλάνε;<br />Και γιατί δεν μιλάνε; Δεν μπορούν; Δεν το νομίζω. Όλοι μας μπορούμε να ‘μιλάμε’, ανθρώπινο χάρισμα είναι, απλόχερα δοσμένο.<br />Άρα; Γιατί δεν μιλάνε. Γιατί; Δεν βρίσκουν το κατάλληλο ‘αυτί’ να τους ακούσει; Δεν νιώθουν καλά να ακούνε ίσως τον εαυτό τους να μιλάει; Δεν ξέρω. Πιστεύω ότι όλοι μας μπορούμε...<br />Μάλλον, ξέφυγα από το θέμα μου. Το συνηθίζω άλλωστε.<br />Λοιπόν, αναρωτιόμουν για την ‘σημασία’. Ναι, σημασία, λόγια ίσον ζωή, ζωή ίσον λόγια. Εξάρτηση πλήρης; Μάλλον, μπορεί, ίσως. Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα πάλι μέσα στις ίδιες μου τις σκέψεις.<br />Λάθη. Σωστά. Λόγια. Σιωπή...<br />Ζωή για τον καθένα, όπως αυτός την ορίζει. Σημασία δίνουμε σε ότι θέλουμε να υπάρχει και μιλώντας το ίσως το κάνουμε να υπάρχει πιο ζωντανό, πιο αληθινό μες το μικρό μας το μυαλό.<br />Σημασία ίσον μεγαλοσύνη.<br />Μεγαλώνουμε κάτι, φτάνοντας το στο μέγιστο, για να καλύψει ολοκληρωτικά όλες τις πτυχές της ύπαρξης μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να το αισθανθούμε.<br />Μεγαλουργώντας κάτι, το περνάμε στο αθάνατο και το αθάνατο μας σβήνει αυτήν την ποταπή αίσθηση του θνητού που μας φυσάει στο μυαλό, η πρώτη μας ανάσα.<br />Η πρώτη μας στιγμή.<br />Η γέννηση μας, μας φέρνει με κάθε ανάσα πιο κοντά στον θάνατο, στο κάτω κάτω. Στο κάτω κάτω αν και είμαστε απλά μικροί άνθρωποι μεγαλουργούμε σαν αθάνατοι με την ζωή μας, αυτό έχει τελικά σημασία γαμώτο μου, αυτό έχει σημασία γαμώτο μου.<br />Αυτή είναι η σημασία...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116816372791358326?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1167982064979215732007-01-05T09:26:00.000+02:002007-01-05T09:27:45.136+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/363772/Carrie_Goller__Pomegranate_Harvest__oil_on_canvas_36x24.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/472045/Carrie_Goller__Pomegranate_Harvest__oil_on_canvas_36x24.jpg" border="0" /></a>...το μυαλό μου. Όλα μαζί και τίποτα. Εγώ και κανένας. Ήχοι και απόηχοι. Κοιτώ και δεν ‘βλέπω’. Τι υπάρχει τελικά; Γιατί υπάρχει; Υπάρχει γιατί εμείς του δίνουμε ‘ανάσα’; Υπάρχει γιατί εμείς το ‘μιλάμε’; Το καθορίζουμε; Το ορίζουμε; Ακόμη ένα πρωινό. Ακόμη μια μέρα. Ακόμη μια φορά που το μυαλό μου ψάχνει. Τι ψάχνει επιτέλους; Τι; Που θέλει να δώσει νόημα; Που; Τι θέλει να καταλάβει που δεν του έχω εξηγήσει; Τι; Εγώ το αγνοώ αλλά αυτό επιμένει. Γυρίζει πίσω. Πάει μπροστά. Στέκεται στο σήμερα. Και παντού σπάει. Σαν ρόδι. Πέφτει. Σκορπίζεται. Ανοίγει. Χρώματα τινάζονται στα μάτια μου. Μυρωδιές. Αναμνήσεις το κάθε του κομμάτι. Παρελθόν. Μέλλον. Παρόν. <strong><em>Νομίζω</em></strong> ότι είμαι ένα ρόδι σπασμένο... </div><br /><div align="justify"><em><em><blockquote><div align="justify"><em><em>Να νομίζουμε. Να νομίζουμε πάση θυσία. Αλλιώς δεν μας αγάπησε κανείς...<br />Κική Δημουλά, Η Εφηβεία της Λήθης</em></em></div></blockquote></em></div></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116798206497921573?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1167827295654789462007-01-03T14:27:00.000+02:002007-01-03T14:28:15.660+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/282669/cimg0743-500x375.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/110062/cimg0743-500x375.jpg" border="0" /></a>Ένα λογοτεχνικό βιβλίο, είτε μυθιστόρημα, είτε νουβέλα, είτε διήγημα, είτε μια ποιητική συλλογή είναι πιστεύω τόσο ζωντανό την ώρα που το διαβάζω όσο και εγώ. Αναπνέει και ζει μαζί μου εκείνη την στιγμή που κρατώντας το, γυρίζω μια μια τις σελίδες του και το κάνω κτήμα μου...<br />Πάντα απολαμβάνω το διάβασμα, με ηρεμεί και με γεμίζει. Ο αέρας ενός βιβλίου φουσκώνει τα πανιά του μυαλού μου και το ταξιδεύει στο θέμα του, στην σκέψη του, στις λέξεις του, στο κρυμμένο νόημα του. Όχι στο αυτονόητο, στο εφήμερο. Ψάχνω πάντα στις σελίδες ενός βιβλίου το μυαλό και την ζωή του συγγραφέα. Έστω κι αν δεν αφορά το θέμα άμεσα ίσως αυτόν καθ’ αυτόν. Πάντα έψαχνα και ψάχνω τώρα ακόμη περισσότερο, να δω τι είναι ‘δικό του’. Ποια αναφορά του, ποια λέξη του, τον έκανε να γελάσει ή να κλάψει γράφοντας την. Ποια λέξη είναι θύμηση. Ποια λέξη είναι χάρισμα του σε μένα...<br />Το διαβάζω αφήνοντας το να με παρασύρει στον ρυθμό του. Με τις κοφτές του προτάσεις, να μου μεταδίδει το άγχος και τον παλμό μιας προσμονής. Με τις παραγράφους του, να κυλούν η μια μετά την άλλη να μου ξεδιπλώνει το νόημα της ύπαρξης του. Με τους πρωταγωνιστές του να μου περιγράφει άλλες ζωές...<br />Γιατί ένα βιβλίο είναι σελίδες ζωής...<br />Είναι καταγραφή. Είναι νόημα. Είναι στόχος. Είναι εκπλήρωση. Είναι αισθήματα. Τελευταία διαβάζω όλο και περισσότερο. Ψάχνω και ψάχνομαι. Με διαβάζω μέσα από τις σκέψεις μου, από τις αντιδράσεις μου, από τις προσμονές μου. Άλλες φορές κλείνω ένα βιβλίο γαλήνια και άλλες θυμωμένη. Άλλες φορές σχηματίζεται στα χείλη μου ένα αχνό χαμόγελο και άλλες κυλάει απλά ένα δάκρυ. Όλα σημάδια ανάγνωσης αλλά και κατανόησης.<br />Μόνο όταν κάτι μας αγγίζει, μας προκαλεί συναισθήματα...<br />Τελευταία μου αναγνώσματα πολλά και διαφορετικά, αλλά όλα καταπληκτικά. Από όλα πήρα αλλά και έδωσα. Δικαίωσα την κατάθεση ψυχής του κάθε συγγραφέα, κάνοντας κτήμα μου το γραπτό του. Νιώθοντας ότι στην τελευταία του σελίδα πήρα αυτό που ήθελε να δώσει και έδωσα αυτό που ήθελε να πάρει. Μια λυτρωτική ανταλλαγή συναισθημάτων, ένα απόλυτο άγγιγμα ψυχών, μια δυνατή αίσθηση ζωής...</div><div align="justify">Γιατί ένα βιβλίο είναι τελικά σελίδες ζωής...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116782729565478946?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1167641697184460782007-01-01T10:54:00.000+02:002007-01-01T10:54:57.270+02:00<div align="justify">Σήμερα γιορτάζω τον ήχο του ονόματος μου. Γιορτάζει ο ήχος του τελικά ή εγώ; Ή κάτοχος του; Δεν ξέρω. Η γιορτή ενός ήχου απλά μου φαίνεται παράλογη. Δεν την επιθυμώ. Δεν μου ταιριάζει. Δεν την θέλω. Δεν θέλω τέτοια γιορτή. Δεν θέλω τέτοια χαρά να την ταιριάξω σε ένα ήχο. Σε κάποια σύμφωνα και φωνήεντα. Προσδιορίζομαι από αυτόν τον ήχο ή εγώ τον προσδιορίζω; Ή εγώ του δίνω σάρκα και οστά; Ή εγώ τον κάνω εφικτό και υπάρχον; Αταίριαστες σκέψεις; Παράλογα ερωτηματικά; Μπορεί. Γιατί δεν δέχομαι απλά την γιορτή; Γιατί δεν δέχομαι απλά τον προσδιορισμό της; Γιατί δεν αφήνομαι να χαρακτηριστώ από ένα ήχο; Από μια λέξη; Από ένα όνομα; Γιατί; Είναι τόσο απλό που να πάρει!<br />Δεν μου αρμόζουν μάλλον τα απλά, ε; Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ; Μάλλον. Δεν ξέρω. Αλλά σήμερα δεν επιθυμώ να το μάθω. Δεν έχω κουράγιο να το μάθω. Σήμερα θέλω απλά να περάσει ο χρόνος της μέρας και να μην με αγγίξει. Ευσεβής πόθος, ναι. Γίνεται; Όχι. Ό,τι περνάει μας αγγίζει. Μας στιγματίζει. Και εμένα σήμερα θα με στιγματίσει η γιορτή του ήχου μου... Ας είναι. Γιορτή λοιπόν για μένα την πρώτη μέρα του χρόνου.<br /><br />Να’ σαι καλά Βασιλική...<br />Καλόχρονη...<br /><br /></div><div align="right"><br /><em>‘Μα τα ονόματα τελικά δεν μένουν παρά ήχος...<br />Δεν θυμίζουν τίποτα άλλο παρά το πρόσωπο που ονομάζουνε’<br />Μάρω Βαμβουνάκη ~ Η κραταιά αγάπη</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116764169718446078?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1167470733175138162006-12-30T11:24:00.000+02:002006-12-30T11:34:33.603+02:00<div align="justify">Ο Γλάρος Ιωνάθαν μιλά και τον ακούν όλοι όσοι λατρεύουν την Ελευθερία... όσοι προχωρούν με πέταγμα όταν ξέρουν πως έχουν δίκιο... όσοι χαίρονται να κάνουν κάτι καλά, ακόμη κι αν είναι μόνο για τον εαυτό τους... όσοι ξέρουν πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο εκτός απ' αυτά που φαίνονται...<br /><br />Όλοι αυτοί θα πετούν για πάντα μαζί με τον γλάρο Ιωνάθαν. Άλλοι πάλι, θα ξεφύγουν για λίγο σε μια υπέροχη περιπέτεια, γεμάτη ύψος κι ελευθερία. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η ανάγνωση αυτού του βιβλίου είναι μια σπάνια εμπειρία...<br /><br />Εύχομαι σε όλους μας Καλή Χρoνιά...<br />Καλά ‘πετάγματα’ να έχουμε... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116747073317513816?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1167296328540013082006-12-28T10:58:00.000+02:002006-12-28T10:58:48.623+02:00<div align="justify">Απίστευτο; Και όμως αληθινό! Το λέει και το profile μου. December 2005. Ένα χρόνο πριν και τώρα ένα χρόνο μετά. Ξεκίνησα με το <a href="http://pozitronio.blogspot.com">pozitronio</a> μετά έφτιαξα το <a href="http://tech-maniac.blogspot.com">tech-maniac</a>, καλά και τα δυο αλλά βουβά. Και εγώ ήθελα απεγνωσμένα να γράψω ‘εμένα’. Να γράψω και να δω τι αντίκτυπο έχουν αυτά που λέω, που σκέφτομαι όντας γραμμένα κάπου, τι αντίκτυπο έχω εγώ. Γιατί εδώ γράφω αυτά που σκέφτομαι, γι' αυτό να ‘στε σίγουροι. Δεν απέχω καθόλου. Δεν είμαι ‘άλλη’ εδώ. Είμαι εγώ. Εγωιστικό ίσως ακούγεται το γιατί, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Και δεν ντρέπομαι καθόλου για αυτόν μου τον εγωισμό, για αυτήν μου την αλήθεια. Έτσι άρχισε να διαμορφώνεται η ‘γιαγιάκα’. Στην αρχή έβλεπα και έλεγα τα πράγματα μέσα από τα μάτια της. Η ‘γιαγιά’ σε πλήρη δράση και σε πλήρη αντίδραση, θα έλεγα. Μετά όμως άρχισαν τα δύσκολα. Δεν είχα περιθώρια και έτσι έμεινα μόνο εγώ. Κανένας άλλος. Μόνο εγώ. Η Βασιλική. Αυτή που ήμουν και θα είμαι πάντα. Όσο έγραφα, έβγαζα και όσο έβγαζα, πλημμύριζα. Ώσπου κόντεψα να πνιγώ. Το έσωσα. Με έσωσα. Πως; Δεν είναι του παρόντος. Και ούτε θα είναι ποτέ...<br /><br />12 μήνες blogging, λοιπόν. Και τι δεν έγραψα. Και τι δεν είπα. Μοιραία σχολιάζομαι από εσάς. Δράση, αντίδραση. Ζωή κανονική με ρυθμούς. Άλλοι κατάλαβαν, άλλοι πάλι όχι. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι κατάλαβα εγώ. Κατάλαβα ότι ο τρόπος που μιλάω και άρα γράφω γίνεται αντιληπτός από αυτούς τουλάχιστον που αντιλαμβάνονται. Που θέλουν να αντιληφθούν. Που μπορούν; Έστω και αυτό. Που μπορούν. Το γνωρίζω ότι κούρασα πολλές φορές με τις μαύρες μου σκέψεις αλλά αυτές είχα (και έχω...) αυτές έγραφα και γράφω. Η διαδρομή μου, δύσκολη αυτόν τον χρόνο. Δύσκολα και τα γραπτά μου. Σκέφτηκα επίσης πολλές φορές να μην είναι και τόσο ‘επί προσωπικού’ τα ποστ μου, αλλά πιστέψτε με δεν μου έβγαινε τίποτα άλλο. Και μένα με απασχολεί η καθημερινότητα και μένα με ενοχλούν και με εκνευρίζουν πράγματα αλλά αυτό εδώ είναι το ‘ημερολόγιο’ μου και έτσι θα μείνει. Θα μου πείτε είναι σε κοινή θέα. Ναι, σε κοινή θέα όντως, νιώθω όμως ότι τα ευαίσθητα και πολύ προσωπικά μου δεδομένα ουδέποτε τα διέσυρα ούτε εδώ, ούτε πουθενά. Ναι, έβγαλα πίκρα, θυμό, μελαγχολία, αγάπη αλλά πάντα μέσα από αξιοπρεπή κείμενα. Μέσα από αξιοπρεπή λόγια και λέξεις. Δεν αδίκησα κανέναν και πάνω από όλα δεν αδίκησα εμένα και τα αισθήματα μου. Δεν αδίκησα την ζωή μου. Την προσωπικότητα μου.<br />Γιατί δεν την μπορώ την αδικία, δεν την μπορώ...<br /><br />Και έτσι έφτασα σήμερα, μετά από 12 μήνες να έχω ‘καταθέσει’ εδώ 300 κείμενα μέσα από την καρδιά μου. Ένα, ένα αγαπημένα και όλα λατρεμένα. Δεν θα μπω στην διαδικασία ευχαριστιών σε όσους με διαβάζουν, γνωρίζω καλά ότι το κάνουν επειδή το θέλουν, επειδή κάτι τους αγγίζει, επειδή τους ευχαριστεί, επειδή απλά και μόνο τους αρέσει ο λόγος μου. Σέβομαι και εκτιμώ εμένα άρα και όλους εσάς που με τα λόγια σας κάνετε το ίδιο. Και σε αυτά τα δυο δεν χωράν ευχαριστίες, ε; Νιώθετε όλοι σας ότι εδώ είμαι εγώ. Το έχω ξαναπεί άλλωστε ότι πάνω από όλα γράφω για μένα. Γιατί γράφω εμένα. Γράφω γιατί μου αρέσει ο λόγος. Άδειασα πολλά στο χαρτί αυτόν τον χρόνο και εύχομαι απλά να μπορέσω να το συνεχίσω. Εύχομαι να μπορώ να συνεχίσω να γράφω. Να μιλάω. Να ακούω. Να βλέπω. Να ζω... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116729632854001308?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1167221792927761802006-12-27T14:15:00.000+02:002006-12-27T14:16:33.010+02:00<div align="justify">Κάθομαι σκεπτική. Απόκοσμη. Πίνοντας την ημέρα στο ποτήρι μου. Και η μέρα πικρή να κυλά μέσα μου παρασέρνοντας και την διάθεση μου. Γνώριμο σκηνικό. Τα λεπτά της να βασανίζουν τα αυτιά μου. Το χρώμα της να θολώνει τα μάτια μου. Να περνάει και με προσπερνάει. Ηττημένη να με αφήνει να σκέφτομαι. Ναι, αυτό μου το προσφέρει απλόχερα. Η μυρωδιά της να μου ανακατεύει τα σωθικά. Και το κεφάλι μου βαρύ να δίνει εντολές. Και οι ωμοί μου να στέκονται παράμερα και να την βλέπουν να τρέχει. Να ξεκινάει και να τελειώνει. Δική της επιθυμία, να εκπληρώνεται χωρίς εμένα πουθενά...<br /><br />‘Εγώ ανύπαρκτη;’ ρωτώ βουβή...<br />‘Ανύπαρκτο είναι μόνο ό,τι δεν επιθυμήσαμε...’<br /><br />Και ναι, δεν μ’ επιθύμησα τελικά. Δεν πρόλαβα. Ούτε καν επιθυμήθηκα για να αντιληφθώ την ανυπαρξία. Άρα ανύπαρκτη ζωή; Ανεπιθύμητος βιος; Αβίωτος; Όχι. Βίωσα την κάθε πτυχή του χρόνου. Κάθε του λεπτό, κάθε του στιγμή. Λεπτού ζωή. Μπορεί να ήταν διαφορετικά ίδια η κάθε μέρα και να μου πρόσθεσε ανεπιθύμητο χρόνο στην πλάτη και ‘Εμπειρία...’ θα το πουν πολλοί αλλά τελικά όμως εμένα μου φαίνεται ότι μου πρόσθεσε πιο πολύ ‘Αδικία...’<br /><br />‘Αδικήθηκα...’ λέω και χειρονομώ…<br />‘Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι για να γκρεμίζει την αδικία... Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι...’ έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης θαρρείς για να με λυτρώσει...<br /><br />Σκέψεις χαμένες λοιπόν μεταξύ ανυπαρξίας και επιθυμίας, μεταξύ αδικίας και δικαιοσύνης...<br />Σκέψεις στο λεπτό για ένα λεπτό...</div><div align="justify">Ζωή στιγμής ή μια στιγμή για μια ζωή;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116722179292776180?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166776515015340722006-12-22T10:34:00.000+02:002006-12-22T10:35:15.120+02:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/547011/big2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/36606/big2.jpg" border="0" /></a>Γλυκές ευχές σε όλους.</div><div align="center">Θα ήθελα να γινόταν να τις πω στον καθένα σας ξεχωριστά</div><div align="center">αλλά είναι λίγο δύσκολο, </div><div align="center">έτσι ότι πω είναι και για όλους σας αλλά και για τον καθένα σας...<br /><br />Εύχομαι<br />υγεία και αγάπη<br />σιγουριά και πληρότητα<br />ηρεμία και γαλήνη<br />χαρά και γέλιο<br /><br />Εύχομαι<br />να ‘στε όλοι καλά<br />να ‘στε όλοι εκεί που θέλετε<br />να ‘στε κοντά σε αυτούς που θέλετε<br /><br />Κάθε επιθυμία σας, ολόψυχη ευχή μου<br /><br />Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116677651501534072?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166701363962509022006-12-21T13:42:00.000+02:002006-12-21T13:42:44.036+02:00<div align="justify">Εζήτησα ν’ αγαπήσω κι’ αγάπησα, τι άλλο θέλω πλέον; όλα όσα κάνω είναι αγιασμένα από την αγάπη μου, δεν είμαι καθόλου το αδύνατο πλάσμα που ζητά στήριγμα στην αγάπη σου, είμαι η ψυχή που υπομένει ανίκητη ένα μαρτύριο...</div><br />Μαρία Πολυδούρη ~ απόσπασμα από Το ημερολόγιο της...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116670136396250902?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166694009562898052006-12-21T11:38:00.000+02:002006-12-21T12:40:24.786+02:00<div align="justify"><strong>Αυτογνωσία</strong> είναι η εμπειρική γνώση και η συνειδητή πρόσβαση σε περιοχές της σκέψης, των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς μας. Είναι μια βιωματική διαδικασία για να γνωρίσουμε καλύτερα και βαθύτερα τον ‘πυρήνα’ του εαυτού μας, την πολυπλοκότητα του, τις αστείρευτες δυνάμεις και τις αφανείς αδυναμίες του. Ο δρόμος προς την αυτογνωσία προϋποθέτει την ανάγκη να στρέψουμε την προσοχή μας σε σκέψεις, συναισθήματα, κι επιθυμίες όπως αυτές αναδύονται μέσα από την καθημερινότητά μας.<br />Η όλο και μεγαλύτερη απόκτηση συνειδητότητας, η ικανότητα δηλαδή να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι είναι αυτό που σκεφτόμαστε, αυτό που αισθανόμαστε, γιατί δρούμε μ’ αυτόν τον τρόπο κι όχι με τον άλλον, γιατί συμπαθούμε αυτό το άτομο ή όχι και γιατί προτιμάμε να κάνουμε αυτήν την επιλογή κι όχι την άλλη, κατακτιέται καθώς στρέφουμε με όλο και πιο ισχυρή πρόθεση την προσοχή μας στις πραγματικές ανάγκες που καθημερινά μας θυμίζει το σώμα μας ότι έχει, μέσα από την ευχαρίστηση ή την δυσαρέσκεια που βιώνει καθώς κάνουμε σημαντικές ή ασήμαντες επιλογές, μέσα από την αυτοεκτίμηση που διαθέτει...<br /><br /><strong>Αυτοεκτίμηση</strong> είναι η εντύπωση που έχει κάθε άτομο για την αξία του. Η θετική αξιολόγηση του εαυτού μας, μας επιτρέπει να συμπεριφερόμαστε αποτελεσματικά, να έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής. Αν αξιολογούμε αρνητικά τον εαυτό μας, οι σκοτούρες και τα αρνητικά συναισθήματα της καθημερινότητας επιτείνονται και μοιάζουν αξεπέραστα.<br />Παρά το γεγονός ότι είναι τόσο σημαντική για την ισορροπία του καθενός από μας, η πλειοψηφία δε διαθέτει αυτοεκτίμηση, δεν αισθάνεται και τόσο σίγουρη για τον εαυτό της. Η αυτοεκτίμηση βασίζεται σε τρία κύρια στοιχεία: την αγάπη για τον εαυτό μας, τη θετική εικόνα που σχηματίζει ο καθένας από μας για το άτομό του και την εμπιστοσύνη που έχουμε στις δυνατότητές μας άρα στην αυτογνωσία...<br /><br />Είναι εμφανές ότι το ένα εμποδίζει το άλλο και διαμορφώνει σωστά δομημένο εαυτό. Συμπληρώνει και προσθέτει, δεν αντιμάχεται, δεν αφαιρεί...</div><div align="justify">Τουλάχιστον έτσι εγώ το έχω αντιληφθεί... κύριε <a href="http://aeipote.blogspot.com">αείποτε</a>!</div><div align="justify"><br /><br /><strong>Ενδεικτική βιβλιογραφία</strong><br />Συναισθηματική Νοημοσύνη, Daniel Goleman, Ελληνικά Γράμματα<br />Αυτογνωσία και αυτοδιαχείριση, Καλαντζή-Αζίζι Αναστασία, Ελληνικά Γράμματα</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116669400956289805?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166643147493959232006-12-20T21:32:00.000+02:002006-12-20T21:36:36.470+02:00<p align="justify">Και φταίω εγώ, ε;<br />-Ναι καλή μου εσύ. Βλέπεις καμία άλλη τριγύρω; Γιατί αν μου πεις ότι βλέπεις, τότε σίγουρα χρειάζεσαι γιατρό. Και πρόσεξε με, όχι οφθαλμίατρο! Γιατρό να σου πει τι ‘τρέχει’ με σένα. Τι έχει μέσα αυτό το ξανθό κεφαλάκι και κάνει την μια μαλακία πίσω από την άλλη. Ακούς εκεί! Εσύ φταις. Κατάλαβες ή να το επαναλάβω ξανά; Εσύ φταις...<br /><br />Και γιατί να φταίω εγώ;<br />-Να το πάλι το παιδί! Ο θεός φυσικά να το κάνει παιδί σε τέτοια ηλικία, αλλά έτσι είναι η έκφραση, τι να κάνουμε; Και βέβαια φταις! Τι μάθαμε εμείς φέτος; Ε; Φταις! Φταις για όλα. Ακόμη και για το ότι η Γη γυρίζει! Και χωρίς αντιρρήσεις παρακαλώ γιατί φταις που φταις, μην με εκνευρίζεις κιόλας! Φταις ρε καλό μου. Τι να λέμε τώρα; Στα έχω πει τόσες φορές που μάλλιασε η γλώσσα μου. Πάλι τα ίδια; Δεν κατάλαβες τίποτες; Μα τίποτες; Τόσα χρόνια σου λέω τα ίδια και τα ίδια. Μα ντιπ κατά ντιπ αυτό το παιδί;<br /><br />Και πως φταίω εγώ;<br />-Α! καλά εσύ χάνεις τελείως. Και ποιος θες να φταίει; Εγώ; Όχι! Και βέβαια όχι! Φταις εσύ και μόνο εσύ. Πως γίνεται αυτό; Με τον εγωισμό σου. Με την αναποδιά σου. Με τον εκνευρισμό σου. Με ότι ζεις και αναπνέεις θα ‘λεγα, αλλά είναι κομματάκι βαρύ και δεν το λέω. Με όλα αυτά φταις. Καλά; Άντε γιατί με κούρασες κιόλας!<br /><br />Και για πόσο θα φταίω εγώ;<br />-Για όσο βρε κουτό! Τώρα που σε βρήκα, τι; Να σε χάσω; Θα φταις όσο με βολεύει. Όσο θέλω για να αισθάνομαι εγώ καλά! Για να έχουμε ένα φταίχτη ανάμεσα μας, βρε παιδί. ‘Να αισθανόμαστε εμείς καλά και όλοι οι άλλοι καλύτερα...’ που λέει και το παραμύθι. Και όσο για σένα; Δεκάρα δεν δίνω καλή μου... όπως έλεγε και ο Ρετ στην Σκαρλετ και αυτή βαλάντωνε στο κλάμα...<br /><br />Ώστε φταίω, ε;<br />-Ναι και πάλι ναι. Τα ίδια θα λέμε; Θες να το γράψεις καμία διακοσαριά φορές για να το εμπεδώσεις; Ε; Πες μου; Θες; Βρε εγώ για το καλό σου, στο λέω. Αφού ξες πόσο σ’ αγαπάω. Δεν το ξες; Μα φαίνεται... Δεν φαίνεται; Σε λατρεύω βρε χαζό!<br /><br />Ναι, φταίω τελικά! Το βλέπω καθαρά! Δίκιο έχεις. Φταίω! Αφού μου το λες εσύ που μ’ αγαπάς, έτσι θα είναι...<br />-Στο ‘πα, δεν στο ‘πα; Πες, πες στο τέλος ο άλλος σε πιστεύει ιδίως αν σε αγαπάει κιόλας...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116664314749395923?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166620030763777502006-12-20T15:01:00.000+02:002006-12-20T15:13:01.963+02:00<div align="justify">‘Είμαι απόλυτη;’ ‘Είσαι...’ μου απαντώ!<br />‘Γιατί;’ ρωτώ αφού με τρώει η απάντηση.<br />Γιατί σκέφτεσαι και αισθάνεσαι απόλυτα, ίσως; Ολοκληρωτικά. Δεν μπορείς τα μισά. Τα ενδιάμεσα. Δεν είσαι άνθρωπος των άκρων. Όχι με την έννοια που κυκλοφορεί, τουλάχιστον.<br /><br />Είσαι απλά ακραίων αισθημάτων και συναισθημάτων...<br /><br />Όταν γελάς σε ακούει όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Και όταν φωνάζεις θυμωμένη το ίδιο. Όταν πονάς κανένας και τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο σου. Βυθίζεσαι. Έτσι για να του δώσεις την αξία που πρέπει. Για να τον τιμήσεις...</div><br /><div align="justify">Σέβεσαι ό,τι κι αν αισθάνεσαι...</div><br /><div align="justify">Κλαις με λυγμούς και μετά σου απομένει ένα κενό και πρησμένα μάτια. Ζεις τα αισθήματα σου. Τρως με τα χέρια ότι θες να απολαύσεις. Προτιμάς την αίσθηση του νερού κατευθείαν στο στόμα. Ακούς δυνατά τραγούδια που δεν σου αρέσουν, για να τα καταλάβεις. Ακούς σιγά τα αγαπημένα σου. Οι δονήσεις του κάθε αισθήματος θέλεις να λειτουργούν στον μέγιστο βαθμό για να σου είναι αντιληπτές.<br />Δεν μπορείς να κάνεις δυο δουλειές συγχρόνως. Δεν μπορείς να σπας την σκέψη σου σε δυο κομμάτια. Θέλεις το όλον σε όλα. Όχι μισά. Όχι ενδιάμεσα. Όχι...</div><br /><div align="justify">Μιλάς και τα λες όλα. Σωπαίνεις και είναι για πάντα...</div><br /><div align="justify">Μισείς και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Αγαπάς και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Είσαι αδιάφορη και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Δεν αλλάζει γιατί για να φτάσεις εκεί και να αισθανθείς έτσι, το μέτρησες και έτσι καταστάλαξες... Έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στην σκέψη σου. Μετά από σκέψη. Μετά από πολύ σκέψη. Απόλυτη...</div><br /><div align="justify">Ναι. Είσαι απόλυτη τελικά...<br /><br />‘Δυστυχώς ή ευτυχώς;’ σκέφτομαι.<br />Ε, εδώ τώρα τι να μου απαντήσω; Ότι κι αν μου πω απόλυτο θα είναι...<br /><br />‘Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι είσαι ρε Βασιλική. Έτσι είσαι. Τι να κάνουμε τώρα; Να σε αλλάξουμε; Πάλι; Και γιατί παρακαλώ; Επειδή ζεις ό,τι αισθάνεσαι; Που το κακό; Που το πρόβλημα, γαμώτη μου; Που; Σε σένα ή στους άλλους; Ε; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116662003076377750?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166607561619047122006-12-20T11:40:00.000+02:002006-12-20T11:39:21.753+02:00Εκείνες οι μέρες ήταν όμορφες. Μιλούσαμε. Συνέχεια.<br />Ψάχναμε. Ψηλαφούσαμε. Τη ζωή. Ο ένας του άλλου.<br />Δεν σ' άγγιξα. Με κοιτούσες. Σα να επρόκειτο να σε<br />πονέσω. Να σ' αφήσω. Το άφηνα να εννοηθεί. Είμαι εδώ.<br />Εφ' όσον κι εσύ. Δε θέλω να πω. Αυτά που ρωτάς ισχύουν.<br />Οι απαντήσεις όχι. Σε μπερδεύω. Διηγούμαι την ιστορία με<br />άλλη σειρά. Όταν το παρατηρείς σ' έχει πονέσει.<br /><br />Εκείνες οι μέρες ήταν νύχτες. Κοιτώντας τον ουρανό. Δεν<br />ξέρω κανένα αστέρι. Μ' αρέσει να τα κοιτάζω. Όπως τους<br />αγνώστους. Στο δρόμο. Με λίγη ενοχή. Λίγη θλίψη. Κι ένα<br />χαμόγελο. Κρυφό. Δε σταμάτησες λεπτό. Όλο σε μια<br />κίνηση. Ήσουν! Τρόμος και αναμονή. Τι μου ζητάς; Έχω;<br />Θέλω. Τα χαλάσματα. Που μου 'δειξες. Τα ξέρω. Από άλλη<br />ιστορία. Γι αυτό με συνάντησες. Συνένοχοι στον ίδιο φόβο.<br />Λοιπόν; Στα πόσα ποτήρια σωπαίνεις εσύ;<br />Εκείνες οι μέρες ήταν ήσυχες. Μέσα στον πανικό τους.<br />Μετά. Άλλαξες. Έγινες εσύ.<br /><br />Από το βιβλίο της "Η Θλίψη του σώματος"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116660756161904712?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166523112551360422006-12-19T12:10:00.000+02:002006-12-19T15:41:17.000+02:00<div align="justify">Καθόταν σαν κουκλίτσα μαγεμένη κάτω από το τεράστιο δέντρο και έπαιζε με τις μπάλες. Της άρεσε πολύ να πηγαίνει κοντά τους και να βλέπει το προσωπάκι της μέσα σε αυτές. Άλλη φορά κόκκινο, άλλη άσπρο, άλλη πράσινο. Την ξετρέλαιναν τα φωτάκια. Ήθελε πολλά φωτάκια. Παντού φωτάκια. Και χατίρι δεν της χαλούσαν ποτέ οι γονείς της. Στην βάση του δέντρου το μεγάλο τραινάκι. Παλιό αλλά πανέμορφο. Ήταν αυτό που έφερνε τα δώρα. Κάθε μέρα έσκυβε για να δει μπας και υπήρχε τίποτα. Μπας και ο Αι Βασίλης είχε ξεχαστεί και είχε περάσει νωρίτερα από το δικό της σπίτι...<br /><br />Το σπίτι της πάντα μοσχομύριζε κανέλλα και άχνη. Τα γλυκά ήδη είχαν πάρει την θέση τους στο τραπέζι στο σαλόνι. Και αυτή κολλημένη στο δέντρο. Και στην ποδιά της μαμάς της. Έτοιμη πάντα στην πρώτη ευκαιρία να της τραβήξει τα κορδόνια που κρατούσαν την ποδιά στην μέση της και να σκάσει στα γέλια μόλις αυτή έπεφτε. Αυτό ήταν το παιχνίδι της...<br /><br />Ξαπλωμένη μπρούμυτα κάτω από το δέντρο έπαιρνε το μεγάλο μπλε τετράδιο της και σκαρφιζότανε το γράμμα στον Αι Βασίλη. Τι να γράψει και πως, για να έχει το καλύτερο δώρο. Και το τραινάκι να σφυρίζει. Και το προσωπάκι της στις μπάλες. Και τα φωτάκια να φωτίζουν την ψυχούλα της. Και το σπίτι να μυρίζει χαμόγελο. Αγάπη. Πολύ αγάπη. Έγραφε δυο και τρεις φορές το γράμμα. Ήθελε να είναι τακτοποιημένο. Όμορφο. Στο τέλος σχεδίαζε και κουλουράκια στην άκρη του για να δελεάσει τον Άγιο ακόμη πιο πολύ. Κατεργάρα η μικρή...<br /><br />Το δώρο, σκέψη πριν κλείσει τα ματάκια της κάθε βράδυ. Τι να ζητήσει; Ήθελε πολλά αλλά ο Αι Βασίλης πήγαινε ένα δώρο σε κάθε παιδάκι για να του φτάσουν για όλα. Έτσι της είχε πει η μαμά της. Και έτσι πάντα αυτή ζητούσε ένα. Μόνο ένα. Τι; Να μείνει άλλο παιδάκι χωρίς δώρο εξαιτίας της; Όχι αυτό δεν το ήθελε. Ένα λοιπόν.<br />‘Ένα και καλό...’ φώναζε και έτρεχε μέσα στο σπίτι σαν σίφουνας.<br /><br />‘Μαμά; Μπορώ να ζητήσω αγάπη για δώρο;’ ρώτησε μια φορά.<br />‘Μα έχεις παιδάκι μου, δεν έχεις; Σε αγαπάμε παρά πολύ καρδούλα μου. Αυτό δεν σου φτάνει;’<br />‘Έχω μανούλα και μου φτάνει, απλά θέλω και άλλη όχι για μένα αλλά για να μπορώ να την δίνω σε αυτούς που δεν έχουν...’ η απάντηση της έφερε δάκρυα στα μάτια της μαμάς της χωρίς φυσικά τότε να καταλάβει το γιατί...<br />Καλά, δεν θα ζητούσε περισσότερη αγάπη. Θα έδινε από την δική της. Άλλωστε είχε δίκιο η μαμά της, αυτή είχε πολύ. Παρά πολύ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116652311255136042?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166445970553984792006-12-18T19:10:00.000+02:002006-12-18T19:08:59.310+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/189006/dimension%20gates-2-x.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 372px; CURSOR: hand; HEIGHT: 221px; TEXT-ALIGN: center" height="200" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/3223/dimension%2520gates-2-x.jpg" width="372" border="0" /></a>Και πάλι το τέλος μιας χρονιάς, έφτασε. Και πάλι ο απολογισμός του προ των πυλών. Σταθερή σε αυτό εδώ και χρόνια. Και πάλι θα είμαι μείον; Όπως τόσα χρόνια; Συν και πλην. Όλα θα μπουν στην ζυγαριά του μυαλού μου απ’ την αρχή. Και αυτή θα γείρει και πάλι στο μείον; Σίγουρα φέτος το κενό ανάμεσα στο συν και το πλην είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλη χρονιά. Δύσκολος χρόνος. Ακόμη ένας. Από τους πολλούς. Από τους μείον, ε;<br />Από τους 38 μου άραγε πόσοι ήταν συν; Δεν θυμάμαι, πια. Δεν μπορεί, θα ήταν όσοι και οι πλην... Αλλιώς πως υπάρχει ισορροπία; Ή δεν υπάρχει; Δεν ξέρω... Το μυαλό μου καταμετρά. Υπολογίζει. Η καρδιά το ίδιο. Οι στόχοι μπροστά μου. Έτοιμοι προς επίτευξη. Εγώ όμως είμαι έτοιμη; Θέλω; Μπορώ; Δεν ξέρω... Κομμάτια μου, λείπουν... Σκέψεις μου, έφυγαν και αυτές...<br /><br />Και η ζωή μου στο μικροσκόπιο του μυαλού μου για μια ακόμη φορά. Και η αναμονή του αποτελέσματος αυτής της εξέτασης βασανιστική. Όπως όλα τα αποτελέσματα... Κάθεσαι στο παγκάκι και τα κοιτάς. Λες και δεν είναι δικά σου. Λες και είναι αλλουνού. Με παγωμένα χέρια κρατάς το χαρτί. Τόσο λευκό. Τόσο μαύροι οι αριθμοί του. Και είναι οι αριθμοί της ζωής σου, γαμώτη μου. Τα νούμερα της. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γελάς. Θα περάσει λες. Θα περάσει. Θα με προσπεράσει τουλάχιστον, ελπίζεις στην χειρότερη περίπτωση. Ρωτάς ‘Γιατί;’ και δεν σου απαντάει κανένας. Και ο πόνος τούτης της σιωπής σε τρυπάει, βελόνα καυτή. Σε βασανίζει. Η ζωή σου κυλά στο χαρτί. Αριθμοί την ορίζουν. Την καθορίζουν. Και θες να φωνάξεις. Να ξετινάξεις από πάνω σου την αδικία που αισθάνεσαι για ό,τι σου επέβαλαν αυτοί οι αριθμοί.<br />Και δεν μπορείς... Δεν μπορείς...<br />Αποφασίζεις να τους διαλύσεις με ένα δάκρυ. Το μόνο που καταφέρνεις είναι το δάκρυ σου να πέσει στο χαρτί και να μαυρίσει ακόμη περισσότερο τους αριθμούς. Να τους κάνει να φαίνονται μεγαλύτεροι. Να τους ‘απλώσει’. Και έτσι απλώνει και ο πόνος. Και για να μην πονάς αποφασίζεις να μην θέλεις. Να μην θέλεις, να θέλεις. Εναντιώνεσαι έτσι στην ίδια την ζωή. Πόσο δύναμη θέλει αυτό, γνωρίζεις; Όχι. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να μην πονάς. Και το κάνεις. Ναι. Το καταφέρνεις. Για πόσο όμως; Για πόσο; Για όσο. Και όταν...<br />Λες προσπάθησα. Έκανα. Προχώρησα. Κοίτα πίσω σου όμως. Δεν έκανες τελικά ούτε ένα βήμα. Έμεινες εκεί. Εκεί που πονάει. Η ‘σταθερή’ ζωή, πονάει. Τα καρφιά που στην μπήγουν στην σταθερότητα, πονάνε. Η ‘απουσία’ ζωής, πονάει. Και δεν είσαι Θεός να την ορίζεις εσύ μέσα σου. Κατάλαβες;<br />Φτιάχτηκες και ‘συ για ζωή, όπως όλοι. Πως ήταν δυνατόν εσύ να της εναντιωθείς; Πως; Αφού ήθελες να θέλεις. Και τι νομίζεις ότι σε τελική ανάλυση ήθελες; Απλά να έχεις το δικαίωμα, το απόλυτα ανθρώπινο δικαίωμα, να θέλεις. Να ονειρεύεσαι. Το δικαίωμα να ζεις. Πάλεψες ό,τι ήταν να παλέψεις. Κατάφερες ό,τι σου επέβαλαν να καταφέρεις. Ήθελε δύναμη; Ήθελε κουράγιο; Ήθελε αγάπη; Τα βρήκες. Τα έδωσες. Σε έδωσες. Και ξαφνικά είδες ότι ποτέ δεν ζήτησες. Ότι ποτέ δεν ζητήθηκες... Και ξαφνικά είδες ότι, ό,τι κι αν ζήτησες και ίσως το πήρες, το έδωσες και αυτό. Το έκανες και αυτό. Φαύλος κύκλος και εσύ μέσα του. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, άνισος. Άδικος.<br />Αδιανόητο για σένα αλλά αναγκάστηκες να απουσιάσεις για μια φορά και ‘συ. Και αυτό γιατί έσπασες. Γιατί ράγισες. Και πίστεψες ότι όταν γυρνούσες ό,τι αγαπούσες θα ήταν εκεί. Θα έδινε την μάχη του, για να είναι εκεί για σένα. Ουσιαστικά. Μάχη του ενός για τον άλλο. Θα έκανε ένα βήμα μπροστά για να είναι εκεί που εσύ ήθελες. Μια ματιά πιο πέρα από τα δικά σου μάτια, ήθελες. Λίγο να σε προλάβει και να σε προσπεράσει. Και να σε περιμένει εκεί που ήξερε ότι θα σε πήγαιναν τα βήματα σου. Εκεί που η καρδιά σου ζητούσε να είναι πλέον. Στην ζωή. Στην ζωή χωρίς αποτελέσματα. Χωρίς ‘εξετάσεις’. Χωρίς πόνο και δάκρυ. Ζήτησες πολλά; Μπορεί; Εσύ τι έκανες;<br />Χμ... Τι μπορούσες να κάνεις πια; Ξαναμάζεψες τα κομμάτια και τα έβαλες στην θέση τους. Και κάτι δεν ταίριαζε. Και κάτι δεν κολλούσε. Δυστυχώς ήσουν εσύ. Και είδες μόνο τον δρόμο της επιλογής, πλέον. Εντός των τειχών επιλογή για πρώτη φορά. Λίγη εσύ ή η επιλογή σου; Θα δείξει... Και έτσι πήρες τον καθρέπτη του χρόνου και τον έσπασες. Τον έκανες χίλια κομμάτια. Τον έκανες σαν και σένα. Παιχνίδι σε ίσους όρους. Τουλάχιστον αυτό. Για αρχή. Ή για τέλος. Θα δείξει...<br /><br />Δεν ξέρω... Σίγουρα το μείον είναι και πάλι το ‘πρόσημο’ αυτού του χρόνου. Της ζωής μου. Της καρδιάς μου. Του μυαλού μου. Ορισμός και αποτέλεσμα. Ίδωμεν για τον επόμενο χρόνο. Ίδωμεν... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116644597055398479?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166428517625211192006-12-18T09:55:00.000+02:002006-12-18T09:55:17.693+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/134714/68220.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/566512/68220.jpg" border="0" /></a>Δρόμοι. Μονοπάτια. Μοναχικά. Ακολουθώντας τα όμως πάντα καταλήγεις κάπου. Είναι η μοίρα του δρόμου. Της περπατησιάς. Να φτάσεις κάπου. Να διανύσεις. Να νιώσεις. Να μάθεις. Να γνωρίσεις. Μοναδικό σου εφόδιο το όνομα σου. Η μονογραφή σου. Εσύ... </div><br /><div align="center"><strong>~~~~</strong></div><p align="justify">Ποια αγάπη μπορεί εδώ να υπογράψει; Στη λευκή σελίδα. Καμία, Παρασκευά. Οι αγάπες απλώς οπλίζουν την καρδιά και ενεργοποιούν το χέρι. Μονογραφές βάζουμε σε άσπρα φύλλα, περιμένοντας κάποιος κάποτε να τα περισυλλέξει και να διαβάσει στο κενό το όνομά μας.<br /><br />(απόσπασμα από το βιβλίο Ιατρείον Ασμάτων της Στέλλας Βλαχογιάννη)<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116642851762521119?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166171147113354712006-12-15T10:25:00.000+02:002006-12-15T10:25:47.220+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/264253/thinkingofyou.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/290472/thinkingofyou.jpg" border="0" /></a>...είναι και η σημερινή. Βαριά. Κουρασμένη. Αφόρητη και ασήκωτη. Με μηδενική διάθεση για το οτιδήποτε. Χωρίς λόγια. Χωρίς αισθήσεις. Παγωμένη. Μόνη της. Χωρίς προσμονή. Χωρίς ζωή. Τα χείλη θα μείνουν κλειστά. Τα μάτια απλά θα παρατηρούν τα απολύτως απαραίτητα. Τα χέρια στο πρόσωπο μόνο και μόνο για να υπάρχει η αίσθηση μιας παρουσίας. Το αίσθημα φυγής και πάλι διάχυτο. Όπως και οι σκέψεις. Διάχυτες. Κομματιασμένες. Κουρασμένες και αυτές. Δυστυχώς και σήμερα είναι μια από εκείνες τις μέρες...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116617114711335471?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166085428909154882006-12-14T10:35:00.000+02:002006-12-14T11:49:16.010+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/539692/lighthouse.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/678840/lighthouse.jpg" border="0" /></a>Το κορμί της έσταζε μια πρόστυχη αθωότητα. Ένα γλυκό άρωμα έβγαινε και σκορπιζόταν στον αέρα όταν περνούσε από κοντά του. Την έβλεπε και την ποθούσε. Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Ήταν γυναίκα και το ήξερε. Είχε δυο μάτια λάβα. Είχε δυο χείλη που τον τρέλαιναν και τον έκαναν να ονειρεύεται χιλίους δυο τρόπους για να τα κάνει δικά του. Τα χέρια της αέρινα με κινήσεις μεθοδικές και σίγουρες πάντα δήλωναν τα αισθήματα της με τον καλύτερο τρόπο. Τα πόδια της ναζιάρικα έδειχναν πάντα την διάθεση του μυαλού της. Το στήθος της ένα πάντα με την ανάσα της. Χορός αισθήσεων όλα πάνω της. Και αυτή κυρίαρχος των ματιών του. Ήθελε απεγνωσμένα να γίνει γνωστής του κορμιού της και των απαιτήσεων του.<br /><br />Ήξερε ότι θα του έδινε τα πάντα και αυτός μπορούσε να της δώσει μόνο... τα πάντα.<br /><br />Δεν είχε εκπτώσεις, δεν είχε μειώσεις με εκείνην. Του έβγαλε, από την πρώτη στιγμή, αυτό το συναίσθημα αλλά όταν αυτό έσκασε στα χέρια του, τα έχασε. Δεν ήξερε ότι μπορούσε ποτέ να αισθανθεί έτσι για μια γυναίκα. Ίσως γιατί δεν είχε ξαναγνωρίσει ποτέ μια τέτοια γυναίκα. Το δήλωσε σε όλους. Είχε τρελαθεί μαζί της και το έδειχνε. Για πρώτη φορά μύριζε έρωτα. Οι σχέσεις του στο παρελθόν ‘επίπεδες’. Σε όλες έδινε κομμάτια του για να πάρει μόνο ό,τι ήθελε. Με αυτήν ήταν τελείως διαφορετικό το ‘παιχνίδι’.<br /><br />Έδωσε τα πάντα γιατί ήθελε να πάρει από εκείνην... τα πάντα.<br /><br />Το μυαλό του έγινε το καταφύγιο της. Το έκανε ό,τι ήθελε και αυτός αδιαμαρτύρητα δεχόταν την εισβολή της. Την ήθελε μέσα του περισσότερο από όσο ήθελε να είναι μέσα της. Τον γέμιζε καθολικά και απόλυτα. Το κορμί του στα χέρια της, πουλί στον παράδεισο. Στον παράδεισο, εκεί ζούσε από τότε που την έκανε δική του.<br /><br />Στο όνειρο που αυτή το έκανε πραγματικότητα, όπως συνήθιζε να λέει...<br /><br />Αυτή κυρίαρχος αλλά και υποταγμένη σε αυτόν. Έτρεμε στα χέρια του. Ένιωθε εκπλήρωση. Ήταν η προσδοκία του κορμιού και του μυαλού της. Τον περίμενε από πάντα, θαρρείς. Όταν της πρωτομίλησε, ένιωσε ότι το πλήρωμα του χρόνου είχε γίνει δικό της. Όλες της οι αισθήσεις σε υπερδιέργεση. Όλες της οι σκέψεις έγιναν αυτός. Αυτός που την έκανε δική του με την πρώτη του λέξη, με την πρώτη του ματιά. Αυτός που οδήγησε το κορμί της σε δρόμους απάτητους. Και το κορμί της έγινε για αυτόν, φάρος. Το φως του τον τύφλωσε αλλά τον οδήγησε και στο καλύτερο λιμάνι.<br /><br />Οι μέρες τους, από τότε, σκοτεινές από το πάθος και οι νύχτες τους φωτισμένες από την απόλαυση του. Γευόνταν την αμαρτία ο ένας στο κορμί του άλλου. Το μυαλό δυνάστης του κορμιού να το οδηγεί στα πιο τρελά μονοπάτια αυτής της απόλαυσης. Απόλυτα δοσμένοι ο ένας στον άλλο...<br />Αυτή γυναίκα, αυτός άντρας...<br />Οι δυό τους απόλυτα κομμάτια ενός παζλ που λέγεται έρωτας...<br /><br />(απόσπασμα...) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116608542890915488?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1166004664400266722006-12-13T12:11:00.000+02:002006-12-13T18:51:50.753+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/536281/vettriano-jack-in-thoughts-of-you-8400805.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/561865/vettriano-jack-in-thoughts-of-you-8400805.jpg" border="0" /></a>Ήταν το ρητό της. Ήταν το συμπλήρωμα σε κάθε κατάσταση που έπρεπε να διαχειριστεί. Εύκολη ή δύσκολη. Και είχε και από τα δυο στην ζωή της. Και εύκολα και δύσκολα. Αυτή η ‘πληθωριστική σκέψη’ όμως την καθόριζε. Με αυτήν την σκέψη τα δύσκολα τα αντιμετώπιζε εύκολα και τα εύκολα δύσκολα. Πως; Έφτιαχνε στο μυαλό της πιθανά σενάρια αντιμετώπισης κάθε δύσκολης κατάστασης και τα δούλευε συνέχεια. Δαιδαλώδεις οι διαδρομές στο μυαλό της. Έβλεπε παραμέτρους. Υπολόγιζε. Ζύγιζε καταστάσεις και τις λύσεις τους. Και όταν της ερχόταν το δύσκολο, ήταν έτοιμη. Τουλάχιστον έτσι ένιωθε...<br /><br />‘Δεν υπάρχουνε συμπτώσεις...’ έλεγε και απλά έλυνε την κατάσταση. Πως; Το μυαλό της ανέσυρε το πιθανό σενάριο το οποίο και είχε σκεφτεί, τις λύσεις που είχε δώσει με καθαρό μυαλό και το εφάρμοζε στα δεδομένα και στις παραμέτρους. Η λύση ως δια μαγείας δινόταν, εύκολα. Έτσι φαινόταν. Έτσι ήταν; Έτσι νόμιζε. Και ήταν ήσυχη με αυτό που νόμιζε. Που βίωνε. Αντιμετώπιζε την δυσκολία με περισσή ευκολία. Την έκανε να φαίνεται πως δεν υπήρχε. Πως δεν την άγγιξε, καν. Και έτσι δικαίωνε και το ρητό της, μέσα της.<br /><br />Οι γύρω της πάντα θαύμαζαν αυτήν την ιδιότητα της. Δεν καταλάβαιναν και πολύ τον τρόπο της, απλά τον θαύμαζαν. Και όσο περισσότερος ο θαυμασμός τόσο περισσότερο αυτή εγκλωβιζόταν σε αυτόν τον τρόπο σκέψης. Και όσο περισσότερα τα δύσκολα τόσο αυτή έφτιαχνε και περισσότερα σενάρια. Και τόσο περισσότερο την άγχωναν οι λύσεις τους. Και τόσο περισσότερο μείωνε τις συμπτώσεις...<br /><br />Στα εύκολα; Εκεί πάγωνε. Εκεί φοβόταν. Πως αντιμετωπίζεται το εύκολο; Τι σενάριο να φτιάξεις για το εύκολο; Τι λύση να δώσεις στο εύκολο; Μέσα της ίσως δεν το ήθελε το εύκολο, ήθελε το δύσκολο. Εκεί δεν υπήρχανε συμπτώσεις και εκεί αισθανόταν σίγουρη. Έτσι αισθανόταν δυνατή. Δυνατή μέσα στην αδυναμία της. Ίσως τελικά αυτήν την αδυναμία της έβγαζε κάθε φορά που μονολογούσε το ρητό της... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116600466440026672?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165913640064068612006-12-12T10:54:00.000+02:002006-12-12T10:54:00.130+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/944975/autumn-umber.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/537772/autumn-umber.jpg" border="0" /></a>Θα είμαι εκεί, όπως πάντα. Να περιμένω εσένα γιατί γνωρίζω καλά ότι θα έρθεις, θα έρθεις γιατί είσαι δική μου. Είσαι εγώ. Απλά θέλεις τον χρόνο σου, θέλεις τον χώρο σου. Δεν λέω, είναι φορές που σε περιορίζω και τότε μου φεύγεις. Αλλά μην νομίζεις ότι πας και μακριά. Ότι πας ‘αλλού’. Απλά ανοίγεις την πόρτα και την κλείνεις με δύναμη και αυτό το κάνεις για να έχεις μόνο και μόνο την αίσθηση της κίνησης. Ότι έκανες κάτι. Ότι αντέδρασες. Γνωρίζεις ό,τι γνωρίζω...<br /><br />Όταν σε ακούω να μου μιλάς έτσι, τα χάνω. Νιώθω ανήμπορη. Αδύναμη. Τα όρια μας έχουν ήδη προκαθοριστεί, ψυχή μου. Έτσι δεν είναι; Νιώθω ότι δεν έχω ελεύθερη βούληση από την μια αλλά από την άλλη, είσαι εγώ. Αμφίδρομη και διαδραστική σχέση τελικά. Σε δημιούργησα και με δημιουργείς. Όταν το αντιλαμβάνομαι αυτό, ηρεμώ. Σε έχω μέσα μου και με έχεις μέσα σου. Είμαι ό,τι φαίνεσαι...<br /><br />Κοίτα μέσα σου και θα με δεις...<br />Αυτό μου λες και αυτό σου λέω...<br /><br />Για πάντα μαζί, ψυχή μου;<br />Ναι Βασιλική μου, για πάντα μαζί...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116591364006406861?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165820681115057322006-12-11T09:10:00.000+02:002006-12-11T09:13:05.880+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/99112/images/chef3.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/429257/images%255Cchef3.gif" border="0" /></a><br />Είχα όλη την καλή διάθεση. Είχα κέφι. Ετοιμάστηκα καταλλήλως. Αλλά τίποτες. Τα μελομακάρονα είχαν την δική τους άποψη επί του θέματος! Έγιναν τούβλα επιπλέοντα σε ένα πράγμα που ο Θεός να το πει σιρόπι...<br /><br />Μετά από πολύ σκέψη και με βάση το μετριόφρων του χαρακτήρα μου έβγαλα το συμπέρασμα ότι φταίει η συνταγή. Καθαρά πράγματα! Ήταν δολιοφθορά. Ήταν σχέδιο του εχθρού. Ε; Εγώ τα έκανα όλα τέλεια...<br /><br />Αλλά δεν πτοούμαι! Επόμενη αποστολή;<br />Θα φτιάξω κουραμπιέδες!!!<br />Και τι κουραμπιέδες!!! Με καρύδια...</div><div align="justify">Η συνταγή βρέθηκε <a href="http://www.elais.gr/recipe.jsp?ID=119">εδώ</a>...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116582068111505732?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165572453581169432006-12-08T12:09:00.000+02:002006-12-08T12:09:38.050+02:00<div align="justify">Ναι. Το αποφάσισα. Θα φτιάξω μελομακάρονα. Βρήκα συνταγή, έκανα τα απαιτούμενα ψώνια και το σαββατοκύριακο θα επιδοθώ στην κατασκευή τους!!!<br />Θα γελάσει κάθε πικραμένος... σας το λέω...<br /><br />Υλικά<br />1 ποτήρι βούτυρο<br />1 ποτήρι λάδι<br />1 ποτήρι ζάχαρη<br />1 κουταλάκι κανελογαρίφαλα<br />1 κουταλάκι σόδα<br />1 ποτήρι χυμό πορτοκαλιού<br />1 κουταλάκι μπέικιν - πάουντερ<br />4 κουταλιές κονιάκ<br />3 κουταλιές γιαούρτι στραγγιστό<br />1 κουταλιά ξύσμα πορτοκαλιού<br />1 ποτήρι καρύδια χοντροκοπανισμένα<br />αλεύρι μαλακό "ΑΡΙΣΤΟΝ", όσο χρειάζεται για να γίνει ζύμη μαλακιά (περίπου 1300 γρ.)<br /><br />Υλικά για το σιρόπι<br />1 ποτήρι νερό<br />1 ποτήρι ζάχαρη<br />1 ποτήρι μέλι<br />καρύδια χοντροκοπανισμένα και κανέλα για το πασπάλισμα<br /><br /><br />Εκτέλεση<br />Χτυπάτε το βούτυρο με το λάδι και τη ζάχαρη και συνεχίζετε με τα κανελογαρίφαλα, τη σόδα διαλυμένη στο χυμό, το μπέικιν - πάουντερ διαλυμένο στο κονιάκ, το γιαούρτι, το ξύσμα, τα καρύδια και το αλεύρι. Ζυμώνετε καλά, πλάθετε τα μελομακάρονα και τα βάζετε σε βουτυρωμένο ταψί. Τα ψήνετε σε μέτρια προθερμασμένο φούρνο για 20-25 λεπτά.<br />Αφήνετε να κρυώσουν και ετοιμάζετε το σιρόπι. Μόλις βράσει σε χαμηλή φωτιά, βουτάτε τα μελομακάρονα, τα αφήνετε ένα λεπτό και τα ανασύρετε με τρυπητή κουτάλα. Τα πασπαλίζετε με τα καρύδια και την κανέλα.<br /><br />Την συνταγή την βρήκα μόνη μου (το τονίζω αυτό... μόνη μου!!) στην σελίδα <a href="http://www.mills.gr/suntages/melomakarona.html">http://www.mills.gr/suntages/melomakarona.html</a><br /><br />Ευχηθείτε μου καλή επιτυχία! Θα την χρειαστώ στα σίγουρα!!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116557245358116943?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165489618703135502006-12-07T13:07:00.000+02:002006-12-07T13:06:58.783+02:00<div align="justify">Έναρξη<br />Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή όταν σηκώνοντας το τηλέφωνο άκουσε επιτέλους την φωνή που περίμενε. Η απάντηση προ των πυλών.<br /><br />‘Η κυρία Αβραμοπουλου;’<br />‘Ναι γιατρέ, καλημέρα σας, η ίδια...’ είπε με τρεμάμενη φωνή.<br />‘Τα νέα μας είναι τα καλυτέρα. Οι εξετάσεις ήταν θετικές. Σε λιγότερο από οχτώ μήνες θα γίνετε μητέρα. Θα χρειαστεί φυσικά ένας περαιτέρω έλεγχος οπότε και σας δίνω την γραμματέα μου για να σας πει τι εξετάσεις πρέπει να κάνετε. Μόλις λάβετε τα αποτελέσματα σας περιμένω για τα περαιτέρω. Καλή σας μέρα και πάλι’ της είπε και αφού εκείνη τον ευχαρίστησε θερμά και έμαθε από την γραμματέα του τι έπρεπε να κάνει, έκλεισε το τηλέφωνο.<br /><br />Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Το θαύμα έγινε.<br />‘Το πνεύμα των Χριστουγέννων υπάρχει τελικά...’ σκέφτηκε και δάκρυσε.<br />Ήταν χαρούμενη, έτρεμε από ευτυχία. Θα γινόταν μητέρα. Θα έφερνε στον κόσμο το παιδί τους. Κάτι μοναδικά δικό τους. Έβαλε το χέρι της πάνω στην κοιλιά της. Το κράτησε εκεί λίγα λεπτά. Ο χρόνος σταματημένος. Ένα ρίγος την έκανε να πάρει το χέρι της από εκεί και να σηκώσει το τηλέφωνο. Έπρεπε να του μιλήσει. Έπρεπε να του το πει. Δεν μπορούσε να περιμένει. Δεν ήθελε να περιμένει...<br /><br />Σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε το νούμερο του αλλά μιλούσε.<br />‘Μα που μιλάει;’ αναρωτήθηκε...<br /><br /><br />Λήξη<br />Φεύγοντας από το σπίτι, έβαλε στο μυαλό του όλες τις μικροδουλειές που ήθελε να τελειώσει, να πληρώσει κάποιους λογαριασμούς, να περάσει από το βίντεο κλαμπ να αφήσει το dvd.<br /><br />Περπατώντας στον δρόμο την σκεφτόταν συνέχεια. Ήθελε να την ακούσει. Του είχε λείψει και ας είχε λίγες ώρες να την δει από την στιγμή που πίνανε μαζί το πρωινό τους καφεδάκι, πριν εκείνη πάει στην δουλειά της. Την αγαπούσε πολύ και σκεφτόταν ότι αυτό έπρεπε να επισημοποιηθεί. Θα της το έλεγε μόλις την έβλεπε. Έβγαλε το κινητό του, σχημάτισε το νούμερο της αλλά πάλι το τηλέφωνο της μιλούσε.<br /><br />‘Μα που μιλάει;’ αναρωτήθηκε και συνέχισε τον δρόμο του.<br /><br />Ένας δυνατός θόρυβος έκανε τους περαστικούς να γυρίσουν απότομα. Μερικοί έτρεξαν να δουν τι συνέβη. Το θέαμα φρικιαστικό. Ένας νεαρός άντρας πεσμένος στον δρόμο, αιμόφυρτος, χτυπημένος από ένα αυτοκίνητο που μάλλον είχε χάσει τον έλεγχο, ο οδηγός του αυτοκινήτου και αυτός χτυπημένος και πεσμένος πάνω στο τιμόνι...<br /><br /><br />Η συνέχεια ένα χρόνο μετά...<br />‘Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλυτέρα...’ είπε με σπασμένη φωνή και έκλεισε το βιβλίο. Τα ματάκια του είχαν κλείσει. Είχε κοιμηθεί το αγγελούδι τους. Άφησε το βιβλίο στο κομοδίνο και σηκώθηκε. Του έφτιαξε τα σκεπάσματα και το φίλησε. Έφυγε από το δωμάτιο πατώντας στις μύτες των ποδιών της.<br /><br />Το σπίτι ήρεμο και βουβό.<br /><br />‘Πρέπει να ετοιμάσω και το δέντρο αγάπη μου, ε; Το αγγελούδι μας κοιμήθηκε και όταν ξυπνήσει πρέπει να είναι όλα στολισμένα...’ τελείωσε την φράση της κρατώντας την φωτογραφία του στα χέρια της και ένα βουβό δάκρυ κύλισε αργά... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116548961870313550?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165401886808610392006-12-06T12:45:00.000+02:002006-12-06T12:46:21.426+02:00<div align="justify">Περίμενε ένα τηλεφώνημα. Ένα τηλεφώνημα που θα της άλλαζε την ζωή. Η δουλειά της ήταν και σήμερα πέρα για πέρα εκνευριστική. Αλλόκοτη. Από την μια εκκρεμότητα στην άλλη. Τα είχε παρατήσει όλα τον τελευταίο καιρό, είναι αλήθεια. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Να δουλέψει. Να παράγει. Αλλά προσπαθούσε. Τουλάχιστον προσπαθούσε. Τα τηλεφώνα χτυπούσαν ασταμάτητα. Το καθένα και για άλλο λογο. Το καθένα και για άλλη αφορμή. Και αυτή προσπαθούσε. Για πόσο δεν ήξερε...<br /><br />Δεν ήθελε να ξέρει τα όρια της. Την φόβιζε πολύ που τις τελευταίες μέρες τα όρια της έμοιαζαν να είχαν λήξει. Έμοιαζαν σαν τις λεπτές γραμμές ενός τεστ. Κοιτούσε το ρολόι της κάθε λίγο. Τα λεπτά την βασάνιζαν. Οι στιγμές την πονούσαν. Ο χρόνος σταματημένος. Η ζωή της το ίδιο. Όλα είχαν σταματήσει και περίμεναν. Περίμεναν το τηλεφώνημα. Την έναρξη ή την λήξη. Και η συνέχεια ανάμεσα σε αυτά τα δυο την πονούσε. Πονούσε εύκολα. Αβίαστα. Ο πόνος της, καθημερινή εφημερίδα που την ξεφύλλιζε χωρίς να βγάζει νόημα πλέον...<br /><br />‘Εμπρός;’ είπε με αγωνία.<br />‘Έλα βρε φιλενάδα’ ακούστηκε από την άλλη πλευρά η φωνή της Ελένης.<br />‘Τι φωνή είναι καλέ αυτή; Ποιον περίμενες να ακούσεις; Τι έχεις; Τι έγινε;’ ρώτησε με μια ανάσα η Ελένη.<br />‘Τίποτα, τίποτα απλά είμαι ζαλισμένη και...’<br />‘Κατάλαβα. Τι λέει πότε θα βρεθούμε για κανένα καφέ;’ αναρωτήθηκε με την γνώριμη ναζιάρικη φωνή της. Η Ελένη. Γάτα με τα όλα της. Γάτα σε όλα. Κατάφερνε τα πάντα, στο λεπτό. Κατάφερνε τους πάντες, στο λεπτό. Από το σχολείο η ίδια και απαράλλακτη. Είχε όλα τα προσόντα για σπουδές όμως εκείνη επέλεξε ‘την απομάκρυνση από το ταμείο’, όπως έλεγε. Βρήκε τον Σπύρο και τον παντρεύτηκε. Στην κυριολεξία όμως. Ο Σπύρος δεν πήρε χαμπάρι τίποτα. Η Ελένη αρχηγός σε όλα. Ο Σπύρος απλό εκτελεστικό όργανο στα χέρια της Ελένης. Ακόμη όμως και μετά από τόσα χρόνια γάμου η Ελένη ήταν ο Θεός του. ‘Η ανάσα του’ όπως έλεγε χαμογελώντας. Την λάτρευαν όλοι. Χαρούμενος εκ γενετής άνθρωπος.<br />‘Όχι σαν και μένα’ σκέφτηκε...<br />‘Ελένη μου δεν ξέρω... θα δούμε... έχω δουλειά... πλησιάζουν και οι γιορτές και καταλαβαίνεις τι γίνεται... χαμός...’ προσπάθησε να πει μπας και αποφύγει την συνάντηση.<br />Αυτή όμως την κατάλαβε αμέσως και είπε με στόμφο ‘Καλά, καλά αυτά να τα πεις αλλού. Πάλι σε έπιασε το Πνεύμα των Χριστουγέννων; Τι θα γίνει βρε καλή μου τα ίδια θα έχουμε κάθε χρόνο; Δεν βαρέθηκες να είσαι τόσο αρνητική; Πες μου, δεν κουράστηκες; Γιατί πας αντίθετα; Γιατί; Δεν βλέπεις ότι δεν σε οδηγεί πουθενά; Ε;’<br />Τώρα τι να της έλεγε; Την αλήθεια; Την μισή την ήξερε, ήδη. Δεν ήθελε καθόλου τις γιορτές. Την άλλη μισή δεν θα την μάθαινε ποτέ αν αυτό που άκουγε από το τηλεφώνημα, ήταν η ‘λήξη’. Ούτε αυτή, ούτε κανένας άλλος. Εκτός από εκείνον. Εκείνος και αυτή, λοιπόν. Μόλις τον έφερε στο μυαλό της, τα μάτια της δακρύσαν.<br />‘Το πνεύμα των Χριστουγέννων...’<br />Ευτυχώς που δεν την έβλεπε η Ελένη. Ευτυχώς...<br />‘Ελένη μου, άστα αυτά. Τα είπαμε τόσες φορές που δεν έχει πια κανένα νόημα να τα ξαναπούμε. Καλά; Λοιπόν θα δω τι μπορώ να κάνω και θα σε πάρω τηλέφωνο.’ απάντησε ορθά κοφτά.<br />Η Ελένη πάγωσε. Για πρώτη φορά την ένιωσε να παγώνει.<br />‘Καλά, πάρε με εσύ φιλενάδα...’ της είπε και έκλεισε.<br /><br />Κατέβασε το ακουστικό λυπημένη για τον τρόπο της αλλά ήταν ό,τι καλύτερο της έβγαινε εκείνη την στιγμή. Δεν της άρεσε ποτέ να την πιέζουν. Ποτέ. Και αυτό το τηλεφώνημα που περίμενε ήταν η χειρότερη πίεση για μια γυναίκα. Η χειρότερη. Έναρξη ή λήξη; Θα το μάθαινε σήμερα. Θα το άκουγε σήμερα και θα αποφάσιζε και αυτή μετά...<br /></div><br /><div align="justify">~~~~</div><div align="justify"><br />Ήθελε να την ακούσει. Του έλειψε. Σήκωσε το ακουστικό και σχημάτισε το νούμερο της. Το τηλέφωνο της μιλούσε. Το έκλεισε. Ξαναπήρε. Το ίδιο βουητό. Θα την έπαιρνε αργότερα. Δεν ήθελε να την πάρει στο κινητό. Αποφάσισε να πάει να τελειώσει και αυτός κάτι δουλίτσες και θα ξαναπροσπαθούσε αργότερα.<br />‘Μα που μιλάει;’ αναρωτήθηκε...<br /></div><br /><div align="justify">~~~~</div><div align="justify"><br />‘Γιατρέ έχουμε τα αποτελέσματα της κυρίας Αβραμοπούλου, εδώ σας έχω και το τηλέφωνο που μας άφησε, για να την ενημερώσετε’ είπε η κοπέλα και άφησε τον φάκελο πάνω στο γραφείο του.<br />‘Ευχαριστώ, Μαρία. Πήγαινε δεν σε χρειάζομαι άλλο’ είπε ο γιατρός και βάζοντας τα γυαλιά του άνοιξε τον φάκελο. Χαμογέλασε και σχημάτισε το τηλέφωνο της... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116540188680861039?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165306007313729332006-12-05T10:49:00.000+02:002006-12-05T10:46:00.456+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/245062/bookcover.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/425833/bookcover.jpg" border="0" /></a>Η Βάσω επιλέγει μόνιμα τη σιωπή. Ως εργαζόμενη νοικοκυρά, βουλιάζει στην καθημερινότητά της, από ρόλους που 'άλλοι' την υποχρέωσαν να αναλάβει. Σιωπά κι όταν την πληγώνουν, ακόμα και τότε που της φέρονται απαξιωτικά. Μόνη της διέξοδος οι κρυμμένες ζωγραφιές της, και είναι αυτές που την ταξιδεύουν στο χρόνο, στον εαυτό της και τελικά στον έρωτα. Ίσως γιατί βρέθηκε εκείνος στο δρόμο της.<br /><br /><em>’Το ταξίδι τους σε τρικυμία με φουσκωμένα από έρωτα ιστία, σώματα που χτυπιόντουσαν πάνω σε κύματα θεόρατα, κύματα λευκά αλφαδιασμένα στο πάθος. Οι βάρκες μου... Ο γλάρος του... Τα μπαλόνια της ζωής... Ακόμα κι αν η ζωή θέλει να μου τα βάψει πάλι γκρίζα, εγώ θα βάλω χρώμα...’</em><br /><br />Ξετρύπωσε βιαστικά τέσσερα πέντε σκίτσα από το ντουλάπι. Τ’ αράδιασε στο τραπέζι και με το μικρό πινελάκι βάλθηκε να ζωγραφίζει στα σκαριά τους μια λεπτή κόκκινη γραμμή. Όλες οι βάρκες έγιναν πιο χαριτωμένες, αποκτώντας με την ελαφριά καμπυλωτή κόκκινη πινελιά μια επιπλέον κίνηση.<br />(...)<br /><br /><em>’Ακόμα κι αν ο ουρανός είναι γκρίζος, εκείνη θα προσπαθήσει να κάνει το γλάρο να τη δει...’</em><br /><br />Εκδόσεις Λιβάνη<br />ISBN: 978-960-14-1344-0<br />Αρ. σελίδων: 352<br /><br />Λίγα λόγια για την συγγραφέα<br />Η Σμαρώ Δεσύπρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Νοσηλευτική στα Τ.Ε.Ι. Αθηνών και στη συνέχεια εργάστηκε τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Συμμετείχε σε τρεις αποστολές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, στο Ιράκ, τη Λιβερία και την Αιθιοπία. Σήμερα, τον περισσότερο καιρό κατοικεί σ’ ένα μικρό χωριό, λίγο έξω από τη Λάρισα. Το βιβλίο <em>Άσπρα Καράβια τα Όνειρά μου</em> είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.<br /><blockquote>Έπεσε στα χέρια μου τυχαία. Όταν διάβασα το οπισθόφυλλο πείστηκα ότι έπρεπε να το αγοράσω...</blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116530600731372933?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165225924187998202006-12-04T11:14:00.000+02:002006-12-04T11:52:05.516+02:00<div align="justify">Εκείνη<br />Δεν ήταν δυνατός άνθρωπος, δεν ήταν τελικά. Το είχε μετανιώσει αλλά η ευκαιρία δίνεται μόνο μια φορά. Δυστυχώς μόνο μια. Αν δεν την δεις; Έχασες. Αν δεν την καταλάβεις; Έχασες. Και αυτή έχασε...<br />Έχασε, όταν έφυγε εκείνο το βράδυ σαν κυνηγημένη από το βιβλιοπωλείο με δάκρυα στα μάτια, έχασε που έτρεξε μακριά του. Είχε προλάβει μόνο για μια στιγμή να δει τα μάτια του. Τα μάτια του...<br />Ναι, έπρεπε να μείνει. Να μείνει και να του μιλήσει.<br />Όχι για να του πει τι έκανε για αυτόν αλλά απλά για να τον ευχαριστήσει που τελικά πίστεψε σε αυτόν. Που ήταν πλέον ‘υπηρέτης’ μόνο του εαυτού του...<br /><br />Εκείνος<br />Δεν ήταν δυνατός άνθρωπος, δεν ήταν τελικά. Το είχε μετανιώσει αλλά η ευκαιρία δίνεται μόνο μια φορά. Δυστυχώς μόνο μια. Αν δεν την δεις; Έχασες. Αν δεν την καταλάβεις; Έχασες. Και αυτός έχασε...<br />Έχασε, όταν εκείνο το βράδυ που την έβλεπε να φεύγει τρέχοντας από το βιβλιοπωλείο, δεν έτρεξε πίσω της. Είχε προλάβει μόνο για μια στιγμή να δει τα μάτια της. Τα μάτια της...<br />Ναι, έπρεπε να τρέξει πίσω της. Να την προλάβει και να της μιλήσει.<br />Όχι για να της πει ότι του έλειψε αλλά απλά για να την ευχαριστήσει που πίστεψε σε αυτόν. Που του έμαθε έστω και έτσι να είναι ‘υπηρέτης’ μόνο του εαυτού του...<br /><br />~~~~<br /><br />Το βιβλίο έγινε best seller. Εκείνος είναι καταξιωμένος συγγραφέας και εκείνη παραμένει η πιο πιστή του αναγνώστρια...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116522592418799820?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165161327447456042006-12-03T17:55:00.000+02:002006-12-03T18:25:10.533+02:00<div align="justify">Έγραφε από μικρό παιδί. Έγραφε όποτε μπορούσε και όπου έβρισκε. Συνήθως στις χαρτοπετσέτες της μαμάς. Πάντα απορούσε η μάνα του πως ξοδεύονται τόσο γρήγορα οι χαρτοπετσέτες της. Έγραφε οποιαδήποτε στιγμή και για ότι του ερχόταν στο μυαλό και το μυαλό του ευτυχώς ήταν πάντα φορτωμένο από ιδέες, από ιστορίες. Απλά έβλεπε, παρατηρούσε και η ιστορία ήδη είχε γραφτεί στο μυαλό του. Στο σχολείο οι καθηγητές του δεν μπορούσαν να δουν το ‘χάρισμα’ του. Μετά η ζωή, η δουλειά, ο γάμος, του έβαλαν εμπόδια που του φαινόταν δίκαια μιας και ποτέ του δεν είχε πιστέψει ότι μπορεί να γράψει, ότι έχει ‘χάρισμα’ στο να γράφει.<br /><br />Έπρεπε να σπουδάσει, ταυτόχρονα έπρεπε να δουλέψει για να ζήσει, μετά ήρθε στην ζωή του και ο έρωτας και φυσικά ο γάμος. Είχε προδιαγράψει την πορεία του σύμφωνα με τους κανόνες και οι κανόνες του πάντα είχαν προτεραιότητα τους άλλους. Πάντα οι άλλοι. Αυτός ‘υπηρέτης’ τους. Έτσι πίστευε ότι υπεράσπιζε τις αρχές που διδάχθηκε από την οικογένεια του. Έτσι πίστευε ότι έπραττε το καλό και το σωστό.<br /><br />Πέτυχε στην δουλειά του, έφαγε τα μούτρα του στον γάμο του. Ισοπαλία και ισορροπία. Αλλά μέσα του τον έτρωγε. Ήθελε να γράψει. Να δει το κείμενο του να παίρνει σάρκα και οστά. Να γίνεται βιβλίο. Οι σχέσεις του μετά τον γάμο του, πιο ‘επίπεδες’ ακόμη και από την γυναίκα του. 'Ολες εκτός από εκείνη. Μόνο εκείνη καθόταν αμίλητη και τον άκουγε να της διαβάζει ότι έγραφε. Του άρεσε η κριτική της. Ήταν κριτική με αγάπη. Ήταν κριτική για το καλό. Ήταν κριτική σεβαστή. Θυμόταν όταν οποιαδήποτε στιγμή και αν την έπαιρνε τηλέφωνο για να της διαβάσει τι έγραψε, εκείνη τον άκουγε. Σταματούσε τα πάντα για να τον ακούσει. Του άρεσε να τον ακούει. Ο ερωτάς τους φούντωσε. Αποφάσισαν να ζήσουν μαζί. Τον κάλυπτε σε όλα. Πίστευε ότι ήταν ό,τι καλύτερο του είχε τύχει. Ταίριαζαν σε όλα. Αλλά πάνω από όλα για πρώτη φορά έβλεπε ότι ένας άνθρωπος πίστευε σε αυτόν. Και δεν ήταν μόνο ότι τον άκουγε. Τον πίστευε γενικά. Ήταν μαζί του. Ήταν πλάι του σε όλα. Τον καθοδηγούσε με την κριτική της σκέψη σε δρόμους άξιους για αυτόν. Τον στήριξε ακόμη και στην απόφαση του να φύγει από την δουλειά του για να πάει κάπου καλύτερα μεν αλλά δυστυχώς σε άλλη πόλη, πράγμα που τότε δεν το κατάλαβε. Τότε μάλωσαν. Έτσι χώρισαν. Εκείνη δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει αλλά τον στήριξε.<br /><br />‘Ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει;’ αναρωτήθηκε και άναψε τσιγάρο μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα των σκέψεων του...<br /><br />Έπρεπε να τελειώσει επιτέλους το βιβλίο. Να βάλει ένα τέλος. Είχε δυο πιθανά στο μυαλό του και ταλαντευόταν πιο από τα δυο θα ήταν δυνατότερο για το φινάλε. Ακόμη δεν πίστευε το τηλεφώνημα που είχε λάβει πριν δυο μήνες από τον Εκδοτικό Οίκο στο οποίο τον καλούσαν για συζήτηση με θέμα την έκδοση βιβλίου του. Τα είχε χάσει τόσο πολύ που δεν μπορούσε να μιλήσει καλά καλά.<br /><br />‘Πως τα φέρνει η ζωή, ποτέ δεν το ξέρεις. Αυτό που πρέπει να ξέρεις μόνο είναι η άξια σου...’ αυτό του έλεγε πάντα εκείνη και χωρίς να ξέρει το γιατί, ήταν το πρώτο πράγμα που του ήρθε στο μυαλό μόλις έκλεισε τότε το τηλέφωνο.<br /><br />‘Πίστευε σε μένα, πάντα...’ είπε και αποφάσισε στην πρώτη σελίδα του βιβλίου να υπάρχουν τα λόγια της και αφιέρωση σε αυτήν. Η σκέψη τον χαλάρωσε και το τέλος γράφτηκε μεμιάς. Η πρόσκληση της στην παρουσίαση ήταν σίγουρη. Θα ήθελε να δει τα μάτια της την στιγμή που θα άνοιγε το βιβλίο του. Ήταν σίγουρος ότι πρώτα θα το μύριζε, θα το άγγιζε και μετά...<br /><br />~~~~<br /><br />Έτρεμε όταν μπήκε στο βιβλιοπωλείο. Πήγε στα ράφια, πήρε το βιβλίο του στα χέρια της, το άγγιξε, το μύρισε και όταν είδε την αφιέρωση δεν πίστευε στα μάτια της, δάκρυσε... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116516132744745604?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1165000698403143292006-12-01T21:18:00.000+02:002006-12-04T11:10:44.770+02:00<div align="justify">Το πρώτο φως της ημέρας τύλιξε το δωμάτιο. Σε λίγο το είχε λούσει όλο. Τα χρώματα του, μόλις άνοιξε τα μάτια της, την ηρέμησαν. Δεν είχε κοιμηθεί καλά. Όνειρα τα οποία δεν μπορούσε καλά καλά να θυμηθεί της είχαν στερήσει αυτό που ήθελε περισσότερο. Να κοιμηθεί. Να κοιμηθεί για να μην σκέφτεται. Είχε κουραστεί να τον σκέφτεται.</div><br /><div align="justify">Ήθελε απραξία και στο μυαλό αλλά και στο σώμα της...</div><br /><div align="justify">Σηκώθηκε νωχελικά και πήγε κατευθείαν στην κουζίνα. Έβαλε να ζεστάνει νερό για τον καφέ της. Όση ώρα αυτό έβραζε πήγε στο μπάνιο. Πλύθηκε, έβαλε κρέμα στο κουρασμένο πρόσωπο της και επέστρεψε στην κουζίνα. Ο καφές ετοιμάστηκε στο λεπτό. Κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ της και άναψε ένα τσιγάρο. Το βλέμμα της έμεινε στα βιβλία που είχε αγοράσει χθες. Σήμερα ήθελε να μην κάνει τίποτα. Να μην κουνηθεί. Να κάτσει ξαπλωμένη και να διαβάσει. Είχε ανάγκη, είπαμε, την συγκεκριμένη απραξία. Έπιασε ένα από τα βιβλία και άρχισε να το ξεφυλλίζει. Το μύρισε. Το άγγιξε. Διάβασε το οπισθόφυλλο και κάποιες σημειώσεις γύρω από την ζωή του συγγραφέα. Της είχε κάνει εντύπωση το βιβλίο και αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που το αγόρασε χθες. Ήταν το πρώτο μυθιστόρημα ενός νέου συγγραφέα. Η γραφή του της είχε θυμίσει εκείνον. </div><br /><div align="justify">‘Και εκείνος έτσι ακριβώς έγραφε’ σκέφτηκε και άρχισε να το διαβάζει. Τα μάτια της ρουφούσαν τα λόγια με ταχύτητα εκπληκτική. Δεν μπορούσε να σταματήσει. Συνέχισε να διαβάζει ώσπου το τηλέφωνο την διέκοψε απότομα. </div><br /><div align="justify">‘Πάνω στο καλύτερο’ σκέφτηκε και το σήκωσε. Αποδείχθηκε λάθος.</div><br /><div align="justify">Ο καφές της είχε τελειώσει. Ετοίμασε γρήγορα και άλλον. Κάθισε αναπαυτικότερα και πήρε το βιβλίο στα χέρια της, ξανά. Το κείμενο έτρεχε. Η πλοκή καταπληκτική. Οι χαρακτήρες ανθρώπινοι. Οι σελίδες έφευγαν από μπροστά της η μια πιο γρήγορα από την άλλη. Σε στιγμές έκλεινε το βιβλίο και φανταζόταν την ιστορία και τους ήρωες της να είναι μπροστά της και να μιλούν. Τόσο δυνατό ήταν το κείμενο. Το σκηνικό στημένο μπροστά στα δικά της μάτια και μόνο για αυτήν. </div><br /><div align="justify">‘Έπρεπε να τον είχα βοηθήσει. Έπρεπε να τον είχα σπρώξει να κάνει κάτι περισσότερο. Σίγουρα θα μπορούσε να είναι δικό του αυτό το βιβλίο. Το άξιζε.’ σκέφτηκε και έκλεισε το βιβλίο απότομα. Την πείραξε και μόνο η σκέψη ότι δεν έκανε τίποτα, όταν έπρεπε. Δεν τον ενθάρρυνε. Δεν του έδωσε κουράγιο. Δεν τον στήριξε. Ξαφνικά θυμήθηκε ότι είχε κάτι δικά του χειρόγραφα. Σημειώσεις του, κείμενα του. Σηκώθηκε απότομα και πήγε στην βιβλιοθήκη της. Τα βρήκε αμέσως. Τα είχε επιμελώς κρύψει εκεί. Ήταν χειρόγραφα δικά του τα οποία κάποια στιγμή τα είχε βρει πεταμένα στο καλάθι του. Τα διάβασε ξανά και θυμήθηκε τον λόγο που και τότε την είχε κάνει να μην τα πετάξει τελικά, ήταν απλά καταπληκτικά...</div><br /><div align="justify">‘Θα το κάνω. Ναι. Του αξίζει. Θα τα στείλω σε εκδοτικούς οίκους’ είπε και αμέσως ντύθηκε για να πάει να τα βγάλει φωτοτυπίες, να αγοράσει φακέλους και γραμματόσημα. Γύρισε και αμέσως έπεσε στην δουλειά. Βρήκε διευθύνσεις, τα έβαλε σε φακέλους, κόλλησε με την ευχή της τα γραμματόσημα και τα πήγε αμέσως στο πιο κοντινό της γραμματοκιβώτιο για να τα ρίξει. Με κλειστά τα μάτια τα φίλησε ένα ένα, έτσι πίστεψε ότι όλη η αγάπη της θα δινόταν στους φακέλους. Εκείνη την στιγμή ένιωσε ότι επιτέλους έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει όταν ήταν μαζί του...<br /><br />~~~~<br /><br />Άνοιξε το γράμμα με αγωνία, ήταν από εκείνον που την προσκαλούσε στην παρουσίαση του πρώτου του βιβλίου...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116500069840314329?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164962447519749062006-12-01T10:40:00.000+02:002006-12-01T10:40:47.640+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/781845/lineholly.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/223027/lineholly.gif" border="0" /></a>Ναι. Τα ίδια και απαράλλακτα. Τα ίδια φωτάκια, τα ίδια στολίδια, τα ίδια εδώ και τόσα χρόνια. Και εγώ η ίδια φυσικά. Αρνητική. Εκνευρισμένη. Θυμωμένη. Αντιδραστική. Εγωίστρια...<br />Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του τελευταίου μήνα του χρόνου. 1η Δεκεμβρίου και όλα αρχίζουν να στολίζονται. Να βάζουν χρυσόσκονη και να πετάνε από ευτυχία και χαρά. Να μυρίζουν. Να γελάνε. Να χαίρονται. Εγώ όχι. Τα τελευταία χρόνια (και δεν είναι λίγα...) αυτός ο μήνας είναι από τους χειροτέρους μου.<br />Γιατί; Γιατί πρέπει να είμαι χαρούμενη. Να δείχνω χαρούμενη. Γιατί πρέπει να είμαι χαμογελαστή. Να δείχνω χαμογελαστή. Γιατί πρέπει να είμαι ευτυχισμένη. Να δείχνω ευτυχισμένη.<br />Ε, λοιπόν δεν είμαι τίποτα από όλα τα παραπάνω. Δεν μου αρέσουν οι γιορτές. Μου άρεσαν κάποτε δεν λέω, αλλά αυτό το κάποτε είναι τόσο μακρινό που μόνο με πολύ προσπάθεια μπορώ να το θυμηθώ.<br />Δεν μου αρέσει η πολυκοσμία στους δρόμους, δεν μου αρέσουν οι πανέμορφα στολισμένες βιτρίνες, δεν μου αρέσουν όλα να έχουν πάνω τους τόνους χρυσόσκονη, δεν μου αρέσουν οι μυρωδιές στην αέρα από τα ψημένα κάστανα ή από τα μυρωδάτα κάθε λογής γλυκά, δεν μου αρέσουν τα σχέδια για το ρεβεγιόν με όλη την οικογένεια μαζεμένη, δεν μου αρέσουν τα πολύχρωμα δώρα...<br />Δεν μου αρέσει να στολίζω το χριστουγεννιάτικο δέντρο, δεν μου αρέσει να στέλνω ευχετήριες κάρτες, δεν μου αρέσει να γράφω γράμμα στον Αι Βασίλη...<br />Δεν μου αρέσει τίποτα, πια. Το ίδιο μαρτύριο και φέτος, λοιπόν. Τα ίδια για μια ακόμη χρονιά. Θέλω να είμαι μόνη. Σιωπηλή. Σε ένα σπίτι ‘αστόλιστο’. Σε ένα σπίτι που να μην είναι λαμπερό και πολύχρωμο. Σε ένα σπίτι βουβό. Σε ένα σπίτι που το κουδούνι δεν θα το χτυπήσουν παιδάκια για να πουν τα κάλαντα. Σε μιά κουζίνα που δεν θα μοσχοβολάει λεμόνι και κανέλα. Σε δρόμους άδειους. Σε βιτρίνες άχρωμες...</div><div align="justify">Θα τα καταφέρω και φέτος; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα περάσει και αυτό. Θα περάσει, που θα πάει, θα περάσει...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116496244751974906?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164886066262829672006-11-30T13:30:00.000+02:002006-11-30T13:27:46.353+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/812909/angel-40500302.jpg"></a>Προς Κορινθίους Α 13:4-8α<br /><br />Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί,<br />η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν αυθαδιάζει,<br />δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί,<br />δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται,<br />δεν λογίζεται το κακό,<br />δεν χαίρει στην αδικία, συγχαίρει δε εις την αλήθεια.<br />Πάντα ανέχεται. Πάντα πιστεύει.<br />Πάντα ελπίζει. Πάντα υπομένει.<br />Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116488606626282967?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164795166183568872006-11-29T14:40:00.000+02:002006-11-29T14:47:38.226+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/748996/articles_addimg_74_fire_woman.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/807923/articles_addimg_74_fire_woman.jpg" border="0" /></a>Φτιαχτήκαμε από πηλό. Ανθεκτικό υλικό. Εύπλαστο όσο είναι υγρό. Εύκαμπτο. Σχηματισθήκαμε από ‘χέρια’. Σχήμα διαφορετικό ο καθένας μας, σχήμα δοσμένο από αισθήματα και αισθήσεις. Μορφοποιηθήκαμε. Με την φωτιά γίναμε σκληροί. Άκαμπτοι. Ραγίσαμε όμως και σπάσαμε...</div><p align="center">Τελικά, είμαστε μόνο φωτιά και χώμα...<br />Τελικά, είμαστε μόνο άνθρωποι... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116479516618356887?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164789636824471092006-11-29T10:42:00.000+02:002006-11-29T10:40:36.913+02:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/383321/woman_pre_sketch_by_mareinoshi.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/813888/woman_pre_sketch_by_mareinoshi.jpg" border="0" /></a> Κάτι επικίνδυνα κομμάτια χάος είν’ η ψυχή μου,<br />που έκοψε με τα δόντια του ο Θεός...</div><br />(απόσπασμα...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116478963682447109?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164702239540430992006-11-28T10:25:00.000+02:002006-11-28T10:23:59.856+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/ems-art-alone.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/ems-art-alone.jpg" border="0" /></a> Το 2001 ομάδα Βρετανών και Γερμανών επιστημόνων ανακάλυψε ένα γονίδιο, το Foxp2 (forkhead box P2) το οποίο πιθανότατα δίνει απάντηση στα ερωτήματα της ιστορικής Γλωσσολογίας.<br /><br />Το γονίδιο αυτό, όπως απεδείχθη, δεν αποτελεί αποκλειστικό ‘προνόμιο’ του ανθρώπου -εντοπίζεται και σε άλλα ζώα μεταξύ των οποίων πουλιά, ποντίκια και πίθηκοι- ωστόσο, φαίνεται ότι μόνο στον άνθρωπο υπέστη πριν από 120.000 ως 200.000 χρόνια μια μετάλλαξη η οποία του επιτρέπει να αρθρώνει λόγο.<br /><br />Το Foxp2 φαίνεται ότι αποτελεί σημαντικό ‘κέντρο ελέγχου’ της κατανόησης της γλώσσας, της άρθρωσης του λόγου αλλά και των κινήσεων ορισμένων σημαντικών για την εκφορά του λόγου μυών του προσώπου. Από τα 715 αμινοξέα που το αποτελούν, επτά μόνο είναι διαφορετικά μεταξύ ανθρώπου και ποντικού (!) και δύο μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου...<br /><br />Αυτές οι ελάχιστες διαφορές όμως φαίνεται ότι είναι αρκετές για να κάνουν τη μεγάλη διαφορά του είδους μας από τα υπόλοιπα... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116470223954043099?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164615012062410182006-11-27T10:05:00.000+02:002006-11-27T10:23:51.186+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/1600/999157/Quiet-Harmony-Print-C10361544.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5267/1953/320/617257/Quiet-Harmony-Print-C10361544.jpg" border="0" /></a>Συναισθησία ονομάζεται η νευρολογική ανάμιξη των αισθήσεων. Ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από συναισθησία είναι δυνατό, για παράδειγμα, να "ακούει" τις οσμές, να "βλέπει" τους ήχους και να "μυρίζει" τους ήχους. Το συχνότερο είδος συναισθησίας είναι το να βλέπει κανείς ήχους και το να συνδυάζει αυτόματα αριθμούς με συγκεκριμένα χρώματα.<br /><br />Οι συναισθητικοί συχνά αναφέρουν συσχετίσεις ανάμεσα στις αποχρώσεις των χρωμάτων, τους τόνους των ήχων και στην ένταση των γεύσεων. Για παράδειγμα ένας συναισθητικός είναι πιθανό να "δει" ένα περισσότερο έντονο κόκκινο χρώμα καθώς ανεβαίνει η συχνότητα ενός ήχου ή μία απαλή επιφάνεια μπορεί να έχει "γλυκιά" γεύση.<br /><br />Οι συσχετίσεις αυτές των αισθήσεων για τους συναισθητικούς δεν είναι καθόλου μεταφορικές. Για αυτούς "πραγματικά" τα χρώματα έχουν γεύση, οι οσμές ηχούν κ.λ.π. και η εμπειρία τους αυτή είναι διαρκής σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Ωστόσο, κάποιες φορές η περίεργη αυτή ιδιαιτερότητα χάνει την έντασή της κατά την ενηλικίωση ή μετά από αυτήν. Ένα ακόμα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της συναισθησίας είναι το ότι συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και όταν το άτομο χάνει την ικανότητα μίας αίσθησης. Για παράδειγμα ένα άτομο που μπορεί να δει τους ήχους εξακολουθεί να το κάνει αυτό ακόμα και αν τυφλωθεί κάποια στιγμή στη ζωή του.<br /><br />Η έννοια της συναισθησίας συναντάτε αρκετά συχνά στην τέχνη τόσο από καλλιτέχνες που ήταν συναισθητικοί όσο και από καλλιτέχνες που δεν είχαν αυτή την ιδιότητα. Μεταξύ άλλων, συναντάτε στην ποίηση του Αρτούρ Ρεμπώ και του Σαρλ Μποντλέρ, στη ζωγραφική του Βασίλι Καντίσκι, σε μυθιστορήματα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και στη μουσική των Αλεξάντερ Σκριάμπιν και Ολιβιέ Μεσιάν.<br /></div><p align="right"><em>(paint by Wassily Kandinsky)</em> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116461501206241018?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164365198520145032006-11-24T12:45:00.000+02:002006-11-24T13:00:13.483+02:00<div align="justify">Τεστ του καθρέπτη ονομάζεται μία δοκιμασία που έχει σκοπό να ελέγξει κατά πόσο το υποκείμενο έχει αυτοσυνείδηση*. Συγκεκριμένος στόχος είναι να διαπιστωθεί αν το υποκείμενο αντιλαμβάνεται ότι η αντανάκλαση στον καθρέπτη είναι εικόνα του ίδιου του του εαυτού. (Το τεστ επινοήθηκε από τον Gordon G. Gallup.)<br /><br />Κατά την εκτέλεση του πειράματος, τοποθετείτε πάνω στο υποκείμενο κάποιο χρωματιστό σημάδι και έπειτα το βάζουν να σταθεί μπροστά σε έναν καθρέπτη. Οι εκτελούντες το πείραμα παρατηρούν τον τρόπο με τον οποίο το υποκείμενο αντιδρά στην αλλαγή στο σώμα του όπως την βλέπει στον καθρέφτη, αν κινείται δηλαδή για να παρατηρήσει την παράξενη αλλαγή στο σώμα του, αν αγγίζει το σημείο που είναι το σημάδι την στιγμή που κοιτά στον καθρέπτη...<br /><br />Με βάση τα μέχρι σήμερα σχετικά πειράματα, τα μόνα υποκείμενα που αντιδρούν θετικά στο πείραμα δείχνοντας σημάδια αυτοσυνείδησης, είναι ο χιμπατζής, ο ουραγκοτάγκος και ο άνθρωπος...</div><br /><br /><div align="right">*Αυτοσυνείδηση:<br />η επίγνωση που έχει κάθε άτομο<br />για τον εαυτό του ως υποκείμενο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116436519852014503?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164273070475528292006-11-23T11:04:00.000+02:002006-11-23T11:19:28.160+02:00<blockquote><div align="justify">Τι να σου λέω αγάπη μου και τι να σου εξηγήσω τώρα...<br />Τουλάχιστον μέσα απ' τα πάθη μου κερδίζω τη σοφία του ‘πως ελάχιστα ξέρω’.<br />Πως τίποτα δεν ξέρω.<br />Φαίνεται πως ο πόνος είναι η μοναδική πύλη που μας περνά σ' αυτή την απελπισμένη και μαζί ελπιδοφόρα γνώση που μας ταπεινώνει, που μας γαληνεύει, που χύνει λαδάκι στις πληγές μας.<br />Δεν είναι εκμηδένιση η ταπείνωση... Η εκμηδένιση σε κατεβάζει στο τίποτα ενώ η ταπείνωση σ' ανεβάζει στα παν. Πώς να την καταφέρουμε όμως εμείς που από έπαρση είμαστε χτισμένοι; Πώς να την πετύχουμε, πες μου;</div></blockquote><div align="justify">(απόσπασμα απο το βιβλίο, Η μοναξιά είναι από χώμα, 1η έκδοση 1987<br />Πρόκειται για δεκαοχτώ ανεπίδοτες επιστολές ενός άντρα προς τη γυναίκα που χώρισε. Αυτοεξόριστος σ' ένα νησί και διασχίζοντας την τυραννική έρημο της απώλειας και της απόγνωσης, κερδίζει τη λυτρωτική γνώση που θα τον γαληνέψει, επιτέλους... ‘Η μοναξιά είναι από χώμα’ τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος του 1988.)</div><br /><blockquote>Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του... </blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116427307047552829?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164182852625748952006-11-22T10:06:00.000+02:002006-11-22T10:07:32.686+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/sunset.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/sunset.jpg" border="0" /></a>Παρειδωλία ονομάζεται το ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο ένα δυσδιάκριτο ή ασαφές εξωτερικό ερέθισμα εκλαμβάνεται εσφαλμένα ως ευκρινές και πλήρως αναγνωρίσιμο.<br />Παράδειγμα παρειδωλίας είναι η αναγνώριση προσώπων στα σύννεφα ή στην επιφάνεια της Σελήνης... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116418285262574895?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1164023050387929272006-11-20T13:38:00.000+02:002006-11-20T13:44:10.463+02:00‘Να ονειρεύεσαι...’ μου 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.<br />Τα όνειρα, συνήθως προδίδουν.<br />Παραπλανούν.<br />Καμιά φορά και σκοτώνουν.<br />Όμως, δεν γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι...<br />Δεν έχει νόημα.<br />Δεν έχει ουσία.<br />Να ονειρεύεσαι!<br />Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου.<br />Τότε σώζεσαι...<br /><br />Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου;<br />Τίποτα δεν είναι στη ζωή, το παν!<br />Έχει και παρακάτω...<br />Έχει κι άλλο...<br />Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!<br />Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116402305038792927?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163965768671802022006-11-19T21:39:00.000+02:002006-11-19T21:52:12.410+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/118.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/118.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Η φωνή στο ραδιόφωνο ήταν<br />σιγανή και ερωτική,<br /><em>‘μην μου πατάς το DNA...’</em><br />ακούστηκε να λέει και<br />το τραγούδι φυσικά,<br />ανάλογο του κλίματος...<br /><em>‘μην μου πατάς την ζωή...’</em><br />σκέφτηκα και το έκλεισα,<br />γιατί ότι ήταν να ακούσω,<br />το άκουσα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116396576867180202?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163674479841492672006-11-17T23:50:00.000+02:002006-11-17T11:47:40.273+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/circles.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/circles.jpg" border="0" /></a>Συνήθεια...</div><div align="justify">Μας αποδυναμώνει; Μας τοποθετεί; Μας προσδιορίζει; Είναι εφικτή η αλλαγή της; Η τροποποίηση της οπτικής της; Η αποστασιοποίηση μας από αυτήν; Η επανατοποθέτηση της; Ο επαναπροσδιορισμός της;<br />Ρωτάω δύσκολα; Ρωτάω ασυνήθιστα; </div><div align="justify">( Πάντως πράττω ανάλογα... άσχετο... )<br />Συνήθεια, λοιπόν; Μπορεί...</div><div align="justify">Καιρός να ξεσυνηθίσω; Ίσως... Θα το κάνω και αυτό...<br />Αλλά δεν ξέρω τελικά αν θέλει δύναμη να αποκτήσεις την συνήθεια ή να την αποβάλλεις. Δεν ξέρω αν η δύναμη της συνήθειας μας 'συντηρεί'. Μας δίνει μέλλον. Μέλλον που ουσιαστικά είναι παρόν και παρελθόν. Διαβαίνουμε το 'τώρα' με αυτήν. Χωρίς αυτήν; Μένουμε εδώ; Δεν γίνεται... Όλα προχωράνε. Το βέλος του χρόνου είναι αμίληκτο. Ο χρόνος σε προχωράει, θες δεν θες...</div><div align="justify">Σε δύσκολα μονοπάτια έβαλα και πάλι την σκέψη μου...</div><div align="justify">Κακή συνήθεια... Αλλά δυνατή... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116367447984149267?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163696930624160572006-11-16T19:07:00.000+02:002006-11-16T19:15:27.430+02:00<div align="justify">Η μουσική επιλέχθηκε. Το δισκάκι πήρε την θέση του και οι ήχοι ξεχύθηκαν μονομιάς. Θάλασσα. Ήχοι δελφινιών. Κύματα. Τέλειο σκηνικό...<br /><br /></div><blockquote><p align="justify">Ο ήλιος να σου καίει το δέρμα. Το αλάτι να έχει σχηματίσει πάνω σου μια άσπρη αγκαλιά και να σε έχει μέσα του. Ο ουρανός καθαρός και ήρεμος, γεμάτος πανέμορφα άσπρα σύννεφα σε κάθε σχήμα, σχήματα που μόνο το μυαλό μπορεί να ταιριάξει. Η θάλασσα ήρεμη, χαλί στα πόδια σου. Και τα πόδια σου παιχνιδιάρικα να κλωτσάν τα μικρά πετραδάκια καθώς σε πάνε εκεί. Εκεί. Στην άκρη μιας πελώριας αμμουδιάς. Δαντέλα τα κύματα πάνω στην άμμο.<br /><br />Η ανάσα σου ήρεμη. Να την νιώθεις υγρή σε κάθε εισπνοή και εκπνοή. Η μυρωδιά του αέρα να έχει μέσα του τόσα πολλά μυρωδικά που να σου γαργαλεύουν την μύτη. Η γεύση της θάλασσας από την τελευταία σου βουτιά, νωπή ακόμη στα χείλη σου. Μικρές σταγόνες νερού πάνω σου, να ιριδίζουν κάτω από το άπλετο φως.<br /><br />Παντού φως. Νωχελική ζέστη. Σου αρέσει τόσο πολύ η θάλασσα. Πάντα σου άρεσε. Μπορεί να απομακρύνθηκες από κοντά της για πολλά χρόνια και για διάφορους λόγους αλλά πάντα ήταν μέσα στο μυαλό σου. Σου άρεσε πολύ το καλοκαίρι.<br />Η βουτιά...<br />Το παιχνίδι με το κύμα...<br />Το κύλισμα στην άμμο...<br />Πάντα σε μάγευε η σκηνή που το μικρό βότσαλο γινόταν λάφυρο, από το νερό που το άρπαζε απαλά και το βουτούσε στα βαθιά. Ο ήλιος. Αν και πάντα σου έκαιγε το ροδαλό σου δέρμα, σε μάγευε κι αυτός. Ήθελες να νιώθεις το χάδι του.<br />‘Χάδι καλοκαιριού’ πάντα έλεγες και γελούσες. Πόσο μου άρεσες όταν γελούσες. Το πρόσωπο σου έλαμπε. Η φωτογραφία, μάρτυρας αδιάψευστος. Γέλιο πλατύ σαν πελώρια φέτα από καρπούζι...<br /><br />Σου άρεσε να ξαπλώνεις πάντα με τα νερά πάνω σου. Να πέφτεις στην άμμο κάνοντας όσο πιο πολύ θόρυβο μπορούσες. Και να γελάς. Το παιχνίδι με το νερό δεν σε κούραζε ποτέ. Ακόμη κι όταν κατάκοπη έγερνες στο πλάι τινάζοντας τα ξανθά μαλλιά σου και σε ρωτούσες ποτέ θα ξαναγυρνούσες εκεί. Και το επόμενο πρωινό σου φαινόταν τόσο μακρινό. Μα τόσο...</p></blockquote><div align="justify">Το δισκάκι σταμάτησε. Οι ήχοι είχαν κάνει την δουλειά τους. Με ταξίδεψαν. Μες τον χειμώνα σε ένα πανέμορφο καλοκαίρι. Καλοκαίρι μόνο για μένα. Δικό μου. Δικό μου... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116369693062416057?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163664738658091092006-11-16T10:10:00.000+02:002006-11-16T10:14:41.746+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/phyisical%20world%20matter%20energy%20and%20information.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/phyisical%20world%20matter%20energy%20and%20information.jpg" border="0" /></a> <div align="justify">Ο όρος ουδέν εξ ουδενός (ex nihilo nihil) αποτελεί ένα από τα αξιώματα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, συμφώνως προς το οποίο τίποτε δεν γεννάται από το τίποτε και τίποτε δεν ανάγεται εις το τίποτε.<br /><br />Ο Κόσμος δημιουργήθηκε αφ' εαυτού, χωρίς την ανάγκη κάποιου εξωτερικού αιτίου, είναι δε εφήμερος και ασταθής η ύπαρξη μόνον των ιδιαιτέρων πραγμάτων, σε αντίθεση προς την αρχική ύλη, πραγματική, δεδομένη, αιωνία και πάντοτε νέα, η οποία αν και μπορεί να υφίσταται διαρκείς μεταμορφώσεις, παραμένει μόνιμη και σταθερή. Η αρχική ύλη είναι πάντοτε και απομένει η αυτή διαμέσου όλων των αλλαγών, και δεν παύει να υπάρχει υπό τη μία μορφή παρά μόνον για να ξαναεμφανισθεί υπό μία άλλη.<br /><br />Μολονότι στα νεότερα χρόνια, και με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο Κόσμος στο σύνολό του θεωρήθηκε κτιστός και όχι αυθύπαρκτος, η ιδέα αναβίωσε στη φυσική φιλοσοφία. Η ιδέα σχετίζεται με την αφθαρσία της ύλης, την αρχή διατήρησης της μάζας και την αρχή διατήρησης της ενέργειας.<br /><br />Σύμφωνα με τη διατύπωση του χημικού Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ:<br />"Rien ne se crée, rien ne se perd, tout se transforme..."<br />"τίποτε δεν δημιουργείται, τίποτε δεν καταστρέφεται, τα πάντα μεταμορφώνονται..." </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116366473865809109?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163594244294970312006-11-15T18:00:00.000+02:002006-11-15T18:09:41.870+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/window.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/window.jpg" border="0" /></a>Ο χτύπος μου ρυθμικός...<br /><br /><em>'Αέναος ο κύκλος της καρδιάς...'</em> σκέφτομαι.<br /><br />Η ανάσα μου καυτή. Θολώνει τα τζάμια. Το βλέμμα μου υγρό. Η σκέψη μου σιωπηλή. Το δωμάτιο σκοτεινό. Τα χέρια μου τρέμουν. Τα πόδια μου καρφωμένα στο παγωμένο δάπεδο. Στο δρόμο έξω, κίνηση. Άνθρωποι βιαστικοί. Σκυφτοί. Χαρούμενοι. Λυπημένοι. Προχωράνε. Πάνε κάπου. Έρχονται από κάπου. Τους κοιτώ. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό τους. Να ζήσω την ζωή τους. Να νιώσω τα αισθήματα τους. Να ξεφύγω από μένα. Μένω στην προσπάθεια. Αδύνατο. Ανέφικτο...<br /><br />Σκουπίζω το τζάμι. Αυτό ξαναθολώνει. Η ανάσα μου είναι κολλημένη ακόμη πάνω του. Καίει. Κατεβάζω το βλέμμα. Δεν βλέπω ‘έξω’, πλέον. Κοιτώ εμένα. Ένας αντικατοπτρισμός στο τζάμι είμαι. Φιγούρα, απλά. Γυναίκα. Με μυαλό σπασμένο. Με καρδιά απούσα...<br /><br /><em>'Με μιά ανάσα καυτή...'</em> μου φωνάζω.<br /><br />Οι σκέψεις μου ηλεκτρισμένες. Άσκοπες. Σκόρπιες. Απομακρύνομαι. Δεν θέλω να βλέπω ούτε ‘μέσα’, πλέον.<br /><br />Το χέρι μου σχηματίζει τρέμοντας μια καρδιά. Μια παρουσία. Το δάκρυ έσταξε. Έπεσε. Φυσάω απαλά για να δώσω πνοή στην καρδιά. Άσκοπο. Μάταιο...<br /><br /><em>'Όχι'</em> σκέφτομαι <em>'πως είναι δυνατόν, είναι απλά μια καρδιά φτιαγμένη από καυτή ανάσα...'</em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116359424429497031?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163584812907751632006-11-15T13:20:00.000+02:002006-11-15T13:26:46.496+02:00Aν άρχιζε ο Θεός μια μέρα <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/min_gdepensiv.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/min_gdepensiv.jpg" border="0" /></a><br />να μετράει όσα έφτιαξε,<br />άστρα, πουλιά, σπόρους,<br />βροχές, μητέρες, λόφους,<br />θα τέλειωνε ίσως κάποτε...<br />Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος<br />μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο,<br />έξω βρέχει,<br />και μετράω τα σφάλματα που έκανα,<br />τις μάχες που έδωσα,<br />τις δίψες, τις παραχωρήσεις,<br />μετράω τις κακίες μου<br />κάποτε θαυμαστές,<br />τις καλωσύνες μου<br />συχνά επηρμένες,<br />μετράω, μετράω,<br />δίχως ποτέ μου να τελειώνω...<br /><br />(απόσπασμα...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116358481290775163?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163496387072331702006-11-14T11:20:00.000+02:002006-11-14T11:26:27.250+02:00<div align="justify">Ήχος κανένας. Και ο ήχος τούτης της σιωπής, βουή στα αυτιά μου. Προσπαθώ να ακούσω. Αλλά τίποτα. Μου φαίνεται παράξενο. Που χαθήκαν οι ήχοι; Που πήγαν; Που πήγε τόση φασαρία; Που; Κοιτάζω γύρω μου. Όλα ήσυχα. Σιωπηλά. Λες και κρύβονται. Λες και δεν θέλουν να φανερωθούν. Λες και κουραστήκαν...<br /><br />Τόσο καιρό όλα δίπλα μου, ήταν εκκωφαντικά. Δυνατά. Λόγια. Σκέψεις. Πράξεις. Όλα στον υπερθετικό βαθμό. Όλα. Μαζί και εγώ. Υπερθετική... Τώρα νιώθω ότι ήταν το μόνο πια, που μου έμενε να κάνω. Σπασμωδικές κινήσεις, μπορεί να πει κάποιος. Ναι. Αλλά ήταν μια κάποια αντίδραση και πάντα αντιδρούσα. Πάντα. Ίσως όχι σωστά. Ίσως λανθασμένα. Ναι δεν λέω όχι. Πάντα όμως, όταν κάτι με ενοχλούσε το έλεγα. Και προσπαθούσα να το πω όσο πιο αναλυτικά μπορούσα για να βοηθηθώ. Να με ακούσω. Να ακουστώ... Και ναι, μπορεί όταν μιλάω να φωνάζω, να τονίζω τις λέξεις και τα συναισθήματα μου αλλά το κάνω μόνο και μόνο για να ακουστούν. Να γεμίσουν τον χώρο. Να δημιουργήσουν δονήσεις. Να με χαρακτηρίσουν. Να με προσδιορίσουν. Να με βοηθήσουν...<br /><br />Φυσικά αυτό το έκανα μέχρι τώρα. Τώρα πια, δεν υπάρχει λόγος. Αιτία. Η αφορμή χάθηκε και αυτή. Έτσι πλέον, απλά ότι έχω να πω, το ψιθυρίζω. Το ακούω να χαράζει και να δονεί μόνο το μυαλό μου. Δεν χρειάζεται πλέον να λεχθεί τίποτα. Να αρθρωθεί. Οι λέξεις άηχες. Το ίδιο και οι σκέψεις. Ο ήχος τους πια δεν έχει καμία σημασία. Καμία. Βγήκαν και χαθήκαν στον αέρα. Έγιναν κύματα και ταξίδεψαν. Ο προορισμός τους δεν βρέθηκε. Δεν τον βρήκαν ίσως. Δεν είχαν τον σωστό προορισμό; Δεν ειπωθήκαν με τον σωστό τόνο; Δεν ξερώ. Μπορεί... Αλλά όταν τις έδιωχνα από εμένα για εκεί, πίστευα ότι θα έφταναν. Ότι το κύμα τους θα ταλάντωνε τις χορδές. Θα προκαλούσε αντίδραση ή ακόμη και μιά εκ νέου δράση...<br /><br />Τρομερός κυματοθραύστης μερικές φορές που είναι η ‘παγωνιά’... ίσως και για αυτό να μου αρέσει τόσο πολύ η ζέστη... Λες; Μπορεί. Δεν ξέρω. Ίσως...<br /><br />Η ‘έκρηξη’ δεν θέλει παγερό περιβάλλον. Αν και πίστευα ότι από μόνη της μια έκρηξη, θερμαίνει τον περιβάλλοντα χώρο, τώρα πια πιστεύω ότι και ο χώρος πρέπει να είναι ζεστός για να δεχθεί μια έκρηξη, αν είναι παγερός και κρύος σταματάει τα πάντα. Παγώνει τα πάντα στην γέννηση τους. Θα μου πείτε ότι ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις, έτσι να είναι το σωστό...<br /><br />Ε, λοιπόν αυτό το σωστό δεν μου αρέσει. Δεν μου ταιριάζει. Δεν μου αρμόζει. Δεν αξίζει στην ‘έκρηξη’ της οποιασδήποτε ψυχής, η ‘παγωνιά’. Ο ορθολογισμός. Η έξωθεν αντιμετώπιση. Είμαστε άνθρωποι. Θέλουμε συγκεκριμένη θερμοκρασία για να λειτουργούμε. Για να αισθανόμαστε. Και μια λέξη μπορεί να κρύβει τόση αίσθηση μέσα της… Ακοή. Όραση. Αφή. Ακόμη και γεύση. Οι λέξεις έχουν ψυχή. Το ίδιο και οι σκέψεις μας. Είναι εμείς. Μας χαρακτηρίζουν. Μας προσδιορίζουν. Μας δίνουν ταυτότητα. Διάρκεια. Και ο ήχος τους είναι ο ‘μεσίτης’. Ανάμεσα μας. Μεταξύ μας...<br /><br />Τελικά είναι πολύ παράξενος αυτός ο ήχος της σιωπής... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116349638707233170?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1163079195574290412006-11-13T11:20:00.000+02:002006-11-13T11:29:46.786+02:00<div align="justify">Μου λέγανε ότι όταν ‘φεύγεις’, ξεφεύγεις...<br /><br />Σοβαρά; Τι μου λέτε; Από που ξεφεύγεις, μωρέ; Από σένα; Από τον εαυτό σου; Μα είναι δυνατόν; Όχι, λοιπόν δεν πας πουθενά. Το προσπάθησα. Το έκανα. Το ξέρω, πλέον από πρώτο ‘χέρι’. Όσο κι αν απομακρυνθείς όσο κι αν ‘φεύγεις’, δεν ξεφεύγεις...<br /><br />Και για να μην είμαι και απόλυτη θα πω και ένα ‘Τουλάχιστον δεν λειτουργεί έτσι σε μένα.’ Όχι σε μένα, λοιπόν...<br /><br />Σκέψεις πάνε και έρχονται όμως. Όπως πάντα. ‘Γιατί ρε γαμώτο μου; Γιατί;’ Ο θυμός βλέπετε έμεινε εκεί. Η ανάμνηση έμεινε εκεί. Εντάξει το σώμα, έφυγε. Μετακινήθηκε. Ταξίδεψε. Αλλά το μυαλό έμεινε πίσω. Στα παλιά. Οι εικόνες φρέσκιες και με νέες μυρωδιές. Αλλά με φόντο το παρελθόν. Το παρελθόν. Κουράστηκα να είναι το ‘άτιμο’ και παρόν και μέλλον. Κουράστηκα. Αναρωτιέμαι. Τελικά πιστεύω ότι <em><strong>από μένα</strong></em> δεν θα ξεφύγω, ποτέ. Ποτέ. Όπου κι αν πάω το σώμα μου, το μυαλό μου θα μένει εκεί, αμετακίνητο, πιστό. Εκεί. Εκεί. Κι ας πονάει...<br /><br />Μπας και τελικά συνήθισα τόσο πολύ τον πόνο; Λες; Μπορεί. Αυτόν ξέρω, όμως. Αυτόν. Και δεν είναι πόνος. Όχι. Δεν είναι. Το κακό είναι ότι είναι ζωή. Ντύθηκε ο πόνος, με την ζωή μου. Μπορεί. Του έδωσα όμως ζωή. Άρα; Τι κάνω; Τι προσπαθώ; Προσπαθώ να ξεχάσω, τι; Την ζωή; Την ζωή μου;<br /><br />Όμορφη η ανατολή. Όμορφη και η δύση. Όλα πανέμορφα. Ο κόσμος κινείται. Ο χρόνος κυλάει. Το ποτάμι της ζωής, τρέχει. Με προσπερνάει. Αυτήν την αίσθηση, δεν κατάφερα να την διώξω. Και πως να το κάνω; Πως; Αφού είμαι κι εγώ μέσα στο ποτάμι. Κυλάω μαζί του. Νιώθω την ζωή. Την ζω. Άρα πως είναι δυνατόν να αποκόψω κομμάτια ζωής; Τι είμαι; ‘Θεός;’ Όχι, βέβαια...<br /><br />Αυτό το ταξίδι μου έμαθε ότι τελικά δεν μπορώ να αποκόψω τίποτα, δεν μπορώ να ξεχάσω τίποτα. Δεν μπορώ. Τέλος. Και να σας πω και κάτι; Δεν θέλω. Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα. Να τα δω πιο ξεκάθαρα, ναι. Να τα νιώσω πιο ξεκάθαρα και τακτοποιημένα, ναι. Αλλά να τα ξεχάσω, όχι. Ο κύκλος της ζωής μου είναι όλα αυτά. Δεν μπορώ να αποκόψω τίποτα. Και δεν θα το προσπαθώ, πια. Όλα μαζί λοιπόν. Είμαι εγώ. Είμαι το χθες, το σήμερα και το αύριο, όμως...<br /><br />Μάταιη προσπάθεια, ήταν. Ναι, τώρα το πιστεύω. Άσκοπη σπάταλη του εαυτού μου. Άσκοπη σπάταλη. Όλα μαζί έχουν ζωή. Έχουν την ζωή μου.<br /><br />Και ότι κι αν είναι, είναι ‘εγώ’...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116307919557429041?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1162548181543999152006-11-03T11:52:00.000+02:002006-11-03T14:18:23.123+02:00<div align="justify">Λοιπόν έχω πολλά διλλήματα, σήμερα. Εξουθενωμένη σκέφτομαι (ναι, το κάνω και αυτό ενίοτε...), κοιτώντας το ‘βουνό’ από τα ψώνια... και με ρωτώ, λοιπόν:<br />~Την κόβεις ή δεν την κόβεις την άτιμη, κύριε πρόεδρε; Την κάρτα...<br />~Πως θα πληρώσω τον λογαριασμό, όταν θα έρθει;<br />~Να καλέσω την ανακύκλωση με τόσες αποδείξεις που μάζεψα; Τόσο χαρτί τι να το κάνω; Ε;<br />~Πως θα τα χωρέσει η έρημη η ντουλάπα οοοολα αυτά;<br />~Και γιατί έχω εις διπλούν μερικά πραγματάκια; Τα βλέπω μήπως εγώ διπλά ή χθες με έπιασε αμνησία;<br />Και τέλος το μέγα δίλλημα:<br />~Γιατί η φωτογραφία μου υπάρχει αναρτημένη σε όλα τα καταστήματα της Τσιμισκή; Γιατί έκανε ξαφνικά την εμφάνιση της, σήμερα; Εννοούν κάτι με αυτό; Ή να το προσπεράσω; Ε;</div><p align="justify"><br /><strong>update 2:08μμ</strong><br />ενημερώνω την μπλογκόσφαιρα οτι για μια βδομαδούλα έχω άδεια...<br />και τι κάνει κάποιος όταν έχει άδεια; πάει εκδρομούλα, φυσικά!<br />φιλάκια σε όλους σας...<br />να μου προσέχετε... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116254818154399915?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1162461560817741782006-11-02T11:56:00.000+02:002006-11-02T11:59:20.820+02:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/25792DG.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/25792DG.jpg" border="0" /></a> το αποφάσισα! θα βγώ για ψώνια, το ψώνιο!<br />θα γονατίσω την πιστωτική μου, σήμερα...<br />και ο Θεός βοηθός...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116246156081774178?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1162284212064364372006-10-31T10:39:00.000+02:002006-10-31T10:43:32.123+02:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/9481.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/9481.jpg" border="0" /></a>διαλέχτε και πάρτε...<br />ότι θέλετε έχει ο μπαχτσές...<br />αμ' πως;</div><div align="center">έτσι θα σας άφηνα;</div><div align="center">ε, ρε γλέντια!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116228421206436437?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1162212152628166212006-10-30T14:40:00.000+02:002006-10-30T14:42:32.713+02:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/catalog_printing_rabbit.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/catalog_printing_rabbit.gif" border="0" /></a><br />...εγώ τώρα να εμφανιστώ ή να εξαφανιστώ;<br />ε; ρωτάω για να ξέρω... απλά...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116221215262816621?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161980158849497442006-10-27T23:08:00.000+03:002006-10-27T23:15:58.916+03:00<div align="justify">Καπνός και ποτό μπας και θολώσει το μυαλό. Σταματήσει να σκέφτεται. Σταματήσει. Θολώσει τόσο πολύ που όλα να του φαίνονται μακρινά. Ξένα. Αλλουνού. Τα μάτια θολά. Εδώ και ώρα. Από το κλάμα αυτά. Η καρδιά βαριά. Αυτή, είναι έτσι εδώ και χρόνια. Πολλά. Βαριά...<br /><br />Ποτό. Τσιγάρο. Mουσική. Bαριά και αυτή. Το απόλυτο ‘τρίπτυχο’. Για τους πονεμένους. Για τους μόνους. Δεν έχει σημασία αν είσαι με παρέα. Αν είσαι μόνος στην ψυχή, δε ‘πα ‘να σαι ανάμεσα σε χίλιους ανθρώπους, πάλι μόνος θα αισθάνεσαι...<br /><br />Δικαιολογία. Αυτή σου την δίνει το ‘τρίπτυχο’. Για ξέσπασμα. Για κλάμα. Για βαρύ ζεμπέκικο. Τα χέρια ευθεία. Τα βήματα βαριά και αυτά. Η σκέψη θολή. Στην σκέψη όλα μαζί. Στον πάτο του ποτηριού η ζωή σου. Η ανάσα σου. Πίνεις και την αφήνεις εκεί. Να επιπλέει. Να δεις αν σωθεί. Αν είναι ζωντανή. Οι δείκτες σταματημένοι. Τα χέρια κρύα. Τα μάγουλα καίνε. Το δάκρυ πάνω τους για ακόμη μια φορά. Φόβος. Ακόμη μια γουλιά. Ακόμη μια ρουφηξιά. Όλα θολά, πλέον...<br /><br />Που είναι όλα; Που πήγαν; Έφυγαν; Και εγώ; Εγώ εδώ. Γιατί; Ο πάγος έλιωσε και αυτός. Φυσικό αποτέλεσμα; Ναι, βέβαια. Όλα λιώνουν. Όλα...</div><div align="justify"><br />Ζωή. Κρατά την, σου λένε. Αλλά δεν σου λένε πως. Πως; Πείτε μου, πως;<br /><br />Ζωή και θάνατος. Θνητός και αθάνατος. Ο φόβος. Η απώλεια. Όλα μάταια. Τα δάκρυα κυλάν. Μα που παν; Γιατί φεύγουν και αυτά; Πως ήρθαν; Ήρθαν για να φύγουν; Αέναος κύκλος. Το ένα μέσα στο άλλο. Συνέχεια. Αιτία. Αποτέλεσμα...<br /><br />Η μουσική δυνατή. Χτυπάει μέσα. Έξω. Παντού. Το πότο κυλάει στον λαιμό. Καίει και αυτό. Τελειώνει. Ότι τελειώνει, καίει τόσο πολύ; Ναι. Στο τέλος είναι το δύσκολο...<br /><br />‘Δύσκολα’...<br /><br />Πολύ δύσκολα καρδιά μου. Φταις; Μπορεί. Σίγουρα... Αλλά; Ακόμη ένα πότο. Ακόμη ένα τσιγάρο. Ακόμη ένα τραγούδι. Ακόμη μια ζωή; Όχι. Αυτή είναι μια. Μια και μοναδική. Δυστυχώς; Ευτυχώς; Δεν ξέρω. Δεν έχω απαντήσεις. Καμία. Καμία και για κανέναν. ‘Τη ζωή την φοβηθήκαμε’ όντως... Ο φόβος παντού. Φωλιασμένος, λες και γεννήθηκε από μας. Για μας. Λες και γεννήθηκε μαζί μας. Η παρακαταθήκη μας, αυτή... Φόβος τελικά; Λες; Μπορεί...<br /><br />Το τραγούδι αίμα και καρδιά. Αρρώστια που δεν γίνεται καλά. Αναμονή. Για κάτι άλλο. Το άλλο; Άφαντο. Κρυμμένο. Δεν μας δόθηκε. Το ζητήσαμε. Το παλέψαμε. Μας ματώσαμε. Μας πονέσαμε. Και η χαρά; Που είναι η χαρά, ρε γαμώτη μου; Που είναι; Πουθενά. Μας έμεινε μόνο το ‘τρίπτυχο΄. Να το χαιρόμαστε, λοιπόν...<br /><br />Στην υγειά του... κέρασμα του η ζωή μας. Κέρασμα στο ‘τρίπτυχο’.<br /><br />Στην υγειά μας... άσπρο πάτο... να πεθάνουν οι εχθροί μας...<br />(αν και τελικά ‘πεθάναμε’ εμείς...) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116198015884949744?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161932477212010572006-10-27T10:02:00.000+03:002006-10-27T10:09:47.516+03:00<strong>Μικρή υπαρξιακή παρένθεση</strong><br /><br />Ποιός είσαι λοιπόν,<br />πίσω απ' αυτό το πρόσωπο που η κάθε μέρα τ' αλλάζει,<br />ποιός είσαι<br />πίσω απ' τις πράξεις που κάνεις τη μέρα,<br />πίσω απ' τις πράξεις που συλλογίζεσαι τη νύχτα...<br /><br />Αρίθμητα πρόσωπα μέσα σου,<br />καθένα ζητάει να υπάρξει σκοτώνοντας το άλλο -<br />ποιό είναι το αληθινό;<br />Ποιό είναι αυτό το πρόσωπο που κανείς καθρέφτης<br />δεν μπορεί να σου το δώσει;<br /><br /><div align="right">(απόσπασμα...)</div><div align="right">Τάσος Λειβαδίτης</div><div align="right">"Ποιήματα (1958-1964)" </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116193247721201057?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161789466817091002006-10-25T18:13:00.000+03:002006-10-25T21:12:35.536+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/speedmeter.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/speedmeter.jpg" border="0" /></a> <div align="justify">Το κοντέρ βγάζει φωτιές. Όπως και το μυαλό της. Ο δρόμος άδειος. Δικός της. Πάντα φοβισμένη και υπεύθυνη 'οδηγός'. Πάντα σύμφωνα με τους κώδικες η συμπεριφορά της. Πάντα. Ξεκινάμε με πράσινο, σταματάμε στο κόκκινο. Τώρα όμως όλα άλλαξαν. Η διάθεση της πάνω από όλα. Η οπτική της. Για αυτό και σήμερα διάλεξε αυτόν τον επαρχιακό δρόμο, οπότε ο κίνδυνος να ήταν μόνο για αυτήν. Για κανέναν άλλο. Ήθελε να γκαζώσει. Να σπάσει τις ταχύτητες. Να τις καρφώσει με τόση δύναμη, ώστε να της πονέσουν τα δάκτυλα. Ήθελε να τα τιμωρήσει αυτά τα δάκτυλα. Την είχαν προδώσει τόσες φορές, με αυτά που κατά καιρούς είχαν γράψει. Λέξεις, μαύρα γράμματα πάνω σε λευκό χαρτί. Και τώρα το μαύρο της αυτοκίνητο πάνω στις άσπρες γραμμές του δρόμου. Ομοιότητα; Ίσως. Σύμπτωση; Όχι. Αυτή πάντως έτσι το έβλεπε...<br /><br />Άνοιξε το παράθυρο. Αν και έκανε κρύο δεν την ένοιαζε. Δεν κρύωνε. ‘<em>Πως είναι δυνατόν να κρυώσει ο πάγος;</em>’ σκέφτηκε και πάτησε το γκάζι. Χανόταν στις στροφές. Άλλες τις έπαιρνε κλειστά. Άλλες ανοιχτά. Το κοντέρ δεν προλάβαινε να αλλάζει νούμερα. Αυξομείωνε την ταχύτητα συνέχεια για να αισθάνεται την πίεση στο στομάχι της. Στο μυαλό της. Έτσι ήθελε να διώξει την άλλη ‘πίεση’ που αισθανόταν. Αλλά εκείνη δυστυχώς ήταν στην ψυχή της. ‘<em>Δεν πειράζει</em>’ μονολόγησε. Έτσι έκανε τον τελευταίο καιρό. Απαντούσε στις ερωτήσεις της, φωναχτά. Σιωπηλή η ερώτηση, φωναχτή η απάντηση. Μέσα της η ερώτηση, έξω της η απάντηση. Ήθελε να ξορκίσει τον πόνο; Ποιος ξέρει. Ίσως...<br /><br />Ποτέ δεν της άρεσε η ταχύτητα. Και τώρα έτρεχε. Το είχε αποφασίσει από νωρίς. Όταν θα σχολάσει, θα τρέξει. Και το έκανε. Μπήκε βιαστικά στο αμάξι, το ξεπάρκαρε νευρικά και ακολουθώντας τα σήματα, πήρε τον πρώτο επαρχιακό δρόμο που βρέθηκε μπροστά της. Δεν ήξερε που πήγαινε. Απλά ήθελε να τρέξει. Να ξεπεράσει τον φόβο της. Να πονέσει τα δάκτυλα της. Να κοκαλώσει το πόδι της στο γκάζι. Να τρέξει. Να προσπεράσει το μυαλό της. Να προσπεράσει τον πόνο της. Έτσι πίστευε ότι θα λυτρωθεί. Έτσι νόμιζε, ότι όταν γυρίσει στην κανονική και ασφαλή ταχύτητα, θα έχουν φύγει όλα από μέσα της. Θα έχει νικήσει. Θα έχει ζήσει τον φόβο της, στο κόκκινο...<br /><br /><br />[αν ήξερα να οδηγάω πάντως, το ίδιο θα έκανα...] </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116178946681709100?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161772312779694462006-10-25T13:27:00.000+03:002006-10-25T13:40:02.650+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/messengerheader.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/messengerheader.jpg" border="0" /></a> <div align="justify">Ο φύλακας άγγελος μας θεωρείται ότι είναι η πνευματική εικόνα των καλών και αληθινών στοιχείων που έχουμε...</div><br /><div align="justify">Αυτό τον κάνει έντονα προσωπικό και εντελώς δικό μας άγγελο.</div><br /><div align="justify">Σύμφωνα με αυτό, ο φύλακας άγγελος είναι εγγύτερα ή μακρύτερα από μας, ανάλογα με το πόσο κοντά ή μακριά βρισκόμαστε εμείς από την αληθινή φύση μας...</div><br /><div align="right"><strong>Δ. Αρεοπαγίτης</strong></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">[Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης ήταν δικαστής του Αρείου Πάγου, ο οποίος άλλαξε την πίστη του και έγινε Χριστιανός, από το κήρυγμα του Απόστολου Παύλου και στη συνέχεια έγινε επίσκοπος της Αθήνας.<br />Στην Αθήνα, υπάρχει μεγάλη εκκλησία στη μνήμη του, στο Κολωνάκι.]</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116177231277969446?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161714189098809592006-10-24T21:12:00.000+03:002006-10-24T21:25:53.853+03:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/magnolia_by_venus_in_tears.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/magnolia_by_venus_in_tears.jpg" border="0" /></a>Το δάκρυ, όλοι το ξέρουν, είναι μια φωτιά</div><div align="center">κι ο στεναγμός μια φωνή της πληγής μας.</div><div align="center">Καλημέρα λοιπόν σε σας που δεν κλαίτε</div><div align="center">κι έχετε τα μάτια ξεκούραστα. </div><div align="center">'Oσο για μένα,</div><div align="center">ξέρω τώρα πια τι είναι αυτός ο κόσμος...</div><br /><br />Κρίτων Αθανασούλης [1916-1979]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116171418909880959?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161678339522159252006-10-24T11:22:00.000+03:002006-10-24T11:25:39.526+03:00<div align="justify">Την κοιτώ και μου δεν βγαίνει κουβέντα. Τι να της πω; Πώς να της το πω; Τι λόγια να βρω; Τι λέξεις; Είναι σκυφτή. Αμίλητη. Παγωμένη. Τρέχουν όλα γύρω της. Πέφτουν πάνω της. Περνούν από μέσα της και την πληγώνουν. Ακόμη και τα απλά, τα καθημερινά. Προσπαθεί. Φιλότιμα, προσπαθεί να μην δείξει τίποτα...<br /><br />Αλλά ο άτιμος ο πόνος είναι φωλιασμένος στα μάτια της. Στο πρόσωπο της. Στην έκφραση της. Τα χέρια της, αμήχανα. Το μυαλό της, φεύγει. Φαίνεται στα μάτια της. Χάνεται συχνά, τον τελευταίο καιρό. Μένει με το βλέμμα καρφωμένο κάπου, και ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού της, κάνει την εμφάνιση του, δειλά. Το χέρι της, έχει μάθει πια την κίνηση. Το σκουπίζει, αμέσως. Το διώχνει. Αλλά αυτό επιμένει. Μόνιμος κάτοικος. Μιλάει για διάφορα. Προσπαθεί, τουλάχιστον. Θέλει να αποτοξινωθεί από όλα. Να τα σπρώξει με όση δύναμη έχει, μακριά της. Αλλά μάταιη, προσπάθεια...<br /><br />Δεν ξέρω πάντως, τι με πονάει περισσότερο. Ο πόνος της ή η προσπάθεια της να διώξει τον πόνο της. Έγινε και δύσπιστη, πλέον. Δεν πιστεύει πια ούτε τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν εμπιστεύεται την κρίση της. Τα λόγια της. Τα αισθήματα της...<br /><br />Έτσι μένω και εγώ απλά να την κοιτώ. Αυτό το καταλαβαίνει. Και χαμογελάει, αχνά. Συγκαταβατικά. Ξέρει ότι είμαι εδώ και την περιμένω. Περιμένω εκείνο το βλέμμα της, για να καταλάβω ότι και πάλι θα μπορεί να με ακούσει. Να με ακούσει και να με πιστέψει...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116167833952215925?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161623120006860222006-10-23T19:59:00.000+03:002006-10-23T20:08:10.013+03:00<div align="justify">Το βράδυ πέφτει, μαζί του και η διάθεση της. Σκέφτεται ότι η ένταση της ημέρας, θα απομακρυνθεί μετά το καυτό μπάνιο που ετοιμάζεται να κάνει και σίγουρα θα διαλυθεί τελείως, με την βουτιά της στην ζεστή γωνιά της, στον αγαπημένο της καναπέ...<br /><br />Το νερό τρέχει πάνω της λυτρωτικά. Χτυπάει το τηλέφωνο. Επίμονα. Το ακούει στον τελευταίο χτύπο του. Οι ατμοί που ξεφεύγουν από το μπάνιο καθώς ανοίγει την πόρτα ξεχύνονται και νοτίζουν την ατμόσφαιρα. Δεν το προλαβαίνει όμως. Αναγνώριση; Όχι. Υπάρχει απόκρυψη...<br /><br />‘Όποιος είναι θα ξαναπάρει’ σκέφτεται και γυρίζει στο μπάνιο.<br />‘Θα ξαναπάρει;’ αναρωτιέται.<br /><br />Βγαίνει σε λίγο. Το νερό έχει πάρει από πάνω της, την κούραση και το άγχος. Κάνει πράξη την σκέψη που είχε, όσο το καυτό νερό έτρεχε πάνω της. Όταν βγει να ανάψει ένα από τα αγαπημένα της κεριά. Όχι πολλά όπως παλιά. Πλέον μόνο ένα. Πλέον, δεν ήθελε φως. Ήθελε σκιές...<br /><br />Το ανάβει και πέφτει στα μαλακά μαξιλάρια του καναπέ. Ρίχνει τα μακριά φρεσκολουσμένα μαλλιά της πίσω. Την ενοχλούν αλλά δεν θέλει να τα ξανακόψει κοντά. ‘Καλύτερα μακριά, κρύβουν και τις ρυτίδες...’ σκέφτεται και ανάβει ένα τσιγάρο. Ο καφές που είχε φτιάξει μπορεί να ήταν πλέον κρύος, αλλά δεν την πειράζει...<br /><br />Η ησυχία μαζί με το σκοτάδι της νύχτας, πιάνουν κουβεντούλα μες το κεφάλι της. Σκέφτεται την μέρα της. Τι έκανε. Τι δεν έκανε. Τι ξέχασε. Τι πρέπει να θυμηθεί αύριο. Το τσιγάρο της τελείωσε. Το ίδιο και ο καφές. Σηκώνεται και νιώθει ξαφνικά ένα ψυχρό αεράκι να την χαϊδεύει. </div><div align="justify"><br />‘Μα τι στο καλό; Τι χαζή που είμαι, δεν άναψα το καλοριφέρ για να ζεσταθώ’ μονολογεί...<br /><br />Την στιγμή που πάει όμως να το κάνει, χτυπάει το τηλέφωνο. Απόκρυψη. Και πάλι...<br />Αστραπιαία σκέφτεται να μην το σηκώσει. Αλλά λιποψυχεί.<br />‘Κι αν είναι αυτός;’ σκέφτεται.<br />Έτσι το σηκώνει...<br /><br />‘Καλησπέρα, σίγουρα είστε η κα Π... Αναγνώρισα την φωνή σας, αμέσως...’ ακούγεται από την άλλη πλευρά του ακουστικού.<br />‘Λάθος κάνετε’ λέει με σταθερή φωνή ‘Λάθος, καμία σχέση, καμία, εγώ είμαι απλά...κάποια άλλη...’ και το κλείνει.<br /><br />Κάποια άλλη... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116162312000686022?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161591784312478702006-10-23T11:20:00.000+03:002006-10-23T11:23:04.383+03:00<div align="justify">Όσο δεν έχω άλλες σκέψεις. Όσο δεν έχω άλλο κουράγιο. Όσο δεν έχω άλλη δύναμη. Δεν έχω τίποτα, πια. Κούρασα και κουράστηκα. Αυτό το βλέπω. Αυτό το νιώθω. Αυτό το εισπράττω. Κουράζει ο πόνος. Το δάκρυ. Φουσκώνει την καρδιά και τα μάτια. Τα κάνει και ξεσπάνε. Και σπάνε...<br /><br />Δεν έχω άλλα λόγια. Άλλες λέξεις. Άλλες περιγραφές. Εγώ. Σταματάει το μυαλό μου, εκεί. Εδώ. Δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει και παραπέρα... Υπάρχει; Μπορεί και ναι. Μπορεί και όχι...<br /><br />Αλλά εγώ τώρα θέλω απλά να σταθώ, εδώ. Εδώ. Εγώ. Χωρίς λέξεις. Χωρίς ήχο. Να νιώσω ακίνητη. Να αφήσω τα πάντα να με προσπεράσουν. Να περάσουν. Να ηρεμήσουν τα πάντα. Να μειωθεί η ένταση. Να παγώσει η στιγμή...<br /><br />Δεν ξέρω αν σκέφτομαι καθαρά. Δεν ξέρω αν σκέφτομαι καν. Όλα μπερδεμένα. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε μια στιγμή. Εγώ σε μια στιγμή, στον χρόνο... Στην ζωή...<br /><br />Δεν βγάζω πια νόημα από τίποτα. Δεν εμπιστεύομαι πλέον την σκέψη μου. Δεν εμπιστεύομαι τα συναισθήματα μου. Τις αισθήσεις μου. Άρα σταματώ εδώ. Εγώ...<br /><br />Το επόμενο βήμα μου θα γίνει με την επόμενη σκέψη, την μετέπειτα. Δεν έμαθα να προχωράω χωρίς να με ακούω. Χωρίς να σκέφτομαι. Χωρίς να μιλάω.<br /><br />Και αφού δεν μπορώ να σκέφτομαι... δεν θα μιλάω για μένα, πια...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116159178431247870?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161366793797277132006-10-20T21:21:00.000+03:002006-10-20T21:37:13.953+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/look.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/look.jpg" border="0" /></a>Τον κοιτώ και δεν τον αναγνωρίζω...</div><div align="justify">Μίκρυνε. Θάμπωσε. Έχασε την γυαλάδα του. Την φρεσκάδα του. Θυμήθηκα που δεν τον έφτανα κάποτε. Δεν έφτανα να με δω. Ήμουν παιδί. Ήμουν; Δεν θυμάμαι...<br /><br />Πρέπει να ήμουν κάποτε για να μην τον φτάνω. Θυμήθηκα που βιαστικά πάντα περνούσα από μπροστά του. Δεν είχα χρόνο. Βιαζόμουν. Έριχνα μια γρήγορη ματιά και τον άφηνα μόνο του. Ξεμπέρδευα μαζί του. Δεν με ενδιέφερε. Έτρεχα να ζήσω. Να νιώσω. Να μεγαλώσω. Και μεγάλωσα. Αυτός εκεί. Ακίνητος. Αμετακίνητος. Στεκόμουν όμως πλέον λίγο περισσότερο. Να φτιάξω τα μαλλιά μου. Να μάθω να βάφομαι. Να μην μουτζουρώνομαι. Τα έμαθα. Μπροστά του. Με την βοήθεια του. Όποτε τον κοιτούσα, τα μάτια μου γυάλιζαν. Του έλεγα και τα μυστικά μου, μερικές φορές. Και αυτός ήταν εκεί και πάντα με άκουγε και πάντα περίμενε να περάσω. Να σταθώ. Κάποια στιγμή έφυγα. Με έχασε. Αλλά δε με ξέχασε...<br /><br />‘<em>Πόση ώρα κάθομαι μπροστά του;</em>’ αναρωτιέμαι ‘<em>Πόση ώρα; Πόσα χρόνια πέρασαν; Πόσα; Πως; Γιατί;</em>’ με ρωτάω. Η μορφή μου άλλαξε. Μεγάλωσε. Γέρασε. Πέρασε πολλά. Είδε ακόμη περισσότερα. Αλλά και στον καθρέπτη παρατηρώ αλλαγές, μικρές ρωγμές από την υγρασία υπάρχουν πλέον πάνω του. Έχει θαμπώσει. Με κοιτώ. Όλο και πιο πολύ. Και βρίσκω ότι του μοιάζω. Με βλέπω. Καθρεπτίζω την ζωή μου. Εμένα. Τα μάτια μου δεν γυαλίζουν όμως, πια. Τα μυστικά τους δεν φαίνονται αλλά ούτε και λέγονται πλέον, στον παλιό καθρέπτη... Αυτός όμως ήταν εκεί, ακόμη. Με περίμενε. Με έχασε. Αλλά δεν με ξέχασε...<br /><br />‘<em>Λες να τον αλλάξω;</em>’ σκέφτομαι αλλά αμέσως μου απαντάω,<br />‘<em>Καλύτερα να αλλάξω εμένα, εγώ φαίνομαι μέσα του και όχι αυτός μέσα μου...</em>’<br /><br />Σκυφτή κλείνω το φως και μένει πάλι μόνος του...<br />Είμαι σίγουρη όμως ότι θα με περιμένει...<br />Όπως τότε... όπως πάντα... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116136679379727713?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161326293124727782006-10-20T11:19:00.000+03:002006-10-20T11:29:25.150+03:00Μια δειλή πράξη σου, σε κάνει να πεθαίνεις μέσα στους άλλους, με μια συγγνώμη αργοπορημένη, πεθαίνουν οι άλλοι μέσα σου.<br />Λίγη περισσότερη σιωπή μπορεί να σκοτώσει το ίδιο αλάνθαστα, όπως και μια λέξη.<br />Μια κίνηση αδιαφορίας, ένα βλέμμα επίμονο, το κουδούνι που δε χτύπησε, το γράμμα που ήρθε, κάνουν το ίδιο καλά τη δουλειά τους οπως ένα μαχαίρι ή λίγο υδροκυάνιο.<br />Κάθε μέρα, όλες τις νύχτες, 24 ολάκερες ώρες ο φόβος σκοτώνει, η απροδιοριστία σκοτώνει, τ' όνειρο σκοτώνει, η πράξη σκοτώνει...<br /><br />(απόσπασμα...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116132629312472778?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161259286610357872006-10-19T14:55:00.000+03:002006-10-19T21:57:34.846+03:00<div align="justify">Με βλέπω...<br /><br />Στέκομαι απλά στο παράθυρο και χαζεύω τον δρόμο. Κλείνω την κουρτίνα και γυρίζω να ρίξω μια τελευταία ματιά στον χώρο. Ο χώρος. Μετράω τις διαστάσεις του. Το ρολόι στον τοίχο μου θυμίζει τι ώρα είναι. Ώρα να φύγω. Να δώσω εντολή στα πόδια μου. Να πάρω βαθιά αναπνοή και να το κάνω και αυτό. Αναπνοή. Πόσες αναπνοές θα μου χρειαστούν άραγε για να το πετύχω;<br /><br />Δεν έμαθα να φεύγω αλλά τώρα ήταν η μόνη λύση. Αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί να πρέπει να βρω λύση σε ένα πρόβλημα, που ποτέ μου δεν θα ήθελα να το λύσω. Να το ξέρω, καν. Μάταιο. Απάντηση δεν βρήκα. Και βρήκα την λύση. Να φύγω. Να μετατοπιστώ. Να πάω σε άλλη παράλληλο. Γιατί παράλληλος θα είναι. Σίγουρα...<br /><br />Δεν άλλαξα. Απλά έσπασα. Χίλια κομμάτια. Μικρά και παντού σκορπισμένα στον χώρο. Στον χώρο μου. Στα υφάσματα μου. Στα έπιπλα μου. Στην μυρωδιά μου. Στην γαλήνη μου. Χάθηκε η γαλήνη. Τρόμαξε και αυτή από τον θόρυβο που έκανα σπάζοντας. Και έφυγε. Αυτή πρώτη. Με άφησε. Με τον πρώτο θόρυβο, με άφησε. Με κοίταξε βουβή και χάθηκε. Ίσως την βρω ξανά. Ίσως...<br /><br />Οι ήχοι στον χώρο υπόκωφοι. Σιωπηλοί. Ήρεμοι. Ίσως να τους ηρεμεί που φεύγω. Οι φωνές μου ίσως τους προκαλούσαν πονοκέφαλο τώρα τελευταία. Μπορεί...<br /><br />Τα χέρια μου κρύα. Το ίδιο και η καρδιά μου. Το ίδιο και τα μάτια μου. Κρύωσαν από την παγωνιά. Κρύωσαν από τα δάκρυα. Δάκρυα. Με προστάτευσαν πολλές φορές. Ήταν η λύση μου. Αλλά ήταν παροδική. Αυτά ακόμη δεν έφυγαν. Έμειναν. Ζουν από εμένα. Με συντροφεύουν. Παρέα καλή. Αλλά λίγο παγερή. Ιδίως όταν κυλάν στα ζεστά μου μάγουλα. Αυτά καίνε. Πάντα. Ακόμη. Με ανατριχιάζει η αίσθηση. Κρύο να κυλά πάνω στο ζεστό. Το αποδέχτηκα και αυτό. Όπως όλα. Όπως πάντα...<br /><br />Κλείνω τα μάτια. Σταματώ έτσι για λίγο τα δάκρυα. Τα βλέπω όλα. Όχι γρήγορα. Σιγά σιγά. Βασανιστικά αργά. Το στέρνο μου φουσκώνει. Χρειάζομαι όσο περισσότερο αέρα μπορώ να πάρω, για να μπορέσω να βγάλω αυτό το ‘αχ...’ από μέσα μου. Το πετυχαίνω. Σπάει την σιωπή...<br /><br />Λοιπόν, η απόφαση πάρθηκε, λέχθηκε και έγινε αποδεκτή. Χτυπάω ολόκληρη. Θάρρος. Η πόρτα ανοίγει...<br /><br />Τελικά πονάνε και αυτοί που φεύγουν αλλά και αυτοί που μένουν πίσω και κοιτάν την πόρτα πλέον κλειστή...<br /><br />Έμεινα εκεί αλλά δεν με βλέπω πια...</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">(Κείμενο αφιερωμένο σε σένα. Σε σένα που μου ζήτησες να σου πω, πως νιώθω για ότι περνάς...)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116125928661035787?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161248322392478882006-10-19T11:57:00.000+03:002006-10-19T12:12:12.760+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/shell.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/shell.jpg" border="0" /></a>Δεν είμαι ολόγραμμα...<br />Κατανοητό;<br /><br />Είμαι εγώ. Είμαι εδώ. Υπάρχω.</div><div align="justify">Με βλέπετε. Με νιώθετε. Με αγγίζετε...<br />Μιλάω. Φωνάζω. Κλαίω. Γελάω. Πονάω. Χαίρομαι.</div><div align="justify">Πέφτω. Σηκώνομαι. Αναπνέω. Ζω...<br />Δεν είμαι είδωλο.<br />Είμαι άνθρωπος. Ύλη και ενέργεια. Πληροφορία. Όπως και εσείς. Όπως όλοι.<br />Μην προσπαθείτε λοιπόν να μειώσετε την αξία των αντιδράσεων μου σαν να μην υπάρχω...</div><div align="justify">Μην προσπαθείτε να μην δράσετε...<br />Μα τι λέω;<br />Μάταιη προσπάθεια...<br />Εντάξει λοιπόν, γκρεμίστε τον τρισδιάστατο κόσμο μου...<br />Κάντε τον επίπεδο. Ολόγραμμα. Απεικόνιση. Εντροπία. Κωδικοποίηση.<br /><br />Να σας πω όμως κάτι; Εγώ πάλι θα υπάρχω. Μέσα μου θα υπάρχω, όσο με αντιλαμβάνομαι, θα υπάρχω. Θα δράω και θα αντιδράω...<br /><br />Δεν είμαι ολόγραμμα...<br />Κατανοητό; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116124832239247888?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161196121119108002006-10-18T21:18:00.000+03:002006-10-18T21:47:19.656+03:00<div align="justify">Όλα αντίστροφα. Όλα ανάποδα. Το τέλος στην αρχή και η αρχή στο τέλος. Το μυαλό συνέχεια να προσπαθεί να βρει μια άκρη. Να πιαστεί. Να προχωρήσει. Όλα μου τα έδωσες παράξενα...<br /><br />Την καρδιά μου να χτυπά αργά στα δύσκολα και γρήγορα στα απλά και ήρεμα γεγονότα της ζωής. Τα μάτια να ανοίγουν για να βλέπουν τα άσχημα και να κλείνουν για να μην δουν τα όμορφα. Ακόμη και οι ήχοι αντίθετοι. Όταν εγώ άκουγα αυτοί σώπαιναν, όταν αυτοί ήταν εκκωφαντικοί εγώ εμένα στην σιωπή...<br /><br />Προσπαθούσα πάντα για το σωστό, το ταιριαστό. Δεν ήθελα πολλά. Ποτέ. Από κανέναν. Ούτε από εμένα. Δεν μου ζήτησα. Δεν ζήτησα από κανένα...<br /><br />Δεν θέλω πολλά. Δεν θέλω λίγα. Θέλω ότι μου αξίζει. Στο ακέραιο, όμως...<br /><br />Ακούς παράξενη ζωή; Με ακούς;<br /><br />Είσαι αντίθετη. Στραβή. Παράδοξη. Αντίξοη. Όμως ξέρω ότι είσαι και γλυκιά. Όμορφη. Ζεστή. Χάδι. Φιλί. Αγάπη. Πάρε μου το δάκρυ. Πάρε μου τον πόνο. Άσε με να σε ζήσω. Δεν θα σου ζητήσω τίποτα. Το ξέρεις...<br /><br />Γιατί δεν μου έδωσες τα απλά; Γιατί μου έδωσες τα παράξενα; Γιατί; Τι έφταιξα; Γιατί και για ποιον πλήρωσα; Πίστευα ότι μου έδινες αλλά τελικά μου έπαιρνες...<br /><br />Παράξενα. Αντίθετα. Παράδοξα. Και εγώ πάλευα. Για όλα αυτά. Τα έβλεπα ιδανικά. Μου έδινες περισσότερα. Έπαιζες; Μπορεί. Νίκησες; Ναι. Ποιο όμως το όφελος σου; Ποιο το κέρδος σου; Γιατί όλα αυτά; Γιατί να είσαι τόσο παράξενη, μαζί μου; Αντίστροφη; Ανάποδη; Γιατί;<br /><br />Γιατί να μην σε καταλάβω πιο νωρίς; Γιατί; Γιατί τελικά με είχες και πάλευα συνέχεια. Πάλεψα πολύ για σένα. Πάλεψα πολύ με σένα. Δεν μπορώ άλλο. Με μπέρδεψες. Με νίκησες. Με αποτελείωσες...<br /><br />Άσε με ήσυχη και δώσε μου πίσω ότι μου στέρησες. Τα χρόνια μου. Την ζωή που μου δόθηκε δώρο από τον Θεό, την ανάσα την ήρεμη, τον χτύπο τον ήσυχο, τον ήχο τον γλυκό, το βλέμμα τα καθάριο, ακούς;<br /><br />Με ακούς παράξενη ζωή;<br />Πες μου, με ακούς;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116119612111910800?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161108434259440832006-10-17T21:04:00.000+03:002006-10-17T21:07:14.353+03:00<div align="justify">Δεν είμαι άνθρωπος που δέχομαι άνετα και τα δυο. Είμαι εγωίστρια; Σε πρώτη ανάγνωση, ναι. Δεν δέχομαι την γνώμη του άλλου ή την παρεμβολή του άλλου στην ζωή μου. Δεν λέω, είμαι λάθος. Ενίοτε. Ανάλογα στο ποιος είναι απέναντι μου, μάλλον. Ή καλύτερα στο πως τον βλέπω εγώ...<br /><br />Ψυχανάλυση μου κάνω, μην δώσετε και πολύ σημασία. Το ψυχολογικό μου προφίλ θέλω να φτιάξω. Να με δω. Να με καταλάβω.<br />Λοιπόν...<br /><br />Η συμβουλή είναι επικίνδυνο παιχνίδι. Την δίνεις και δεν ξέρεις το αποτέλεσμα της. Την δίνεις χωρίς να ξέρεις τα πάντα. Άρα; Την καλύτερη συμβουλή μπορείς να στην δώσεις, μόνο εσύ. Εσύ που ξέρεις. Που ζεις το γεγονός. Ο άλλος δεν ξέρει. Δεν μπορεί να ξέρει.</div><div align="justify">Άρα; Πάσα συμβουλή, μη δεκτή.<br /><br />Πάμε τώρα στην συμβολή. Να συμβάλω, αλλά πως; Πώς να μπω στο ‘πετσί’ του άλλου; Πώς να ξέρω; Πώς να ζήσω την ζωή του; Πως; Άρα; Μόνο ο ίδιος μπορείς να συμβάλεις στην ζωή σου. Στο μυαλό σου.</div><div align="justify">Άρα; Πάσα συμβολή, μη δεκτή.<br /><br />Αντικοινωνική; Μπορεί. Καμένη; Σίγουρα. Παράξενη; Γιατί όχι;</div><div align="justify">Μου αρέσουν τελικά οι ‘αρνητικοί’ χαρακτηρισμοί που μου δίνω.</div><div align="justify">Καλύτερα να ξέρω εγώ εμένα, παρά οι άλλοι... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116110843425944083?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161074762984498292006-10-17T11:44:00.000+03:002006-10-17T11:52:35.276+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/Red-Hearts-Photographic-Print-C11738991.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/Red-Hearts-Photographic-Print-C11738991.jpg" border="0" /></a>Μην το κάνεις. Μη...</div><div align="justify">Δεν μου αξίζει. Με πονάει. Σε πονάει.</div><div align="justify">Είσαι δική μου, το ξέχασες;</div><div align="justify">Μείνε εδώ. Μείνε μαζί μου. Είσαι ό,τι έχω και δεν έχω...</div><div align="justify">Για σένα όλα.</div><div align="justify">Από σένα ξεκινάνε όλα.</div><div align="justify">Θυμάσαι; Πες μου ότι θυμάσαι...</div><div align="justify">Πες μου ότι χτυπάς, ακόμη...</div><div align="justify">Άσε με να σε αγγίξω. Να σε νιώσω και πάλι.</div><div align="justify">Να σου δώσω πνοή. Όσο μπορώ. Όσο μπορώ...</div><div align="justify">Δεν υπάρχω χωρίς εσένα. Δεν είμαι τίποτα χωρίς εσένα.</div><div align="justify">Μην ‘χάνεσαι’. Μην απομακρύνεσαι.</div><div align="justify">Όχι πάλι. Όχι ξανά. Όχι.</div><div align="justify">Παράλογο; Θα στο κάνω λογικό...</div><div align="justify"><br />Θα τα φτιάξω όλα και πάλι για σένα. Θα στα κάνω ήρεμα. Γαλήνια. Απαλά και ζεστά. Όπως τα θες...</div><div align="justify">Μην με αφήνεις.</div><div align="justify">Μη...</div><div align="justify">Μου αξίζεις. Σου αξίζω.</div><div align="justify">Σε παρακαλώ, μην με προσπερνάς καρδιά μου...</div><div align="justify"><br />Μη...</div><div align="justify">Χτύπα για μένα και πάλι. Νιώσε για μένα και πάλι. Ζήσε για μένα, ξανά.</div><div align="justify">Σε χρειάζομαι...<br />Μην με προσπερνάς...<br />Μη... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116107476298449829?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1161027778376470782006-10-16T22:29:00.000+03:002006-10-16T22:47:21.856+03:00Πείτε μου, τι αξίζει τελικά; Τι;<br />Ποιο είναι το σωστό; Ποιο είναι το λάθος;<br />Πόσο πρέπει να τα πληρώσεις και τα δυο για να σε αφήσουν ήσυχη;<br />Ε; Πόσο;<br />Να πληρώσω. Να δώσω. Να σωπάσω. Να υπομείνω.<br />Να σκύψω. Να πονέσω. Να κλάψω.<br />Αλλά πείτε μου πόσο.<br />Δώστε μου τον ‘εκτιμώμενο’ χρόνο. Για τόσο...<br />Δεν μπορώ τον αόριστο. Δεν μπορώ.<br />Πως πρέπει να το πω; πως ρε γαμώτη μου;<br />Πείτε μου. Τι αξίζει; Τι;<br />Τα όρια μου με προσπέρασαν. Η σιωπή μου ουρλιάζει.<br />Η υπομονή μου πλέον με κοροϊδεύει και αυτή. Μου γελάει ειρωνικά.<br />Τι αξίζει; Τι;<br />Τα ίχνη μου βαριά...<br />Η ζωή μου...<br />Θεέ μου, η ζωή μου...<br />Τι αξίζει; Τι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116102777837647078?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160991721783651222006-10-16T12:40:00.000+03:002006-10-16T12:44:45.946+03:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/autumn(800x600).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/autumn(800x600).jpg" border="0" /></a>Ζεστός. Όμορφος. Γλυκός...</div><div align="center">Σου κλείνει τα μάτια. Σε ταξιδεύει. Σε προστατεύει από την ψύχρα...</div><div align="center">Σου ανοίγει την διάθεση. Σε χαλαρώνει...</div><div align="center">Σε φωτίζει μέσα στο γκρίζο, στο μουντό της χθεσινής βροχής...</div><div align="center">Σου μαγνητίζει το βλέμμα...</div><div align="center">Σε χαϊδεύει απαλά. Σε κερδίζει...</div><div align="center">Σε κάνει δικό του... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116099172178365122?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160853419164658022006-10-14T22:25:00.000+03:002006-10-14T22:32:19.463+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/The-Diary-Print-C12041710.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/The-Diary-Print-C12041710.jpg" border="0" /></a>Κλεφτές. Στις άσπρες σελίδες. Γράμματα. Λέξεις. Κείμενο. Δικό μου. Το βρήκα κάπου, ψάχνοντας για κάτι άλλο, όπως συνήθως. Ημερολόγιο παλιό. Σκέψεις ξεχασμένες. Λεπτομέρειες. Καθημερινές. Ζωή. Παλμός. Ψυχή. Ματιές διαφορετικές. Ξαπλωμένη τώρα και διαβάζοντας το, βλέπω τις εικόνες που βγαίνουν από μέσα του και απορώ. Απορώ με μένα...</div><br /><div align="justify">Θυμάμαι τα γεγονότα, θυμάμαι τα αισθήματα που μου δημιούργησαν. Αισθήματα δυνατά ώστε να θέλω να τα γράψω για να ξεθυμάνουν. Να αποσυμπιεστούν. Να βγουν από μέσα μου και να ξεχυθούν στο μελάνι, στο χαρτί. Να γίνουν κείμενο. Η σκέψη μου να πάρει μορφή. Να γίνει περίγραμμα του κάθε γεγονότος. Το πολύπλοκο να γίνει λίγο πιο ξεκάθαρο. Εφικτό; Μου αρκούσε. Τότε... Όπως και τώρα...</div><br /><div align="justify">Τελικά όσο γράφεις, σε δελεάζει. Γράφεις όλο και περισσότερο. Όλο και πιο πολλά. Μερικές φορές όταν τα βλέπω γραμμένα απορώ και εγώ η ίδια από την πολυπλοκότητα με την οποία περιέγραφα και περιγράφω ακόμη ένα απλό γεγονός. Τελικά πάντα σκεφτόμουν πολύπλοκα. Ή τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Σκεφτόμουν ιδιόμορφα. Σκέφτομαι πολυδιάστατα...</div><br /><div align="justify">Πάντα βγαίνω από ‘έξω’ και βλέπω ένα γεγονός που με ταλανίζει. Με έχει βοηθήσει πολλές φορές. Αλλά με έχει μπερδέψει και άλλες τόσες. Δεν ξέρω... Οι σελίδες φεύγουν. Γρήγορα. Κοφτά. Κάθε αύριο και χθες. Και οι ματιές μου γρήγορες. Κόφτες. Κλεφτές. Ένας χρόνος ζωής, 365 μέρες σε γρήγορη κίνηση...<br /><br />Τα μάτια μου βάραιναν. Το σώμα μου εξαντλήθηκε. Το μυαλό μου κουράστηκε...<br /><br />‘Κουράστηκα να τις διαβάσω, φαντάσου πόσο κουράστηκα για να τις ζήσω κιόλας’ σκέφτηκα και αποκοιμήθηκα...</div><p align="right"><br /><em><span style="font-size:85%;">[paint by Migdalia Arellano]</span></em> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116085341916465802?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160764853540073182006-10-13T21:36:00.000+03:002006-10-13T21:41:58.170+03:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/Danza-III-Poster-C12101055.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/Danza-III-Poster-C12101055.jpg" border="0" /></a>Μουσική. Υγρασία. Χορός. Πάθος...<br />Το απόλυτο ταγκό... </div><p align="right"><em><span style="font-size:85%;">[paint by Plamen Temelkov]</span></em> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116076485354007318?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160645587242838552006-10-12T12:28:00.000+03:002006-10-12T12:33:07.326+03:00<div align="justify">Βασιλική. Άνθρωπος ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλους. Καρδιά και ψυχή όπως τόσες. Τίποτα το αξιοσημείωτο. Το αξιοζήλευτο. Το αξιοπρόσεχτο. Μέτρια. Ή καλύτερα σκέτη όπως ο καφές που πίνει. Όπως τα λόγια που λέει. Όπως οι σκέψεις που κάνει. Πάντοτε νόμιζε ότι προοριζόταν για κάτι το διαφορετικό. Το μεγάλο. Ότι είχε κάτι. Το ‘κάτι’. Μια ζέστα. Μια ανατολή στα μάτια. Τελικά είχε πάντα μια δύση στην καρδιά...<br /><br />Από μικρή ατίθαση. Για να έχει την προσοχή στην αρχή. Την αγάπη. Της έλειπε πάντα η αγάπη. Ή μάλλον καλύτερα η παρουσία της αγάπης. Γιατί αγάπη είχε. Από την μητέρα της. Απόλυτη. Μοναδική. Τουλάχιστον για την ίδια. Έπαιρνε. Έπαιρνε. Όλη την γλύκα της μανούλας. Όλα τα φιλιά της. Όλες τις αγκαλιές της. Μόνο αυτή. Μοναχοκόρη. Μοναχοπαίδι...<br /><br />Στο σχολείο ήταν το αγαπημένο παιδί των δασκάλων. ‘Πανέξυπνη αλλά ατίθαση...’ η πρόταση που είχε γίνει σλόγκαν για ‘κείνη από τους δάσκαλους. Και η μαμά σαν απάντηση είχε πάντα ένα χάδι. Αλλά η μαμά έλειπε. Δούλευε. Και η απουσία πονούσε. Ακόμη πονάει. Πάντα η απουσία την ενοχλούσε. Πάντα. Αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβε. Έτσι έπρεπε...<br /><br />Ήταν πρόσχαρο παιδί. Ήταν ο αρχηγός στην παρέα της, η οποία φυσικά ήταν πάντα με αγόρια. Μόνο μαζί τους αισθανόταν καλά. Με τα κορίτσια φούντωνε. Τρελαινόταν. 'Μανινα... Κατερίνα... τι διαβάζουν Θεέ μου...' μονολογούσε. ‘Μα πως ήταν δυνατόν να μην τους αρέσει η μπάλα; Το μπάσκετ; Οι βόλτες με το σκειτμπορντ;’ φώναζε συνέχεια. Εντάξει μερικές φορές είχε και κανένα σκισμένο γόνατο αλλά ήταν ‘αναμνηστικά από τον πόλεμο’, όπως συνήθιζε να λέει. Έτσι μεγάλωσε η Βασιλική. Στις αλάνες να παίζει μπάλα. Με κοντά παντελονάκια. Με σκισμένα γόνατα...<br /><br />Καλό παιδί. ‘Παλικάρι’ την έλεγε η μάνα της. Το ‘παλικάρι’ μεγάλωσε. Δεν το πολυκατάλαβε όμως. Στο Λύκειο έκανε επιλογές. Λάθος. Νόμιζε ότι θα φυσούσε άλλος αέρας στην ζωή της. Και συνέχισε να είναι ατίθαση. Δεν πέρασε πουθενά. Οι καθηγητές της απαρηγόρητοι. Αλλά η Βασιλική στην κοσμοθεωρία της, σταθερή και αμετακίνητη. Πάντα όταν επέλεγε κάτι, δεν ‘πα να χτυπιόταν όλοι; Αυτή εκεί. Βρε δε ‘πα να ήταν λάθος; Εκεί. Μουλάρι. Πείσμα...<br /><br />Και έτσι η μόνη επιλογή ήταν πλέον η δουλειά. Και τι δεν έκανε. Περνούσε κουρτινόξυλα. Δούλεψε σε τζαμάδικο. Ως πωλήτρια. Και κατέληξε να είναι απλή υπάλληλος γραφείου. Ποτέ της δεν παραπονέθηκε για την δουλειά. Απλά για την συμπεριφορά...<br /><br />Τα ενδιαφέροντα της πολλά. Ποικίλα. Διάφορα. Όλα όμως έρχονταν και παρέρχονταν. Η κριτική που ασκούσε βλέπετε στον εαυτό της, δεν ήταν και η καλύτερη. Πάντα είχε το ειρωνικό σχόλιο έτοιμο. Καυστικό. Πέραν του δέοντος σαρκαστικό. Έκανε όμως πράγματα. Τουλάχιστον προσπαθούσε. Έμαθε υπολογιστές. Χειρισμό. Προγραμματισμό. Διάβασε. Όχι λογοτεχνία, φυσικά. Όχι. Φυσική. Χημεία. Αστρονομία. Αστροφυσική. Πράγματα άγνωστα. Έξω από τα συνηθισμένα. Πήρε, αν έχει τον Θεό της δηλαδή όλα τα βιβλία του Οργανισμού από Γ’ Γυμνάσιου μέχρι και όλο το Λύκειο και τα ξαναδιάβασε. Μόνη της. Χωρίς βοήθεια. Για να καταλάβει τι εστί ‘στοιχειώδες σωματίδιο’ διάβασε το κεφάλαιο 75 φορές, παρακαλώ... αλλά το κατάλαβε. Μουλάρι, είπαμε. Πείσμα...<br /><br />Στην ζωή της τα πράγματα της ήρθαν στραβά. Στραβά μέσα στην απόλυτη αγάπη. Της ήρθε πόνος και δάκρυ. Εκεί να δείτε πείσμα. Έτρωγε μια, παρ’ την κάτω, χτυπιόταν, έκλαιγε και ξανά πάνω η Βασιλική. Πολλές φορές. Για πολλές καταστάσεις. Με πολλούς τρόπους. Για πολλές αιτίες. Και όλα μαζί. Διαδοχικά. Μην τυχόν και πάρει ανάσα...<br /><br />Αχ... ρε Βασιλική, καλό παιδί δεν λέω, αλλά δεν το κοιτάς και λίγο αλλιώς το θέμα; Έχεις διαβάσει τόσα. Έχεις δει τόσα. Έχεις περάσει τόσα. Και λες και είσαι ακόμη στις αλάνες. Που πας καλή μου με κοντά παντελονάκια; Ε; Θα σκίζονται συνέχεια τα γόνατα σου. Θα πονάς. Καλό το πείσμα δεν λέω. Κινητήριος δύναμη. Αλλά μην αντιστέκεσαι και πάντα στο ‘κύμα’, αφού κουράστηκες... δεν το βλέπεις; Δεν αντέχεις το παραμικρό πλέον. Τσικ ακούς και πετάγεσαι. Ηρέμησε. Ό,τι ήταν να σε κυνηγήσει, σε κυνήγησε. Ό,τι ήταν να παλέψεις το πάλεψες. Τώρα σωστά; Λάθος; Θα μας πει το κοινό. Εσύ τουλάχιστον έκανες ότι μπορούσες. Έκανες ότι ήξερες να κάνεις. Και όλα τα έκανες με καλή πρόθεση. Δεν πείραξες ποτέ κανέναν. Βοήθησες όποιον περνούσε από το χέρι σου. Τι μας λες τώρα; Εδώ σε απολύσαν για αυτόν τον λόγο. Το ξέρω. Το ξέρω. Δεν μπορούσες να πεις να απολύσουν την άλλη κοπέλα. Και έτσι απέλυσαν εσένα. Τόσο ‘φρούτο’ ήσουν. Και δεν άλλαξες, ανάθεμα σε. Έπαθες τόσα και δεν έμαθες. Πείσμα. Μουλάρι...</div><div align="justify"><br />Αλλά να σου πω κάτι; Για μένα είσαι παλικάρι. Όπως σε φωνάζει η μάνα σου. Παλικάρι. Η ίδια ψυχή. Η ίδια καρδιά. Το ίδιο παιδί. Εκείνο το παιδί που πάντα ήθελε την παρουσία της αγάπης...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116064558724283855?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160597416138738992006-10-11T23:00:00.000+03:002006-10-11T23:10:16.210+03:00<div align="justify">Για κανέναν. Για τίποτα. Δεν θέλω να ακούω. Δεν θέλω να βλέπω. Δεν θέλω να νιώθω. Δεν θέλω να αισθάνομαι. Όλοι σας πάντα, κάνετε κάτι την στιγμή που πρέπει ομολογώ, για να με απογοητεύσετε. Δεν λέω το ίδιο και ίσως και χειρότερο μπορεί να έχω κάνει και εγώ. Ίσως εγώ πρώτη σας απογοητεύω και απλά είναι θέμα δράσης – αντίδρασης.</div><br /><div align="justify">Απογοητεύω, απογοητεύομαι. Έτσι απλά...</div><br /><div align="justify">Αλλά ο δικός μου χρόνος στέρεψε. Το δικό μου μυαλό χάνεται. Το χάνω και αυτό ξέρετε ότι δεν το μπορώ. Ποτέ μου δεν μπορούσα να αισθάνομαι ότι δεν έχω την κυριαρχία του μυαλού μου. Των αισθημάτων μου, ναι. Της θέλησης μου, ναι. Της πίστης μου, ναι. Του μυαλού μου, όχι. Είναι κάτι που το φοβάμαι. Δεν θέλω να νιώθω άμυαλη... Δεν μπορώ.</div><br /><div align="justify">Είναι θέμα αντίδρασης; Ή δράσης; Πείτε μου καθαρά, φταις. Φταις εκεί και εκεί και εκεί. Φωνάξτε μου ‘Με απογοήτευσες...’. Φτιάξτε μου μια τεράστια λίστα με τα μειονεκτήματα μου σαν άνθρωπος. Έχω πολλά, δεν λέω...</div><br /><div align="justify">Αλλά έχω και προτερήματα, γαμώτη μου. Έχω. Μην μου τα πατάτε. Μην μου τα μειώνετε. Μην το κάνετε με την πρώτη ευκαιρία που σας δίνεται. Είναι μικρό. Πολύ μικρό. Και φυσικά δεν είναι αντάξιο ούτε για την δική σας προσωπικότητα αλλά ούτε και για τον δικό μου χαρακτήρα.</div><br /><div align="justify">Τι θέλετε; Να με κάνετε να αισθανθώ ‘μικρή’; Αδύναμη; Ναι, λοιπόν είμαι και τα δυο. Και πολλά περισσότερα. Είμαι δειλή, αδύναμη, άτολμη, είμαι ‘λίγη’... αλλά είμαι εγώ. Εγώ. Το θυμάστε όλοι σας αυτό; Εγώ...</div><br /><div align="justify">Αυτή που ήταν πάντα εκεί και ας κατουριόταν από τον φόβο της. Αυτή που προσπαθούσε να είναι δίπλα σας. Ό,τι κι αν συνέβαινε. Κι ας μην το ήθελε. Κι ας μην το μπορούσε. Κι ας μην το άντεχε. Ήταν εκεί. Σας απογοήτευσε; Που; Πως; Γιατί; Αναρωτηθήκατε; Και γιατί το έκανε; Αναγκάστηκε, μήπως; Έσπασε; Ποιος σας είπε ότι είμαι ‘ήρωας’; Ότι είμαι υπεράνθρωπος;</div><br /><div align="justify">Δεν σας αφορά; Δεν σας νοιάζει; Καλά. Δεκτό. Αλλά μην μου πείτε ότι πρέπει να είναι και αποδεκτό. Δεν μπορώ. Δεν έχω άλλο χρόνο. Πρέπει να με σώσω. Σας το είπα. Σας απογοήτευσα; Και μένα. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω. Έφτασα στα όρια μου σαν άνθρωπος...</div><br /><div align="justify">Προσπάθησα όσο και όπως μπορούσα. Για τον καθένα σας ξεχωριστά. Έβαζα στην άκρη εμένα και έβλεπα εσάς. Έπαιρνα το πρόβλημα σας, το έκανα δικό μου και το συζητούσαμε. Ξανά και ξανά. Θεέ μου. Ξανά και ξανά. Εγώ για σας. Εγώ ένιωθα τον πόνο σας...</div><br /><div align="justify">Όσο λοιπόν μπορούσα ήμουν εκεί. Το έκανα ή όχι; Πείτε μου; Σκόρπισα τον χρόνο μου και το μυαλό μου. Και τώρα δεν έχω για μένα. Όλα για σας.</div><br /><div align="justify">Έτσι ναι, και βέβαια σας απογοήτευσα. Σας έμαθα να είμαι εκεί. Να έχω χρόνο μόνο, για σας. Μόνο που δυστυχώς δεν έχω άλλο χρόνο... δεν έχω...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116059741613873899?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160572807611103312006-10-11T16:10:00.000+03:002006-10-11T16:20:07.683+03:00<div align="justify">Γράφω για να διαβάζω τι σκέφτομαι. Να το κρίνω. Να με κρίνω. Κριτική... Δεν με άφησα ποτέ χωρίς κριτική. Και μάλιστα σκληρή. Πολύ σκληρή. Φαίνεται άλλωστε. Ούτε μια φορά δεν χάιδεψα τον εαυτό μου. Ούτε μια. Κρίνω πάντα σκληρά ο,τιδήποτε λέω ή σκέφτομαι ή πράττω. Χωρίς αναστολές. Χωρίς ‘παραθυράκια’. Ανελέητα. Με κυνηγάω. Πάντα το έκανα. Μου έκοψα ίσως και τα φτερά σε πολλές των περιπτώσεων. Από μικρή. Ήθελα καθαρά πράγματα. Πράξεις μόνο από τα δικά μου χέρια. Σκέψεις μόνο από το δικό μου μυαλό.</div><div align="justify">Εγωίστρια; Μπορεί. Αυτάρκης; Μπορεί. Δεν ήθελα να είμαι βάρος στην σκέψη και στην ζωή, κανενός. Το μισούσα να αισθάνομαι έτσι...<br /><br />Πιστεύω ότι πάντα είτε άθελα είτε ηθελημένα έκανα επιλογές με βάση αυτό το κριτήριο. Ξεκίνησα ζωγραφική. Δεν άντεξα την κριτική μου. Έπρεπε να πάω φροντιστήριο στο Λύκειο. Δεν πήγα. Έπρεπε να δώσω ξανά Πανελλαδικές αφού μόνο για 50 μόρια δεν πέρασα στην μοναδική παρακαλώ, Σχολή που δήλωσα με την πρώτη φορά. Δεν έδωσα. Δούλεψα σκληρά. Σε πολλές δουλειές. Απολύθηκα και παραιτήθηκα για πολλές αιτίες. Πάντα ηθικής πλευράς. Αγάπησα και πάλεψα με νύχια και με δόντια για αυτήν την αγάπη. Έζησα καταστάσεις που ούτε καν μπορούσα να τις φανταστώ, Πόνεσα. Έκλαψα. Γέλασα. ‘Κολύμπησα’ στα βαθιά, και δεν ήξερα κολύμπι. Στο πρόσωπο μου δύσκολα αφήνω να φανούν όλα αυτά. Αν και είναι ‘καθρέπτης’ έμαθα να τα κρύβω. Να πονάν μόνο εμένα. Να αφήνω μόνο το χαμόγελο και το γέλιο να βγαίνει προς τα έξω...<br /><br />Μόνη μου έκλαιγα. Μόνη μου, μαζί σου. Μόνη μου τα έλεγα. Μόνη μου, μαζί σου. Ήσουν εκεί, πάντα. Δεν έφτιαχνα προτάσεις. Έλεγα τις σκέψεις μου σαν να μιλούσα μόνη μου. Δεν φτιασίδωνα τίποτα για να στο πω. Όλα από ψυχής...<br /><br />Αυτό κάνω και τώρα. Απλά τώρα τα γράφω. Και κάποιοι τα διαβάζουν. Και κάποιοι τα σχολιάζουν. Τα σχόλια σας είναι σκέψεις πάνω σε αυτό που διαβάσατε. Αν το διαβάσατε. Μερικές φορές είναι από διαίσθηση. Μερικές είναι για να πείτε απλά ένα ‘είμαι εδώ, πέρασα’. Όπως και στον ‘έξω’ κόσμο. Δεν σχολιάζουμε πάντα ό,τι ακούμε. Δεν μιλάμε σε όλους. Δεν μας αγγίζουν όλοι. Δεν λέμε ό,τι αισθανόμαστε σε όλους. Έτσι και εδώ. Είστε λίγοι αυτοί που μου ‘μιλάτε’ αλλά νιώθω ότι μου ‘μιλάτε’ από καρδιάς και σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ θερμά αλλά να με συμπαθάτε, δεν γράφω για σας. Γράφω για μένα. Αφήνω τις σκέψεις μου να ξεχυθούν στο χαρτί. Να γίνουν νόημα. Κείμενο. Και μου αρέσει αυτό. Πάντα μου άρεσε να γράφω. Ξέρετε δεν πίστευα ότι μπορώ. Ότι έχω αυτό το κάτι. Το ‘άγγιγμα’ που νιώθω όταν εγώ διαβάζω κάποιον... Φυσικά δεν έχω το ‘άγγιγμα’ αλλά έχω την άνεση να γράφω ότι νιώθω. Πάντα επί προσωπικού, Επίσης δεν γράφω για να το διαβάσει ο ένας ή ο άλλος που τυχαίνει και με γνωρίζει ίσως και από κοντά για να με καταλάβει καλύτερα. Αν ήταν αυτός ο τρόπος για να με καταλάβουν οι κοντινοί μου, χάθηκα...<br /><br />Γράφω για μένα, λοιπόν. Δεν ξέρω για πόσο. Για όσο. Για όσο μου βγαίνουν λέξεις. Για όσο σκέφτομαι και αξιολογώντας την σκέψη μου την κρίνω ενδιαφέρουσα. Για όσο νιώθω. Για όσο είναι ζωντανός ο λόγος μου. Για όσο είναι ζωντανά τα γραπτά μου. Για όσο έχουν ‘χτύπο’. Για όσο βλέπω μέσα τους, εμένα. Για όσο μπορώ να με αντιλαμβάνομαι...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116057280761110331?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160560248020288232006-10-11T12:44:00.000+03:002006-10-11T12:56:26.936+03:00<div align="justify">Σκεφτείτε ότι θέλετε. Πείτε ότι θέλετε. Θα με πονέσει δεν λέω, αλλά θα κάτσω να το ακούσω. Θα σταθώ στα λόγια σας. Θα προσπαθήσω να κατανοήσω γιατί και πως τα λέτε. Ναι. Θα το κάνω. Γιατί; Έτσι έμαθα. Έτσι μου έμαθα. Έτσι μόνο αισθάνομαι ‘καθαρή’ απέναντι μου και απέναντι σας. Και είναι σημαντικό για μένα να αισθάνομαι ‘καθαρή’. Πολύ σημαντικό...<br />Έτσι έφτασα μέχρι εδώ. Έτσι θα προχωρήσω από δω και πέρα.<br /><br />Δεν άλλαξα. Δεν μετουσιώθηκα ξαφνικά σε κάτι άλλο. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό και το γνωρίζετε καλά... όσοι με γνωρίζετε.<br /><br />Αλήθεια πόσοι να είστε άραγε; Πόσοι από εσάς αν σας ζητούσαν να πείτε τι ‘είμαι’ θα μπορούσατε να πείτε κάτι; Και τι θα σας ερχόταν πρώτο στο μυαλό;</div><div align="justify">Ευσεβείς πόθοι, άστο καλύτερα...<br /><br />Οι άνθρωποι δεν μιλάνε πια. Δεν αισθάνονται, θα έλεγα, καλύτερα. Δεν θέλουν; Δεν μπορούν; Δεν προλαβαίνουν; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να επεξεργαστώ την συγκεκριμένη πληροφορία όσο κι αν προσπαθώ.<br /><br />Γιατί; Γιατί; Γιατί δεν μιλάμε; Γιατί δεν ‘στεκόμαστε’; Και όχι σε έναν τυχαίο. Όχι. Στον άνθρωπο μας, ας πούμε. Τον ακούμε; Τον νιώθουμε; Τον καταλαβαίνουμε; Και αν ναι, πως του το δείχνουμε; Όπως θέλουμε και μπορούμε; Ή όπως ξέρουμε ότι έτσι αυτός θα το καταλάβει; Γιατί δεν μπορεί να μην ξέρουμε το σκεπτικό του. Δεν είναι δυνατόν δηλαδή να νοείται ο άλλος να είναι ο άνθρωπος σου, επί δεν ξέρω και ‘γω πόσα χρόνια και να μην ξέρεις τι αντιλαμβάνεται και πως...<br /><br />Και άντε δεν μπορείς να κάνεις όλο αυτό το ίσως πολύπλοκο σκεπτικό, όπως εγώ τρομάρα μου...πως είναι δυνατόν να εξακολουθείς και να μην καταλαβαίνεις τι γίνεται, ακόμη κι αν ο άλλος έρθει και σου πει<br /><em>‘αυτό που μου είπες ή έκανες δεν το κατάλαβα... ή κατάλαβα αυτό και αυτό... έτσι είναι; Αυτό ήθελες να μου πεις;’<br /></em><br />Ο σκοπός σου ήταν να καταλάβει. Σωστά; Βλέπεις ότι δεν καταλαβαίνει. Σωστά; Και στο λέει. Στο λέει. Δεν καταλαβαίνω. Μου είπες ότι μου είπες αλλά εγώ δεν κατάλαβα. Και στο λέω...<br /><br />Εσύ που σκοπός σου ήταν, να καταλάβω εγώ, εσύ που έκανες την προσπάθεια για να καταλάβω εγώ, γιατί όταν σου λέω ότι δεν κατάλαβα, με κοιτάς έτσι; Ε; Tι δεν είπα σωστά; Τι; Πάντα έχει σημασία ο άλλος να καταλάβει την προσπάθεια σου. Έστω κι αν δεν έχει πλέον σημασία, όπως λες. Μπορεί για σένα να είναι έτσι. Για τον άλλον όμως μπορεί να έχει και μάλιστα μεγάλη. Γιατί θέλει να καταλάβει την προσπάθεια σου. Να την κρατήσει φυλακτό. Να την κάνει κερί στην Παναγία...<br /><br />Πάντα μιλούσα. Αυτό δεν θα μου αμφισβητήσει κανείς. Κανείς. Κανένας σας.<br />Μπορεί να μην σας αρέσουν τα λεγόμενα μου αλλά εγώ λέω αυτό που αισθάνομαι όπως το αισθάνομαι. Και πάντα το έκανα αυτό. Και τότε σας άρεσε. Γιατί ξαφνικά ενοχλεί; Γιατί; Δεν άλλαξα. Ο ίδιος άνθρωπος είμαι. Δεν μπορώ να αλλάξω και πολύ και το γνωρίζετε.<br /><br />Τι διαφορετικό έχω από πριν; Ε; Tι; Το έχετε σκεφτεί; Τι;<br />Ότι άλλαξαν τα δεδομένα; Ναι. Ότι άλλαξε το ρου ορισμένων καταστάσεων; Ναι. Εσείς δεν αλλάξατε; Δεν αλλάζετε, γενικά; Δεν προσαρμόζεστε; Δεν είναι δυνατόν. Αφού ζείτε, το κάνετε.<br /><br />Και αφού ιδίως, σταθήκατε με επιτυχία απέναντι σε δύσκολες ομολογουμένως καταστάσεις, ξέρετε και το πώς και το γιατί.<br /><br />Μαζί δεν ήμασταν; Μαζί; Ήσασταν μόνοι; Ε; Τότε το σκεπτικό μου, τα λόγια μου ήταν σωστά; Και τώρα δεν είναι;<br /><br />Με ξέρετε, αγαπητοί μου. Με ξέρετε, πολύ καλά. Και το καταλαβαίνετε κάθε φορά που βλέπετε ότι με πληγώνετε. Γιατί εγώ το δείχνω. Δεν με πειράζει να δείχνω μπροστά σας αδύναμη και πληγωμένη. Δεν με πειράζει καθόλου. Εφόσον λοιπόν έχετε την δύναμη να με πληγώνετε πως είναι δυνατόν να έχω αλλάξει;<br /><br />Μας πληγώνει ο άλλος όταν μας αφορά η σχέση μαζί του... σωστά τα θυμάμαι;<br /><br />Και κάτι τελευταίο.<br /><br />Όλα έχουν αρχή και τέλος. Ακόμη και εμείς οι ίδιοι. Αυτό που μένει είναι η αξία, η εκτίμηση και ο σεβασμός που δείξαμε σε ό,τι αισθανθήκαμε. Αυτό είμαστε τελικά. Ό,τι νιώθουμε. Ό,τι αγαπάμε. Ποτέ μου δεν θα ‘πατήσω’ ό,τι αισθάνθηκα. Ποτέ μου δεν θα το ‘χαμηλώσω’ για να το φτάσω. Γιατί τότε θα είναι σαν να ‘πατάω’ εμένα. Την ψυχή μου. Την καρδιά μου. Την ζωή μου...</div><div align="justify"><br />Δώστε λοιπόν ότι τίτλο θέλετε...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116056024802028823?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160472918232426782006-10-10T12:24:00.000+03:002006-10-10T12:35:18.303+03:00<div align="justify">Πρέπει να σταματήσω να γράφω έτσι...</div><div align="justify">γιατί έτσι, μόνο σχόλια λύπησης αρμόζουν στα γραπτά μου…</div><div align="justify">Και πώς να γράφω, αφού μόνο έτσι μου βγαίνει; </div><div align="justify">Να μην γράφω καθόλου; Καλύτερα, ε;</div><div align="justify">Για ποιον; Για μένα; Για σένα; Για τους άλλους;</div><div align="justify">Εντάξει λοιπόν θα σταματήσω...</div><div align="justify"><br />Η κίνηση αυτή ονομάζεται ‘περίοδος προσαρμογής’ και δόθηκε εντολή ‘ιατρού’ για αυτό. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Για πόσο; Για όσο...</div><div align="justify">Σωστά ‘γιατρέ’;</div><br /><div align="justify">Θα επιστρέψω λοιπόν, χαρούμενη και απροβλημάτιστη. Χωρίς δάκρυα. Χωρίς πόνο. Χωρίς λύπη. Γιατί; Γιατί ο ασθενής θα έχει γιατρευτεί πλήρως, στην περίοδο προσαρμογής του...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116047291823242678?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160413253124389212006-10-09T19:54:00.000+03:002006-10-09T20:02:07.656+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/Sad_Angel_Child.png"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/Sad_Angel_Child.png" border="0" /></a>Κλάμα του Θεού; Μπορεί...</div><div align="justify">Είναι παντού. Μέσα. Έξω.</div><div align="justify">Γύρω μου. Πάνω μου. </div><div align="justify">Δάκρυα. Βροχή. Μαζί. Χωριστά.<br />Άλλοτε σιγανά. Άλλοτε δυνατά. Σίγουρα όμως, κατακλυσμιαία. Παντού...</div><div align="justify">Αγγίζουν τα πάντα.<br />Εμένα...<br />Νιώθω ότι είμαι από χαρτί...</div><div align="justify">Χαρτί...</div><div align="justify">Μολύβι και χαρτί.</div><div align="justify">Βρέχεται και αυτό...</div><div align="justify">Και πώς να γράψεις σε ένα μικρό βρεγμένο χαρτάκι;</div><div align="justify">Ε; πως; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116041325312438921?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160143948604371492006-10-06T17:09:00.000+03:002006-10-10T09:32:07.750+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/Half-Moon-Print-C10315106.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/Half-Moon-Print-C10315106.jpg" border="0" /></a> Όταν είσαι ένας, δεν είσαι Μόνος.</div><div align="justify">Eίσαι Μισός.<br />Η μοναξιά σου είναι κομμένη στα δύο.</div><div align="justify">Μισή για σένα και μισή για τον απόντα.<br />Είσαι μισός όταν δεν είναι δίπλα σου ο άλλος.<br />Είσαι μισός όταν κανείς δεν σού σκουπίζει τα δάκρυα.<br />Είσαι μισός όταν σ’ ακούει μόνο το χαρτί και το μολύβι ξεδιπλώνει τις σκέψεις σου.<br />Είσαι μισός όταν δεν σε γεμίζει η ζωή σου.</div><div align="justify">Μισοάδειος, όχι μισογεμάτος.<br />Είσαι μισός όταν μιλάς στον εαυτό σου και κανείς δεν σ’ ακούει.<br />Είσαι μισός όταν κομματιάζεις την καρδιά σου και δωρίζεις τα θρύψαλά της.<br />Είσαι μισός όταν ποθείς τ’ όνειρο που ξέρεις ότι θα παραμείνει όνειρο.<br />Είσαι μισός όταν ζεις μια φαντασίωση για τη φαντασίωση και όχι για τη δυνάμει πραγματοποίησή της.<br />Είσαι μισός όσο ψάχνεις.<br />Είσαι μισός όσο χρειάζεσαι κάποιον ή κάτι.<br />Είσαι μισός όταν εξαρτάσαι...<br /><br />Και τότε το ολόκληρο φεγγάρι όχι μόνο δεν θα σε γεμίσει· θα αδειάσει ακόμα περισσότερο το κενό σου...<br /><br />(Άραγε πιο μεγάλη θλίψη προκαλεί μια μοναχική Ανατολή ή μια ζευγαρωμένη Δύση;)<br /><br />Μαριάννα Ν. Χρήστου </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116014394860437149?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160068368809071832006-10-05T20:06:00.000+03:002006-10-05T20:23:22.450+03:00Νιώθω μια κούραση βαριά<br />στο σώμα μου και στην καρδιά<br />και δε μου κάνει όρεξη<br />ούτε να κουβεντιάσω,<br />όλα τα έχω βαρεθεί,<br />θέλω να ξαποστάσω...<br /><br />Κουράστηκα, τσακίστηκα<br />δε θέλω πια να ζήσω,<br />ας κοιμηθώ παντοτινά<br />να μην ξαναξυπνήσω...<br /><br />Με κατατρέξανε πολλοί<br />και με ποτίσανε χολή,<br />τα πιο μεγάλα βάσανα<br />μου φόρτωσαν στον ώμο,<br />απελπισμένος σέρνομαι<br />μέσα στον ψεύτη κόσμο...<br /><br />Είναι τα ντέρτια μου πολλά,<br />πικρό το δάκρυ μου κυλά,<br />έτσι που με κατάντησαν<br />τι άλλο πια να πάθω,<br />για πάντα θα ξεκουραστώ<br />μες στον υγρό μου τάφο...<br /><br />Το τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης...<br />Μουσική του ιδίου, σε στίχους του Γιάννη Βασιλόπουλου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116006836880907183?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1160031969829729452006-10-05T10:10:00.000+03:002006-10-05T10:19:39.290+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/butterfly1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/butterfly1.jpg" border="0" /></a> Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από την γνωστή θεώρηση της επιστήμης του Χάους που αναφέρει, ότι το χτύπημα των φτερών μιας πεταλούδας σε κάποιο μέρος της Γης μπορεί να προκαλέσει, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μια μεγάλη καταιγίδα στην άλλη άκρη της.</div><div align="justify">Αυτό σημαίνει ότι μια ασήμαντη αιτία, μπορεί να προκαλέσει τεράστια αποτελέσματα.<br />Αυτό ήταν μια ανακάλυψη του μετεωρολόγου Edward Lorenz που αναζητούσε το 1963 ένα μαθηματικό μοντέλο μακροχρόνιων προβλέψεων των καιρικών φαινομένων. Κάτι που τελικά αποδεικνύεται αδύνατο, επειδή ο καιρός ως σύνολο είναι ένα χαοτικό σύστημα.<br />Σε αυτή την αναζήτηση οδήγησαν την επιστήμη δύο πράγματα, η περιέργεια του ανθρώπου για το άγνωστο και η ανάγκη του, να ελέγξει το περιβάλλον και το μέλλον του, να κυριαρχήσει δηλαδή στο απρόβλεπτο.<br />Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, έχοντας ανακαλύψει την δυνατότητα επιστροφής του στο παρελθόν προσπαθεί να επιδράσει σε αυτό για να διορθώσει τα λάθη που είχαν γίνει.<br />Στην προσπάθειά του αυτή όμως ανακαλύπτει, ότι αλλάζοντας κάτι στο αρχικό μοντέλο αυτό λειτουργεί ως χιονοστιβάδα και αλλάζει ο,τιδήποτε υπήρχε γύρω από αυτό, δηλαδή η οποιαδήποτε μικρή αλλαγή που κάνει στον εαυτό του, επηρεάζει σε μέγιστο βαθμό, τους γύρω του. Έτσι όσο κι αν προσπαθεί, δεν καταφέρνει ποτέ να αγγίξει το τέλειο. Πάντα κάτι πάει στραβά, σαν να πρέπει κάποιος να πληρώνει ένα τίμημα...<br />Στο τέλος όμως θα κατανοήσει μέσα από τον πόνο, ότι η γνώση απαιτεί θυσία. Αν θέλει πραγματικά να γνωρίζει και να ελέγχει την ύπαρξη σαν να ήταν ένας μικρός Θεός, τότε θα πρέπει να θυσιάσει κάτι, την αγάπη της ζωής του ή ακόμα και την ίδια του την ύπαρξη... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-116003196982972945?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159960342607660992006-10-04T14:15:00.000+03:002006-10-04T14:22:42.256+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/hot104.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/hot104.jpg" border="0" /></a> Λοιπόν έχουμε και λέμε! Χιούμορ έχουμε όλοι. Καλά μέχρι εδώ; Καλά! Ωραία... Συνεχίζουμε. Το θέμα είναι, να είναι το χιούμορ μας ή κοινώς αποδεκτό ή τουλάχιστον κατανοητό από αυτούς που θέλουμε. Ε; Ναι... </div><div align="justify">Ε, λοιπόν το δικό μου δεν ξέρω σε ποια κατηγορία να το κατατάξω. </div><div align="justify">Είναι λίγο κάπως, αυτό ή εγώ; Δεν ξέρω. Το πρόβλημα μεγάλο. Και σας το παραθέτω...</div><div align="justify">Οι γονείς μου δεν το καταλαβαίνουν! Αποτέλεσμα; Να ερχόμαστε στο πιτς φυτίλι στα μαχαίρια. Και τους το έχω εξηγήσει. Δεν έχω κακή πρόθεση. Απλά σαρκάζω πέραν του δέοντος το σπλάχνο τους (μοναχοκόρη, τρομάρα μου...). Αυτοί τίποτα. Μην πω κακή κουβέντα για την κόρη τους... </div><div align="justify">Τι μας λέτε, καλέ; Ότι θέλω θα λέω και όπως θέλω. Σιγά μην στα 38 μου (Θεέ μου, σε λίγο θα λέω στα 40 μου;) δεν μπορώ να εκφέρω την γνώμη μου ή την άποψη μου τουλάχιστον. </div><div align="justify">Όχι λοιπόν... και να σας δω να χτυπιέστε κάτω ωσάν χταποδάκια, δεν το κάνω. </div><div align="justify">Αλλά να, που μου φέρνει προβλήματα! Μιλάω για μένα, το ακούν αυτοί και μπαίνουμε σε μια διαδικασία να εξηγήσω γιατί είπα το ένα και γιατί είπα το άλλο, τι εννοεί ο ‘ποιητής’ δηλάδη... και έτσι το χιούμορ παίρνει την μορφή διάλεξης...</div><div align="justify">Άστα βράστα δηλαδή...<br />Υπάρχουν φυσικά και άλλες φάσεις...</div><div align="justify">Ή καταλαβαίνουν και μου λένε τι χαριτωμένα που τα λέω, ή γελάνε χωρίς να έχουν καταλάβει γρι, ή την κάνουν διακριτικά ή την κάνουν αφού κάνουν και τον σταυρό τους για το κακό που τους βρήκε (το χιούμορ μου, ντε!!!)...</div><div align="justify">Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, πια. </div><div align="justify">Λάθος αυτοί ή λάθος εγώ; Δεν ξέρω. </div><div align="justify">Χάσμα γενεών; Μπορεί. </div><div align="justify">Αλλά τόσο, πια; Τόσο;</div><div align="justify">Και είναι γλυκύτατοι (καλά καλά μην βαράτε... η μαμά μου πιο πολύ!!!). </div><div align="justify">Α, ρε μάνα... παίρνει εκείνο το βλέμμα απορίας, σουφρώνει και τα χείλια και αρχίζει... τι είναι αυτά που λες παιδάκι μου; εδώ μιλάμε σοβαρά! Τι σοβαρά ρε μάνα; Γίνεται να μιλάμε πάντα σοβαρά; Και αρχίζω να της παραθέτω, με επιχειρήματα παρακαλώ, λόγους που δεν μπορώ να δω σοβαρά το ένα θέμα ή το άλλο. Την τρελαίνω και την κάνει...</div><div align="justify">Ο μπαμπάς; Σχέση μίσους και τρέλας. Καυγάς στο dt. Και καυγάς τρικούβερτος, όχι αστεία. Για μια λέξη. Δια ασήμαντον αφορμήν, βεβαίως βεβαίως...</div><div align="justify">Εκεί το χιούμορ μου πάει περίπατο. Και μακρινό. Και σιγά μην γυρίσει για το βράδυ. Και ναι, έξω θα φάει και έξω θα κοιμηθεί. </div><div align="justify">Αμάν πια! Ένα χιούμορ το έχω! Αυτό είναι! </div><div align="justify">Κουτσό στραβό δικό μου είναι! Καλά; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115996034260766099?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159946831737077852006-10-04T10:23:00.000+03:002006-10-04T10:39:34.476+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/ice_cubes015.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/ice_cubes015.jpg" border="0" /></a> <div align="justify">Πάγος είναι η στερεά κατάσταση στην οποία μετατρέπεται το νερό, όταν βρεθεί σε θερμοκρασία 0 °C (273,15 K, 32 °F). Η πιο συνηθισμένη μορφή πάγου είναι ένα κρυσταλλικό στερεό, διαφανές ή ημιδιαφανές σε λευκή ή γαλαζωπή απόχρωση, ανάλογα με την περιεκτικότητά του σε άλλα στοιχεία (αέρας, άλατα, κλπ.). Ένα χαρακτηριστικό του πάγου είναι ότι έχει μικρότερη πυκνότητα σε σχέση με τη ρευστή του μορφή (νερό). Έτσι, ο πάγος επιπλέει στο νερό, φαινόμενο που είναι πολύ σημαντικό για την περιβαλλοντική ισορροπία στη Γη...</div><blockquote><p align="center">...και όχι μόνο θα έλεγα!!<br />Ο πάγος που ‘επιπλέει’ είναι γενικά,<br />σημαντικό φαινόμενο σε κάθε ισορροπία<br />ή όχι; </p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115994683173707785?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159897993205950242006-10-03T20:46:00.000+03:002006-10-03T20:54:59.423+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/image_01.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/image_01.jpg" border="0" /></a>Ιδιότητα που παρουσιάζουν κάποιες χημικές ουσίες να "δεσμεύουν" στην επιφάνειά τους κάποια άλλη ουσία. Για παράδειγμα στις μάσκες αερίων, οι δηλητηριώδεις ουσίες του αναπνέοντος αέρος δεσμεύονται, περνώντας από στρώμα άνθρακος...</div><blockquote><p align="center">Το διαμάντι αλλά και το φούμο...<br />άνθρακας είναι...<br />προσοχή! προσοχή! </p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115989799320595024?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159871525330811602006-10-03T13:28:00.000+03:002006-10-04T10:43:37.946+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/painting_flying_large.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/painting_flying_large.jpg" border="0" /></a> <div align="justify">O Ύμνος στη Χαρά (στα γερμανικά Ode an die Freude, γνωστός και σαν Ωδή στη Χαρά) είναι μια ωδή που γράφτηκε το 1785 από το Γερμανό ποιητή και ιστορικό Φρήντριχ Σίλερ, και έγινε ιδιαίτερα γνωστό όταν μελοποιήθηκε από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, ενταγμένο στο τέταρτο μέρος της Ενάτης συμφωνίας του, για τέσσερις σόλο φωνές, χορωδία και ορχήστρα σε ρε ελάσσονα. Λιγότερο γνωστές μελοποιήσεις είναι αυτή του Φραντς Σούμπερτ (για φωνή και πιάνο του 1815) και του Τσαϊκόφσκι (για σόλο φωνές, χορωδία και ορχήστρα και στίχους στα ρωσικά, του 1865).</div><blockquote><div align="center">Άσχετο; Tελείως;</div><div align="center">Σωστά... Άσχετο...</div><div align="center">και τι κατάλαβα με τα σχετικά; </div><div align="center">Ε;</div></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115987152533081160?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159790833082911352006-10-02T15:00:00.000+03:002006-10-02T15:17:37.640+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/eye_world.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/eye_world.jpg" border="0" /></a>Μυαλό. Τι σου είναι το άτιμο!</div><div align="justify">Πως ‘φεύγει’. Πάει όπου θέλει.<br />Θυμάται...</div><div align="justify">Ξαναβλέπει. Ξαναζεί. </div><div align="justify">Το δικό μου τελευταία όλο τέτοια μου κάνει. </div><div align="justify">Πάει στα παλιά. Στα προ 20τιας.<br />‘Τώρα πρόσφατα δηλαδή’ σκέφτομαι και γελάω.<br />Είκοσι χρόνια. Διαδρομή σαν μια μέρα. </div><div align="justify">Έτσι είναι στο μυαλό μου. </div><div align="justify">Έτσι είναι στην καρδιά μου.</div><div align="justify">Μια μέρα. </div><div align="justify">Όμορφο ξύπνημα.</div><div align="justify">Γλυκό πρωινό.</div><div align="justify">Δύσκολο μεσημέρι.</div><div align="justify">Πονεμένο απόγευμα.</div><div align="justify">Μοναχικό βράδυ.</div><div align="justify">Μια μέρα... όλη σε ένα μυαλό, σε μια αναδρομή...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115979083308291135?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159780550876897222006-10-02T12:12:00.000+03:002006-10-02T12:20:32.053+03:00<div align="justify">Ωραίο θέμα. Αποδεκτό. Αναγνώσιμο. Εύπεπτο. Ορισμένο. Τοποθετημένο σε πλαίσια. Πριν και μετά δεν υπάρχει. Χαρά. Γέλιο. Ευεξία. Ικανή για τέτοια θέματα μόνο, λοιπόν. Για τέτοια; Ναι, για τέτοια. Κεφάτα λόγια. Απροβλημάτιστα...</div><div align="justify"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/shs_butterflyFlowerArtisticBorder.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/shs_butterflyFlowerArtisticBorder.jpg" border="0" /></a>Λοιπόν, πάμε να δούμε τι θα πούμε για τα λουλουδάκια πρώτα. Όμορφα. Πολύχρωμα. Μυρωδιαστά. Πέταλα και σέπαλα σε πλήρη αρμονία. Χαρά οφθαλμών. Χρώματα και αρώματα. </div><div align="justify">Κήποι γεμάτοι με λουλουδάκια και πεταλουδίτσες παντού.</div><div align="justify">Έλξη. Μεγαλείο. Ζωή. Θρόισμα. Πέταγμα. Αέρας ο δεσμός τους. Αιώνιος και αέναος. Δικός τους. Πολυχρωμία σε όλο της το ανθρώπινο ορατό φάσμα.</div><div align="justify">Το λουλουδάκι σταθερό, η πεταλουδίτσα περαστική και περίεργη. Όμορφο ζευγάρι. Το λουλουδάκι σκύβει ντροπαλό για να δεχτεί την πεταλουδίτσα όσο πιο όμορφο και ήσυχο μπορεί. </div><div align="justify">Ταιριαστό. Υπάκουο. Δεκτικό.</div><div align="justify">Η πεταλουδίτσα απαλή με το λουλουδάκι. Γλυκιά. Δίνει το χάδι της στο λουλουδάκι. Όμορφες στιγμές. Ήρεμες. Απαλές...</div><br /><div align="justify">Τελικά κοίτα να δεις που θα γίνει το αγαπημένο μου θέμα. Τόσο αναίμακτο. Τόσο απρόσωπο. Εύκολο να το σχολιάσεις. Εύκολο να το διαβάσεις. Εύκολο να το καταλάβεις...</div><div align="justify">Ε;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115978055087689722?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159774932040913472006-10-02T10:36:00.000+03:002006-10-02T12:23:32.223+03:00<div align="justify">Μεγάλη κούπα. Γεμάτη. Ζεστή. Τα χέρια μου την αγκαλιάζουν. Παίρνουν την θερμοκρασία της. Τα μάτια μου μισόκλειστα. Η μυρωδιά του καφέ παντού στο δωμάτιο.<br />Ησυχία... <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/6623.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/6623.jpg" border="0" /></a><br />Πρωινός καφές. Καίει την γλώσσα. Ξυπνάει τις αισθήσεις. Ξυπνάει εμένα. Για ακόμη μια μέρα. Για ακόμη ένα πρωινό. Απαραίτητος σύντροφος, ένα τσιγάρο. Το μυαλό ακόμη θολό. Νυσταγμένο. Κάθε γουλιά και ένα μικρό ξύπνημα. </div><div align="justify">Ηρεμία... </div><div align="justify">Κοιτάζω τον καφέ. Σκούρος. Βαθύς. Καθρέπτης. </div><div align="justify">Αφέντης και δούλος μαζί...<br />Φάρμακο.<br />‘Φαρμάκι έτσι σκέτο όπως τον πίνω, πια’ λέω και χαμογελάω.<br />‘Εσύ δεν πίνεις καφέ, τρως μπακλαβά με τόσες κουταλιές ζάχαρη που βάζεις...’ μου έλεγες.<br />4 παρακαλώ, τώρα πια σκέτος. Πικρός. Χωρίς καμία πρόσμιξη. Ούτε ζάχαρη. Ούτε γάλα. Τίποτα. Νερό και καφές. Μεγάλωσα.<br />‘Αντέχω την πίκρα’ μου λέω και σηκώνομαι.<br />Αντέχω...<br />‘Αμάν πια, πάλι τα ίδια;’ με ρωτώ.<br />‘Αστα, πια. Τι σχέση έχει το καφεδάκι που πίνεις με όλα αυτά; Ε; Πως μπορεί το μυαλό σου και τα συνδέει όλα, δεν μπορώ να το καταλάβω...’ μου φωνάζω. </div><div align="justify">Με μαλώνω.<br />‘Καφέ πίνεις, για όνομα του Θεού. Έλεος. Πάλι τα ίδια; Πάλι;’</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115977493204091347?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159723482048749962006-10-01T20:26:00.000+03:002006-10-01T20:54:39.366+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/90-14274.jpg"></a>Κουράζονται οι λέξεις; Τα γράμματα; </div><div align="justify">Κουράζονται όταν διαλέγονται, για να σχηματίζουν νοήματα και να περιγράφουν τα ανθρώπινα συναισθήματα και καταστάσεις;</div><div align="justify">Και να έχουν έτσι, ένα καθημερινό πάρε δώσε μεταξύ των ανθρώπων; </div><div align="justify">Πως νιώθουν άραγε;</div><div align="justify">Πως νιώθουν όταν γίνονται αντιληπτές;</div><div align="justify">Πως νιώθουν όταν πέφτουν κάτω και τις ποδοπατάνε;</div><div align="justify">Πως νιώθουν;</div><div align="justify">Πως αισθάνονται;</div><div align="justify">Κουράζονται;</div><div align="justify">Αγανακτούν;</div><div align="justify">Τρελαίνονται;</div><div align="justify">Θυμώνουν;</div><div align="justify">Αγαπούν;</div><div align="justify">Μισούν;</div><div align="justify">Όταν τις λένε σαν να τις φτύνουν, στα μούτρα του άλλου;</div><div align="justify">Όταν τις λένε και δεν μπορούν να αποδώσουν, το μεγαλείο του συναισθήματος που καλούνται να περιγράψουν;</div><div align="justify">Πάντως εγώ αν ήμουν λέξη θα ήμουν πολύ κουρασμένη από όλα αυτά. Από την παραποίηση. Την ‘μικρότητα’. Την περιφρόνηση...<br />Περιφρονούμε τον λόγο, την ομιλία, αλλά για σκεφτείτε το...<br />είναι τα μόνα που μας ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα είδη που ζουν στον πλανήτη Γη... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115972348204874996?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159716063703597802006-10-01T18:13:00.000+03:002006-10-01T18:21:03.756+03:00<div align="center">Μίλα. </div><div align="center">Πες κάτι, οτιδήποτε.<br />Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.<br />Διάλεξε έστω κάποια λέξη,<br />που να σε δένει πιο σφιχτά<br />με την αοριστία.<br /><br />Πες:<br />"άδικα",<br />"δέντρο",<br />"γυμνό".<br />Πες:<br />"θα δούμε",<br />"αστάθμητο",<br />"βάρος".<br /><br />Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται<br />μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.<br /><br />Μίλα.<br />Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.<br />Εκεί που τελειώνουμε εμείς<br />αρχίζει η θάλασσα.<br />Πες κάτι.<br />Πες "κύμα", που δεν στέκεται.</div><br /><em>Κική Δημουλά</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115971606370359780?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159516865345163262006-09-29T10:58:00.000+03:002006-09-29T11:01:05.400+03:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/resting.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/resting.jpg" border="0" /></a>σε μια θάλασσα γαλήνης θέλω να πλέει η ψύχη μου, πλέον... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115951686534516326?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159431634029097992006-09-28T11:13:00.000+03:002006-09-28T11:22:28.083+03:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/9122.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/9122.jpg" border="0" /></a>Δεν σε ακούω... </div><div align="center">σε χάνω... </div><div align="center">κακή σύνδεση, μην δίνεις σημασία... </div><div align="center">όπως πάντα δηλαδή!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115943163402909799?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159384426041161762006-09-27T22:07:00.000+03:002006-09-27T22:13:46.120+03:00<div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/klimt.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/klimt.jpg" border="0" /></a><br />Αλήθεια τι θέλω; Τι ζητάω;<br />Απλά να ζήσω, να το νιώσω, να το καταλάβω...<br /><br />Βλέπω σωστά; Αντιλαμβάνομαι σωστά;<br />Ποιο είναι όμως το σωστό και ποιο το λάθος;<br />Υποκειμενικές έννοιες...<br /><br />Έχω αξίες; Έχω πιστεύω;<br />Αλήθειες ζωής που προσπαθώ να τις πραγματώνω...<br /><br />Είμαι αληθινή;<br />Εγώ με ‘βλέπω’, με αισθάνομαι πια...<br /><br />Μια ζωή, μια οπτική, μια θέληση, μια απαίτηση, μια αντίληψη, μια αξία, μια αλήθεια, μια αίσθηση, ένα πιστεύω...<br /><br />Εγώ...</div><p align="right"><br /><em>(The Three Ages of Woman ~ Gustav Klimt)</em> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115938442604116176?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159380616251628052006-09-27T21:07:00.000+03:002006-09-27T21:11:19.536+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/681-lg.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/681-lg.jpg" border="0" /></a><br /><br />Από χαρά ή από λύπη λίγο με ενδιαφέρει πλέον...<br />Απλά θέλω να τα δω έστω και για μια μέρα να μην είναι υγρά...<br />Μπορώ;<br />Θέλω;<br />Γίνεται; Σας παρακαλώ, πείτε μου, γίνεται;<br />Εκεί που λέω όχι άλλο, εκεί πάλι υγραίνουν...<br />Στάζουν...<br />Και βρέχουν την καρδιά μου...<br />Την ποτίζουν...<br />Την καίνε...<br />Και γίνονται δάκρυα καρδιάς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115938061625162805?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159344234624411522006-09-27T11:02:00.000+03:002006-09-27T11:57:33.846+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/killboss.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/killboss.gif" border="0" /></a>Καλά είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να μιλάμε την ίδια γλώσσα και να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε; Όχι πες μου!<br />Άνθρωπε μου, ακούς τι σου λέω; Ακούς, που να με πάρει; Ελληνικά σου μιλάω! Για θέματα της δουλειάς σου, μιλάω. Είναι δυνατόν να είσαι και διευθυντής ανάθεμα με και να μην καταλαβαίνεις τι σου λέει η υπάλληλος σου; Είναι; Να ξέρεις το αντικείμενο και να ρωτάς εμένα τι είναι το ένα και τι είναι το άλλο; Δεν βλέπεις;<br />Εγώ τρελό δεν θα το πάρω, νταξ; Αν εσύ είσαι ‘περιορισμένης ευθύνης’ εγώ δεν φταίω! Αν δεν το μπορείς το ‘άθλημα’ παρατά το. Τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία...<br />Αμάν πια!!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115934423462441152?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159263960999382522006-09-26T12:31:00.000+03:002006-09-26T12:46:01.063+03:00<div align="justify">Όποιος την δει ας μου πει, που και ποτέ έγινε αυτό παρακαλώ. Καλό θα κάνει και ουχι κακό. Θα βοηθήσει, βρε παιδί, στο κάτω κάτω. Την έχω χάσει όμως εδώ και αρκετό καιρό. Έτσι θα προσπαθήσω να σας δώσω ό,τι χαρακτηριστικά της, θυμάμαι...<br /><br />Η κα Διάθεση λοιπόν είναι ετών 38. Ξανθιά. Μετρίου αναστήματος. Πάντα μες την τρελή χαρά. Φορούσε πάντα πολύχρωμα ρούχα. Είχε ένα πλατύ χαμόγελο. Τίναζε τα ξανθιά της μαλλιά και γελούσε. Μιλούσε έντονα. Φωναχτά.<br />Για να πει την σκέψη της, κουνούσε τα χέρια της για να την δείξει κιόλας στον άλλο με όλη την μεγαλοπρέπεια που της άξιζε, που άξιζε στην σκέψη της, έτσι πίστευε έτσι έκανε η τρελή. Μην νομίζετε, δεν είχε τρομερές σκέψεις. Όχι. Αλλά αυτηνής της άρεσε να το κάνει αυτό. Ήταν μέσα σε όλα. Τι θέμα συζήτησης θέλετε; Αυτή μέσα και με γνώμη παρακαλώ, με αποδείξεις, όχι έτσι στο φλου.<br />Βαβούρα. Σαματάς ζωντανός. Όλα τα έκανε δυνατά. Μιλούσε δυνατά. Αγαπούσε δυνατά. Πονούσε δυνατά. Έκλαιγε δυνατά. Όλα στον υπερθετικό βαθμό. Έτσι πίστευε. Έτσι έκανε. Έτσι ζούσε. Κάθε πρόβλημα που της ερχόταν, έτσι το αντιμετώπιζε. Πρώτα οι άλλοι και μετά αυτή. Κρατούσε γερά. Για πολλά χρόνια. Για πολλά προβλήματα. Όμως τελικά πίστευε ότι ζούσε. Ηρθε λοιπόν μια μέρα που έσπασαν όλα μπροστά της.<br />Που η ζωή της, σαν παλιό κρυστάλλινο ποτήρι της μαμάς της, έπεσε και έγινε χίλια κομμάτια. Τι να μαζέψει και από πού; Είχαν σκορπιστεί όλα στους πέντε ανέμους. Κομματάκια μικρά. Τα έχασε. Την έχασε. Πίστεψε ότι ήταν λάθος. Οφθαλμαπάτη. Αλλά όχι, ήταν αλήθεια.<br />Εκεί τα έχασε περισσότερο. Και άρχισε να μαραζώνει. Να μην γελάει. Να μην μιλάει δυνατά. Να μην την ενδιαφέρει τίποτα, πια. Ήθελε να φύγει. Να ξεφύγει. Από τι, από ποιον, δεν ήξερε μάλλον ούτε και η ίδια. Μάλλον, λέω εγώ, από αυτήν.<br />Δεν της ηρθε εύκολο. Ακολούθησαν σπασμωδικές της κινήσεις. Την έβλεπα και δεν την αναγνώριζα. Άκαμπτη. Άπονη. Παγωμένη. Με όλα αυτά που μέχρι τώρα λάτρευε. Δεν ήθελε κανέναν πια δίπλα της. Φαινόταν, ήταν έτοιμη προς φυγή.<br />Αλλά και ποιος μπορούσε να της μιλήσει; Κανείς! Τι να της πει; Μείνε; Μείνε και κάνε τι; Προσπάθησε; Αφού από την προσπάθεια, έπαθε ότι έπαθε. Ποιος να της ζητήσει κάτι τέτοιο; Και έτσι την αφήσαν όλοι. Αναγκαστήκαν...<br />Βλέπεις όταν έπρεπε, δεν έκαναν τίποτα. Την έβλεπαν έτσι και έλεγαν οκ πρόβλημα ουδέν. Αμ δε! Όποιος γελάει δεν πάει να πει ότι δεν πονάει...<br /><br />Και έτσι χάθηκε η φίλη μου. Και τώρα ψάχνουμε στα χαμένα. Στα απολεσθέντα. Νιώθω ότι θα την βρω. Που θα μου πάει, θα την βρω. Δεν θέλω κάτι παραπάνω απλά να της πω ότι την αγαπαώ. Και ας ξαναχαθεί μετά... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115926396099938252?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159254104442722782006-09-26T09:57:00.000+03:002006-09-26T11:14:28.580+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/pencil.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/pencil.jpg" border="0" /></a>Γράψε σβήσε θα την φτιάξω την λίστα που θα μου πάει. Ξεκινάμε λοιπόν...<br /><p>01. Να αναπνέω βαθιά την κάθε μέρα μου και όσο περισσότερο μπορώ<br />02. Να σκέφτομαι και να πράττω ανάλογα στην κάθε περίσταση<br />03. Να νιώθω εμένα και εσένα<br />04. Να υπάρχω και να το καταλαβαίνω<br />05. Να γελάω σιωπηλά<br />06. Να κλαίω δυνατά<br />07. Να αγαπώ απλά και απόλυτα<br />08. Να μισώ έντονα<br />09. Να θυμώνω πολύ<br />10. Να δίνω αλλά να μην ξεχνάω και να παίρνω<br />11. Να μιλάω αλλά και να ακούω<br />12. Να βλέπω όσο πιο καθαρά μπορώ<br />13. Να δημιουργώ αφού μου αρέσει τόσο πολύ<br />14. Να διαβάζω βιβλία αφού πρώτα τα μυρίσω και τα νιώσω<br />15. Να περπατάω στην βροχή χωρίς ομπρέλα<br />16. Να βουτάω στην θάλασσα χωρίς να κρατάω την μύτη μου<br />17. Να ενηλικιωθώ επιτέλους<br />18. Να σταματήσω να με γλυκαίνω με σοκολάτες<br />19. Να πληγώνομαι όσο και όταν πρέπει</p><p>( συνεχίζεται ... ) </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115925410444272278?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159207700019577002006-09-25T21:00:00.002+03:002006-09-25T21:30:26.866+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/sn210.3.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="308" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/sn210.4.jpg" width="120" border="0" /></a>Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι<br />σαν το ξεχασμένο στάχυ<br />ο κόσμος γύρω, άδειος κάμπος<br />κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος,<br />σαν το ξεχασμένο στάχυ<br />άνθρωποι μονάχοι...<br /><br />Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι<br />όπως του πελάγου οι βράχοι<br />ο κόσμος θάλασσα που απλώνει,<br />κι αυτοί βουβοί, σκυφτοί και μόνοι<br />ανεμοδαρμένοι βράχοι<br />άνθρωποι μονάχοι...<br /><br />Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα<br />σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα<br />άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα<br />σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...<br /><br /><br />Βίκυ Μοσχολιού<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115920770001957700?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159182294445494342006-09-25T14:02:00.000+03:002006-09-25T14:04:54.496+03:00Είμαι άνθρωπος;<br />Έχω όρια;<br />Μιλάω ντόμπρα;<br />Σας ακούω;<br />Καταλαβαίνω ή τουλάχιστον προσπαθώ να κατανοήσω τι μου λέτε;<br />Πληγώνομαι;<br />‘Παίζω’ με τα συναισθήματα σας;<br />Εκ προθέσεως σας έχω ‘ματώσει’;<br />Λέω ψέματα προς ιδίων όφελος;<br />Σας ‘πατάω’ για να νιώσει καλυτέρα το ‘εγώ’ μου;<br />Σας υποβαθμίζω σαν ανθρώπους και σαν συνειδήσεις;<br />Προσβάλω την νοημοσύνη σας;<br />‘Βρομίζω’ τις αξίες και τα πιστεύω σας;<br />Σας βάζω στην θέση του ‘εγώ έκανα την μαλακία αλλά εσύ πρέπει να με συχωρέσεις’;<br /><br />Δεν πιστεύω να περιμένετε απαντήσεις...<br />Δεν πιστεύω να έχετε αυτό το θράσος...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115918229444549434?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159169153676884242006-09-25T10:19:00.000+03:002006-09-25T10:25:53.746+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/1600/rope.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5267/1953/320/rope.jpg" border="0" /></a>Ακροβατώ. Το ξέρετε. Το έχω πει. Φαίνεται. Τα αισθήματα μου σε πλήρη υπερδιέργεση. Ούτε μια στιγμή ηρεμίας. Ούτε μια. Προσπαθώ. Αλλά δεν βγάζει πουθενά, τελικά. Πουθενά...</div><div align="justify">Αφήστε με. Μπορείτε; Αυτό τουλάχιστον μπορείτε να το κάνετε; Να με αφήσετε; </div><div align="justify">Βρείτε άλλο παιχνιδάκι! Άλλο! Με ακούτε; Άλλο! </div><div align="justify">Τι θέλετε δηλαδή; Να με σπάσετε; Να με αποτελειώσετε; </div><div align="justify">Εντάξει... το καταφέρατε... το σπάσατε το γαμημένο το σκοινί... μπράβο σας!!!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115916915367688424?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159040032039639042006-09-23T22:15:00.000+03:002006-09-23T22:43:35.590+03:00<div align="justify">‘φωτιά στα σαββατόβραδα να μην ξαναγυρίσουν...’ από την φωνή της Άντζελας, ο ήχος που γέμιζει το δωμάτιο. Το ποτήρι μισοάδειο, μισογεμάτο, όπως θέλετε πείτε το, ποιος νοιάζεται πλέον για αυτά... Το μπουκάλι γεμάτο δίπλα. Ο πάγος άφθονος αφού το ‘έγκλημα’ ήταν προμελετημένο. </div><div align="justify">Σήμερα θα πιώ. Πολύ. Σήμερα θα είναι ‘δύσκολα’. Παρέα; Όχι. Μόνη. Σήμερα θα τα πιώ μόνη. Οι παλιές κασέτες σκορπισμένες στο πάτωμα. Κασέτες. Και τι δεν έχουν δει οι καημένες. Ατελείωτες σούρες. Βαριές ζεμπεκιές. Καπνό. Ποτό. Ζωή. Πόνο. Δάκρυα. Πολλά δάκρυα. Κασέτες γραμμένες με μεράκι. Ειδικές για νταλκάδες. Για βαριά σεκλέτια. </div><div align="justify">Άρα σήμερα ήταν ότι έπρεπε... Ξεκινάμε λοιπόν το πρόγραμμα, σκέφτομαι. Για όσο θα μπορώ να σκέφτομαι ακόμη, λέω γελάω και πίνω μια γερή γουλιά. Το ποτό κυλάει και καίει τον λαιμό. Καίει το μυαλό. Καίει εμένα...</div><div align="justify">‘βρέχει φωτιά στην στράτα μου...’ α, ρε Στράτο, όταν το έλεγες το άσμα ήξερες τι έλεγες; Ήξερες;</div><div align="justify">‘η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο...’ σωστός ο Άκης, ας ανάψουμε ένα λοιπόν. Κοιτάω το τσιγάρο, τον καπνό του να σκορπίζεται στο δωμάτιο και να ανταμώνει την μουσική, λες και θέλει να χορέψει στους ρυθμούς της. Χορός. Ζεμπέκικο. 9/8... αργό βαρύ... </div><div align="justify">‘σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες...’ σταματάνε οι γαμημένοι; Δεν σταματάνε, Ρενακι μου όσο και αν εσύ τραγουδάς... όσο κι αν εγώ πονάω...</div><div align="justify">και γαμώ τα σαββατόβραδα... άντε άσπρο πάτο... να πεθάνουν οι εχθροί μας... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115904003203963904?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22592240.post-1159015879758218222006-09-23T15:38:00.000+03:002006-09-23T15:51:19.846+03:00<div align="justify">– Τι χρώμα έχει η λύπη;<br />Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.<br />– Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;<br />– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.<br />– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;<br />– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.<br />– Τί χρώμα έχει η χαρά;<br />– Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.<br />– Και η μοναξιά;<br />– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.<br />– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.<br />Το αστεράκι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.<br />– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;<br />– ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.<br />– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;<br />– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.<br />– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστεράκι... Κοίταξε μακριά στο κενό... Και δάκρυσε...<br />– Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;<br />– Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή, να χάνεται σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου. Αγάπησέ το, αστεράκι μου! Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ' αυτό τον κόσμο, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση. Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. <strong>Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή</strong>. Aντε στην υγειά σου!</div><br /><div align="center"><strong>~~~</strong></div><br />Όντως δεν βγαίνει με συνταγές η ζωή... δεν βγαίνει... γαμώτη μου... δεν βγαίνει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22592240-115901587975821822?l=giagiaka.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλική Παπαδημητρίουhttp://www.blogger.com/profile/10273565373304781728noreply@blogger.com